ΓΙΩΡΓΟΣ
ΣΠΑΝΟΥΔΑΚΗΣ
15 Ιουνίου
έως
15 Ιουλίου
Κέντρο Πολιτισμού Δήμου
Σταγείρων-Ακάνθου
Εγκαίνια τη Δευτέρα
15 Ιουνίου
ώρα 20:00
Συνδιοργάνωση
ΚΟΙΝΩΦΕΛΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΔΗΜΟΥ ΣΤΑΓΕΙΡΩΝ – ΑΚΑΝΘΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥ
(Παρουσίαση του έργου του Γιώργου Σπανουδάκη στο τεύχος 26 της ΝΕΙΚΟΠΤΕΛΕΜΑΣ)
Δευτέρα 7 Ιουνίου 2010
Λαβράκια βγήκαν στη στεργιά
Καμπίνα μαγική, χαλιά, ριντό και πίνακες γιομάτη. Μπανιέρες, πορσελάνινα, καθρέφτες ήταν φίσκα και το γραφείο ξέχωρα, δερμάτινα, μοκέτες και πολυθρόνες γυριστές.
Ο ασύρματος σαν NASA. Χίλια φωτάκια και κουμπιά με χαιρετούν κι αφού έτσι μου ήρθανε, να κάτσω χίλια χρόνια εδώ μέσα, να γεράσω – βασιλοβάπορο, είχα σαλέψει απ’ τη χαρά. Σαλόνια, παρασάλονα χαλιά μια πιθαμή παχιά και έπιπλα σπιτίσια. Είχε και μπαρ με εννιά σκαμπό και μουσικές και θάμπωσα. Έτσι το μέσα. Μα και τ’ απόξω του για θαυμασμό ήτανε καμωμένο – Είχε μια πλώρη σερνικιά, ψηλή, γερή, σπαθάτη κι ήτανε σαν να το’ ξερε κι άφοβα διαλαλούσε.
Έτσι που οι νιές τσιτώνουνε, στις βόλτες τα βυζιά τους.
Τα μάγουλα είχε ροζακιά, φαρδιά, σωστά μελετημένα, όρτσα νάναι στα κύματα να μη σαλτάρουν μέσα.
Πιο κει στη μέση λύγιζε, γινόταν πιο αμπάσο, να γίνει πιο δρομιάρικο και να του δίνει χάρη.
Λίγο πιο κει οι καμπίνες μας, με γούστο μπλουμισμένες.
Κάτασπρος γλάρος, μοναχά δύο τρείς πιο σκούρες πινελιές στο φρύδι, στην ουρά του, κι απέ, μια πρύμη θηλυκιά, πίσω νάν οι τυφώνες. Με ξόμπλια κατακούτελα, άλμπουρα και μαγκιώρες, κροσάτα, σαν στα κεφαλομάντηλα, που οι Ανωγιανοί φορούνε –
Άκαμπα, ήρθε απ’ το Recie με ζάχαρη γιομάτο, μισό για εδώ, τάλλο για τη Βομβάη. Ξανάφτηνα στον κόρφο μου-
Κούκλα ο ασύρματος, μούρλια η καμπίνα μου, μέλι η θάλασσα, σάλπα κι όπου μας βγάλει.
Οι μισοί κι ο καπετάνιος Χιώτες, Σιφνιός ο πρώτος, Λάρισα ο γραματικός, ναύτες Ινδονησιάνοι-
Εγώ, σφιγμένος αρχή, μιας που οι παλαιότεροι είχαν τις κολεγιές τους. Σαν ήμουν νιόμπαρκος, έσερνα βαλίτσες δύο τούμπανο και πάλι απόξω απόμεναν τα ρούχα. Τώρα πια ξέρουμε. Σιάχνει η κυρά απ’ ώρες πριν απάνω στο κρεβάτι, απ’ όλα μπόλικα. Ζερβά ο χειμώνας, δεξιά καλοκαιριάτικα στη μέση κάλτσες, σώβρακα. Στη σειρά, σε μπάκα, στοιχισμένα. Πιο εκεί μία βαλίτσα αδειανή, περιδιαβαίνω εγώ, τα ρούχα ένα βουνό, ζυγιάζω, βλέπω. Κι έτσι περίπου άσκεφτα τα βάζω τούμπα μέσα. Μιας που ξέρω πια, όσες φορές κι αν σιάξω τη βαλίτσα, άλλα θα βάλω μέσα. Και νάτο πάλι λάθεψα, οι πετονιές απόμειναν απ’ όξω- Έξω πάλι μια φορεσιά, να βρούνε τόπο νάιλον, αγκίστρια, φελάρια.
Τέρμα, ζούπα από δω, ζούπα από κει, τα φερμουάρια κλείσανε.
Το κρεβάτι, θαρρείς πάλι γιομάτο, σαν πάντα.
Δεύτερη μέρα Άκαμπα, βαθιά νερά κι αψάρευτα.
Άκουγα απ’ άλλους πως είχε αμαλαγιά. Αρμάτωσα δυο μέτζες, έριξα πίσω. Κάτι μικρά μονάχα, σπάροι, λιθρίνια τέτοια.
Απόδειπνο μαζεύτηκαν κι άλλοι δυο τρείς και ρίξαν.
Ήρθανε κι άλλοι, στην πρύμη κάναμε πάντα γειτονιά, καφέδες, καμιά μπύρα, εγώ φάτσες τσεκάριζα.
Πέρναγε η ώρα ψόφια, μαζεύω, σενιάρω μια χοντρή, δολώνω ζωντανό και ρίχνω πάτο. Κοτσάρω δυο βόλτες τρείς στο κοτσανέλο, ξωπίσω τρία κονσερβοκούτια πάνω δεμένα, σε πόστα, άμα πιαστεί μεγάλο να πέσουν με βουή, σαν γάμος. Έτσι, κι εγώ περίμενα μετρώντας τη χαρά μου. Τ’ άφησα, πήγα για καφέ είπα να ξενυχτήσω. Δεν πέρασε ούτε τέταρτο κι ακούω πρύμα σαματά, βγαίνω και λεβάριζε ο πρώτος τη δικιά μου με άγαρμπες οργιές, σα νάτανε τσομπάνος. Κόρωσα εγώ!!!
-Το φέρνω, το φέρνω, φώναζε και μένανε μ’ ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι. Μπράβο, μπράβο φώναζαν κι άλλοι, τρέξαν κοντά, μπέρδεψαν οι πετονιές γινήκανε κουβάρι. Λίγο πριν φτάσω, τόφερε απάνω τελικά, σαβούρντισε μ’ ορμή στη λαμαρίνα πάνω, ένα μπάμ τ’ αυτιά με πήρε, εφτάκιλο ένα κορωνάτο με μια κεφάλα να!!! Χορεύουν οι άλλοι, βούβα εγώ.
Τόπιασα, τόπιασα, φώναζε ο πρώτος κι ούτε τον έσκιαξε που έφτασα στο μέτρο. Να το βάλεις στο πάτο σου ρε, είπα να ξεφωνήσω, για ένα τέτοιο τσίμπημα εμείς ζούμε ρε μαλάκα!!! Αν μ’ έπιανες απ’ τη μύτη θάσκαγα. Ο ψάρακας χτυπιότανε ακόμα μα εγώ ούτε έριξα δεύτερη ματιά. Μάζεψα κι έφυγα.
Άρρωστος ήμουν. Εγώ και λίγοι άλλοι, αφήναμε απ’ όξω ρούχα για να χωρέσουν πετονιές. Οι πιότεροι κουβάλαγαν μπλέϊζερ και σκαρπίνια. Κι ύστερα, πλάνο, δολώματα, τέχνη, πώς έτσι!!!
Κι έρχεται η στιγμή, ρίχνεις και ψάχνεις τ’ όνειρο. Σένια γερά, καλομελετημένα. Όλα για ένα τσίμπημα τρανό εκεί στο τσακ που η ψυχή πάει να πετάξει. Αυτό προσμένεις κι εύχεσαι. Μα στο κλέβουνε το όνειρο. Τόβγαλα λέει ο τσόγλανος. Έχε χάρη που είμαι νιόμπαρκος κι απέ θα σούλεγα εγώ, είπα κάτω απ’ τα μουστάκια μου, έριξα μια κλωτσιά στο κορωνάτο κατακέφαλα, χωρίς μιλιά πήγα για ύπνο.
Τσιμπούσε λέει!!! Κι είχα δυο τρείς πρίμα ριγμένες κι η πρύμη είχε μια απλωσιά μόνο για μένα. Κατάχοντρες, όλες με ζωντανό και με κουτάκια κόκκινα, πράσινα σαν πανηγύρι.
Η μία σβιτζινίζει. Πιάνω γραδάρω, θάταν δεκάκιλο, μπορεί πιο πάνω. Τα’ανέβαζα μ’όλη την τέχνη κι από το έλα του, τσεκάριζα αν είναι μαύρο ή κόκκινο. Συναγρίδα έλεγα, απ’ αυτές που βγάζεις μια κι έχεις να λες δώδεκα χρόνια.
Έφτανε πετάριζε η ψυχή, γρηγόρευε η καρδιά, πέντέξι οργιές ακόμα και κει πάνω στο τσάκ νάτος ο πρώτος πάλι. Βάζει το χέρι για να δει, σκουντώ, φωνάζω, μπλέκεται λασκάρει η πετονιά, πάει ο ψάρακας. Κέρωσα, έμεινα ασάλευτος, δεν έβγαλα μιλιά. Γυρνώ, τον αρπάζω και τον πετώ στη θάλασσα.
Έτσι άσκεφτα, χωρίς τύψη καμία κ’ ήτανε πέλαγο, ακόμα πάει στον πάτο, άκλαφτος.
Χτύπησα μια τα χέρια, σαν όπως καθάρισα μ’ αυτόν τον κόπανο.
Ρίχνω ξανά και τσίμπαγε λέει, κι έβγαζα κι έβγαζα γιόμισε η πρύμη ένα βουνό. Ξύπνησα με μια γλύκα μελένια.
Πάει καιρός τώρα που στα όνειρα μου μπήκε ζωή και χρώμα μπόλικο. Εκεί τσιμπούσε ότι ήθελα, έβγαζα όποια ήθελα, χαιρόμουν όσο ήθελα και πέταγα στο γιαλό τους άσχετους.
Και πέρναγα τόσο καλά που δεν ξεδιάλυνα ύστερα, αν ήταν στον ξύπνιο ή στον ύπνο μου. Τι μ’ένοιαζε; Εγώ καλά περνούσα. Περάσαν μέρες, πάτησα καλά, μόνιασα με τον πρώτο, χόρτασα ψάρεμα για δέκα χρόνια. Φύγαμε κάλμα ο καιρός παράδεισος και τη Βομβάη την ήξερα καλά. Έτσι το τότε!!! Τώρα; Τώρα αμπάριζα παίρνω τα κατάγιαλα Ζέπκο, Κουρί και Βίνα, δίνω κλωτσιές στην άμμο, χαζεύω με τις ώρες, ο νους μου πάει- Γιαλόξυλα και βότσαλα πάλι μάζωξα σήμερα, να δούμε που θα τα τιμαρέψω. Περνώ κι απ’ το λιμάνι τακτικά, εκεί που κάνουν πάντα γειτόνεμα οι ίδιοι κι ακούω να λεν για σπάρους, μέλουνες και σαυρίδια. Περνούν οι μέρες, λογαριάζω, λέω ας ρίξω. Με λίγα ξέφτια νάιλον, κάτι παλιοάγκιστρα, δολώνω και ρίχνω κάτω απ’ τη μύτη του Ιωσήφ του Μήτρου, του Μαλίκου, μπροστά στη λέσχη, τις κουκουλώνω και τις αφήνω μοναχές. Ξέρουν αυτές και φεύγω.
Την άλλη μέρα το πρωί είχα τρείς λάβρακες θεριά, έγινε αμέσως βούκινο πως ήτανε εφτά, τ’ άφησα να πλανάται.
Τ’ απόγιομα γέμισε η παραλία πετονιές, ξεπούλησε κι ο Πάπας. Αριστερά τα Lada, καταμεσίς τα Opel, παρέκει Citroen. Φύτρωσε καλαμιώνες. Γελούσα εγώ, εμάζεψα. Λέγε στο λέγε βούηξε το χωριό.
Μ’ άρεζε εμένα. Γιατί όχι; Μιας και τρεις γλύκες είναι όλη η υπόθεση. Η μια την ώρα που τσιμπάει. Πετονιές, εργαλεία, μαστοριά, ώρες ξενύχτι, ξεπάγιασμα, υπομονές, τσιγάρα, γκρίνιες όλα για μια στιγμή για εκείνο το τσάκ πού’ρχεται στάξαφνο και σε πετάει στον ουρανό, μεγάλο αν είναι. Η δεύτερη η γλύκα είναι την ώρα που οι φίλοι αμέριμνοι μιλούν για χάνους, παπαλίνες, τους πετάς το λάβρακα ανάμεσα στα σκέλια χτυπιέται αυτός, τσακοπηδούνε εκείνοι. Η καζούρα πέφτει σύννεφο. Η τρίτη είναι την ώρα που η ψησταριά παίρνει φωτιά κι οι φίλοι τρων, τσουγκρίζουν. Από τις τρεις τους ποια; Δεν ξέρω η πιο μελένια, κι οι τρείς τους μούρλια.
Κι ας μείνει έτσι αριά και πού ένα τσίμπημα χοντρό να πηγαίνει η ψυχή στην Κούλουρη, αριά και πού το ξάφνιασμα στων φίλων σου τα σκέλια, να’χει γούστο το κάζο κι αριά και πού τα κάρβουνα να μη φτηναίνει η γεύση.
Πέρασε δίμηνο, σενιάρησα πέντε πετονιές.
Λέω να κατέβω κάτω που είναι αμαλαγιά, ο πρώτος Σέριφο και η παρέα, για αθερίνες ξανά μιλάει και σπάρους.
Κωστής Ανδριώτης
Ο ασύρματος σαν NASA. Χίλια φωτάκια και κουμπιά με χαιρετούν κι αφού έτσι μου ήρθανε, να κάτσω χίλια χρόνια εδώ μέσα, να γεράσω – βασιλοβάπορο, είχα σαλέψει απ’ τη χαρά. Σαλόνια, παρασάλονα χαλιά μια πιθαμή παχιά και έπιπλα σπιτίσια. Είχε και μπαρ με εννιά σκαμπό και μουσικές και θάμπωσα. Έτσι το μέσα. Μα και τ’ απόξω του για θαυμασμό ήτανε καμωμένο – Είχε μια πλώρη σερνικιά, ψηλή, γερή, σπαθάτη κι ήτανε σαν να το’ ξερε κι άφοβα διαλαλούσε.
Έτσι που οι νιές τσιτώνουνε, στις βόλτες τα βυζιά τους.
Τα μάγουλα είχε ροζακιά, φαρδιά, σωστά μελετημένα, όρτσα νάναι στα κύματα να μη σαλτάρουν μέσα.
Πιο κει στη μέση λύγιζε, γινόταν πιο αμπάσο, να γίνει πιο δρομιάρικο και να του δίνει χάρη.
Λίγο πιο κει οι καμπίνες μας, με γούστο μπλουμισμένες.
Κάτασπρος γλάρος, μοναχά δύο τρείς πιο σκούρες πινελιές στο φρύδι, στην ουρά του, κι απέ, μια πρύμη θηλυκιά, πίσω νάν οι τυφώνες. Με ξόμπλια κατακούτελα, άλμπουρα και μαγκιώρες, κροσάτα, σαν στα κεφαλομάντηλα, που οι Ανωγιανοί φορούνε –
Άκαμπα, ήρθε απ’ το Recie με ζάχαρη γιομάτο, μισό για εδώ, τάλλο για τη Βομβάη. Ξανάφτηνα στον κόρφο μου-
Κούκλα ο ασύρματος, μούρλια η καμπίνα μου, μέλι η θάλασσα, σάλπα κι όπου μας βγάλει.
Οι μισοί κι ο καπετάνιος Χιώτες, Σιφνιός ο πρώτος, Λάρισα ο γραματικός, ναύτες Ινδονησιάνοι-
Εγώ, σφιγμένος αρχή, μιας που οι παλαιότεροι είχαν τις κολεγιές τους. Σαν ήμουν νιόμπαρκος, έσερνα βαλίτσες δύο τούμπανο και πάλι απόξω απόμεναν τα ρούχα. Τώρα πια ξέρουμε. Σιάχνει η κυρά απ’ ώρες πριν απάνω στο κρεβάτι, απ’ όλα μπόλικα. Ζερβά ο χειμώνας, δεξιά καλοκαιριάτικα στη μέση κάλτσες, σώβρακα. Στη σειρά, σε μπάκα, στοιχισμένα. Πιο εκεί μία βαλίτσα αδειανή, περιδιαβαίνω εγώ, τα ρούχα ένα βουνό, ζυγιάζω, βλέπω. Κι έτσι περίπου άσκεφτα τα βάζω τούμπα μέσα. Μιας που ξέρω πια, όσες φορές κι αν σιάξω τη βαλίτσα, άλλα θα βάλω μέσα. Και νάτο πάλι λάθεψα, οι πετονιές απόμειναν απ’ όξω- Έξω πάλι μια φορεσιά, να βρούνε τόπο νάιλον, αγκίστρια, φελάρια.
Τέρμα, ζούπα από δω, ζούπα από κει, τα φερμουάρια κλείσανε.
Το κρεβάτι, θαρρείς πάλι γιομάτο, σαν πάντα.
Δεύτερη μέρα Άκαμπα, βαθιά νερά κι αψάρευτα.
Άκουγα απ’ άλλους πως είχε αμαλαγιά. Αρμάτωσα δυο μέτζες, έριξα πίσω. Κάτι μικρά μονάχα, σπάροι, λιθρίνια τέτοια.
Απόδειπνο μαζεύτηκαν κι άλλοι δυο τρείς και ρίξαν.
Ήρθανε κι άλλοι, στην πρύμη κάναμε πάντα γειτονιά, καφέδες, καμιά μπύρα, εγώ φάτσες τσεκάριζα.
Πέρναγε η ώρα ψόφια, μαζεύω, σενιάρω μια χοντρή, δολώνω ζωντανό και ρίχνω πάτο. Κοτσάρω δυο βόλτες τρείς στο κοτσανέλο, ξωπίσω τρία κονσερβοκούτια πάνω δεμένα, σε πόστα, άμα πιαστεί μεγάλο να πέσουν με βουή, σαν γάμος. Έτσι, κι εγώ περίμενα μετρώντας τη χαρά μου. Τ’ άφησα, πήγα για καφέ είπα να ξενυχτήσω. Δεν πέρασε ούτε τέταρτο κι ακούω πρύμα σαματά, βγαίνω και λεβάριζε ο πρώτος τη δικιά μου με άγαρμπες οργιές, σα νάτανε τσομπάνος. Κόρωσα εγώ!!!
-Το φέρνω, το φέρνω, φώναζε και μένανε μ’ ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι. Μπράβο, μπράβο φώναζαν κι άλλοι, τρέξαν κοντά, μπέρδεψαν οι πετονιές γινήκανε κουβάρι. Λίγο πριν φτάσω, τόφερε απάνω τελικά, σαβούρντισε μ’ ορμή στη λαμαρίνα πάνω, ένα μπάμ τ’ αυτιά με πήρε, εφτάκιλο ένα κορωνάτο με μια κεφάλα να!!! Χορεύουν οι άλλοι, βούβα εγώ.
Τόπιασα, τόπιασα, φώναζε ο πρώτος κι ούτε τον έσκιαξε που έφτασα στο μέτρο. Να το βάλεις στο πάτο σου ρε, είπα να ξεφωνήσω, για ένα τέτοιο τσίμπημα εμείς ζούμε ρε μαλάκα!!! Αν μ’ έπιανες απ’ τη μύτη θάσκαγα. Ο ψάρακας χτυπιότανε ακόμα μα εγώ ούτε έριξα δεύτερη ματιά. Μάζεψα κι έφυγα.
Άρρωστος ήμουν. Εγώ και λίγοι άλλοι, αφήναμε απ’ όξω ρούχα για να χωρέσουν πετονιές. Οι πιότεροι κουβάλαγαν μπλέϊζερ και σκαρπίνια. Κι ύστερα, πλάνο, δολώματα, τέχνη, πώς έτσι!!!
Κι έρχεται η στιγμή, ρίχνεις και ψάχνεις τ’ όνειρο. Σένια γερά, καλομελετημένα. Όλα για ένα τσίμπημα τρανό εκεί στο τσακ που η ψυχή πάει να πετάξει. Αυτό προσμένεις κι εύχεσαι. Μα στο κλέβουνε το όνειρο. Τόβγαλα λέει ο τσόγλανος. Έχε χάρη που είμαι νιόμπαρκος κι απέ θα σούλεγα εγώ, είπα κάτω απ’ τα μουστάκια μου, έριξα μια κλωτσιά στο κορωνάτο κατακέφαλα, χωρίς μιλιά πήγα για ύπνο.
Τσιμπούσε λέει!!! Κι είχα δυο τρείς πρίμα ριγμένες κι η πρύμη είχε μια απλωσιά μόνο για μένα. Κατάχοντρες, όλες με ζωντανό και με κουτάκια κόκκινα, πράσινα σαν πανηγύρι.
Η μία σβιτζινίζει. Πιάνω γραδάρω, θάταν δεκάκιλο, μπορεί πιο πάνω. Τα’ανέβαζα μ’όλη την τέχνη κι από το έλα του, τσεκάριζα αν είναι μαύρο ή κόκκινο. Συναγρίδα έλεγα, απ’ αυτές που βγάζεις μια κι έχεις να λες δώδεκα χρόνια.
Έφτανε πετάριζε η ψυχή, γρηγόρευε η καρδιά, πέντέξι οργιές ακόμα και κει πάνω στο τσάκ νάτος ο πρώτος πάλι. Βάζει το χέρι για να δει, σκουντώ, φωνάζω, μπλέκεται λασκάρει η πετονιά, πάει ο ψάρακας. Κέρωσα, έμεινα ασάλευτος, δεν έβγαλα μιλιά. Γυρνώ, τον αρπάζω και τον πετώ στη θάλασσα.
Έτσι άσκεφτα, χωρίς τύψη καμία κ’ ήτανε πέλαγο, ακόμα πάει στον πάτο, άκλαφτος.
Χτύπησα μια τα χέρια, σαν όπως καθάρισα μ’ αυτόν τον κόπανο.
Ρίχνω ξανά και τσίμπαγε λέει, κι έβγαζα κι έβγαζα γιόμισε η πρύμη ένα βουνό. Ξύπνησα με μια γλύκα μελένια.
Πάει καιρός τώρα που στα όνειρα μου μπήκε ζωή και χρώμα μπόλικο. Εκεί τσιμπούσε ότι ήθελα, έβγαζα όποια ήθελα, χαιρόμουν όσο ήθελα και πέταγα στο γιαλό τους άσχετους.
Και πέρναγα τόσο καλά που δεν ξεδιάλυνα ύστερα, αν ήταν στον ξύπνιο ή στον ύπνο μου. Τι μ’ένοιαζε; Εγώ καλά περνούσα. Περάσαν μέρες, πάτησα καλά, μόνιασα με τον πρώτο, χόρτασα ψάρεμα για δέκα χρόνια. Φύγαμε κάλμα ο καιρός παράδεισος και τη Βομβάη την ήξερα καλά. Έτσι το τότε!!! Τώρα; Τώρα αμπάριζα παίρνω τα κατάγιαλα Ζέπκο, Κουρί και Βίνα, δίνω κλωτσιές στην άμμο, χαζεύω με τις ώρες, ο νους μου πάει- Γιαλόξυλα και βότσαλα πάλι μάζωξα σήμερα, να δούμε που θα τα τιμαρέψω. Περνώ κι απ’ το λιμάνι τακτικά, εκεί που κάνουν πάντα γειτόνεμα οι ίδιοι κι ακούω να λεν για σπάρους, μέλουνες και σαυρίδια. Περνούν οι μέρες, λογαριάζω, λέω ας ρίξω. Με λίγα ξέφτια νάιλον, κάτι παλιοάγκιστρα, δολώνω και ρίχνω κάτω απ’ τη μύτη του Ιωσήφ του Μήτρου, του Μαλίκου, μπροστά στη λέσχη, τις κουκουλώνω και τις αφήνω μοναχές. Ξέρουν αυτές και φεύγω.
Την άλλη μέρα το πρωί είχα τρείς λάβρακες θεριά, έγινε αμέσως βούκινο πως ήτανε εφτά, τ’ άφησα να πλανάται.
Τ’ απόγιομα γέμισε η παραλία πετονιές, ξεπούλησε κι ο Πάπας. Αριστερά τα Lada, καταμεσίς τα Opel, παρέκει Citroen. Φύτρωσε καλαμιώνες. Γελούσα εγώ, εμάζεψα. Λέγε στο λέγε βούηξε το χωριό.
Μ’ άρεζε εμένα. Γιατί όχι; Μιας και τρεις γλύκες είναι όλη η υπόθεση. Η μια την ώρα που τσιμπάει. Πετονιές, εργαλεία, μαστοριά, ώρες ξενύχτι, ξεπάγιασμα, υπομονές, τσιγάρα, γκρίνιες όλα για μια στιγμή για εκείνο το τσάκ πού’ρχεται στάξαφνο και σε πετάει στον ουρανό, μεγάλο αν είναι. Η δεύτερη η γλύκα είναι την ώρα που οι φίλοι αμέριμνοι μιλούν για χάνους, παπαλίνες, τους πετάς το λάβρακα ανάμεσα στα σκέλια χτυπιέται αυτός, τσακοπηδούνε εκείνοι. Η καζούρα πέφτει σύννεφο. Η τρίτη είναι την ώρα που η ψησταριά παίρνει φωτιά κι οι φίλοι τρων, τσουγκρίζουν. Από τις τρεις τους ποια; Δεν ξέρω η πιο μελένια, κι οι τρείς τους μούρλια.
Κι ας μείνει έτσι αριά και πού ένα τσίμπημα χοντρό να πηγαίνει η ψυχή στην Κούλουρη, αριά και πού το ξάφνιασμα στων φίλων σου τα σκέλια, να’χει γούστο το κάζο κι αριά και πού τα κάρβουνα να μη φτηναίνει η γεύση.
Πέρασε δίμηνο, σενιάρησα πέντε πετονιές.
Λέω να κατέβω κάτω που είναι αμαλαγιά, ο πρώτος Σέριφο και η παρέα, για αθερίνες ξανά μιλάει και σπάρους.
Κωστής Ανδριώτης
«AΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΡΑΤΩΝΙ»
Η Γλύπτρια - Αλεξάνδρα Αθανασιάδη
Η γλύπτρια Αλεξάνδρα Αθανασιάδη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1961, όπου εξακολουθεί να ζει και να εργάζεται, με συνεχή παρουσία στις εικαστικές τέχνες τα τελευταία 20 χρόνια. Ξεκίνησε τις ανώτερες σπουδές της το 1978 στο Franklin College του Λουγκάνο. Στη συνέχεια το 1979 έγινε δεκτή στο Ruskin School of Drawing and Fine Art του Πανεπιστήμιου της Οξφόρδης, απ' όπου αποφοίτησε το 1982. Ακολούθησαν οι μεταπτυχιακές σπουδές της στη γλυπτική στο πανεπιστήμιο Columbia της Νέας Υόρκης απ' όπου αποφοίτησε το 1984. Έχει πραγματοποιήσει 9 ατομικές εκθέσεις, ενώ έχει συμμετάσχει σε 20 ομαδικές εκθέσεις στην Αθήνα, το Παρίσι, τη Νέα Υόρκη και το Μόντε Κάρλο.
Η γλύπτρια Αλεξάνδρα Αθανασιάδη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1961, όπου εξακολουθεί να ζει και να εργάζεται, με συνεχή παρουσία στις εικαστικές τέχνες τα τελευταία 20 χρόνια. Ξεκίνησε τις ανώτερες σπουδές της το 1978 στο Franklin College του Λουγκάνο. Στη συνέχεια το 1979 έγινε δεκτή στο Ruskin School of Drawing and Fine Art του Πανεπιστήμιου της Οξφόρδης, απ' όπου αποφοίτησε το 1982. Ακολούθησαν οι μεταπτυχιακές σπουδές της στη γλυπτική στο πανεπιστήμιο Columbia της Νέας Υόρκης απ' όπου αποφοίτησε το 1984. Έχει πραγματοποιήσει 9 ατομικές εκθέσεις, ενώ έχει συμμετάσχει σε 20 ομαδικές εκθέσεις στην Αθήνα, το Παρίσι, τη Νέα Υόρκη και το Μόντε Κάρλο. 
Με το Στρατώνι τη συνδέουν τα καλοκαίρια των παιδικών και εφηβικών χρόνων της και οι απαρχές των καλλιτεχνικών της ερεθισμάτων. Άλωστε και η ίδια μας τόνισε «Όταν με ρωτούν, από πού είσαι, μου αρέσει να λέω ότι είμαι από το Στρατώνι»
Η Αλεξάνδρα παρουσίασε τη δουλειά της, των τελευταίων 9 χρόνων, στο Μουσείο Μπενάκη με τεράστια επιτυχία. Δύο είναι οι θεματικοί άξονες στους οποίους αναπτύσσονται τα έργα της: το άλογο και το θώρακα.
Η Αλεξάνδρα παρουσίασε τη δουλειά της, των τελευταίων 9 χρόνων, στο Μουσείο Μπενάκη με τεράστια επιτυχία. Δύο είναι οι θεματικοί άξονες στους οποίους αναπτύσσονται τα έργα της: το άλογο και το θώρακα.
Θώρακες από μπρούντζο, παλαιωμένα ή σφυρηλατημένα μέταλλα, άλογα από ξύλο ή άλλα υλικά σε ολοκληρωμένες φόρμες ή σε γραμμικά σχέδια αποτελούν βασικά κομμάτια της δουλειάς της Αλεξάνδρας .«Σίγουρα υπάρχει 
ένα ηρωικό στοιχείο στη δουλειά μου» παραδέχεται η ίδια. «Μπορεί να χρησιμοποιώ σχήματα που παραπέμπουν στην...αθάνατη αρχαία Ελλάδα, αλλά με ενδιαφέρει η έννοια της φθοράς. Η ιστορία κάθε ξύλου που το ΄χει φάει η θάλασσα, μου αρέσει.Παραπέμπει και στο δικό μας κύκλο της ζωής που είναι φθαρτός. Πολλοί θώρακες επίσης δεν είναι κλειστοί.Ανοίγουν για να δείξουν ότι είμαστε ευάλωτοι. Και αυτό αποτελεί μια παραδοχή του ότι για να μπορέσεις να επικοινωνήσεις, πρέπει να είσαι ανοιχτός στους άλλους».
ένα ηρωικό στοιχείο στη δουλειά μου» παραδέχεται η ίδια. «Μπορεί να χρησιμοποιώ σχήματα που παραπέμπουν στην...αθάνατη αρχαία Ελλάδα, αλλά με ενδιαφέρει η έννοια της φθοράς. Η ιστορία κάθε ξύλου που το ΄χει φάει η θάλασσα, μου αρέσει.Παραπέμπει και στο δικό μας κύκλο της ζωής που είναι φθαρτός. Πολλοί θώρακες επίσης δεν είναι κλειστοί.Ανοίγουν για να δείξουν ότι είμαστε ευάλωτοι. Και αυτό αποτελεί μια παραδοχή του ότι για να μπορέσεις να επικοινωνήσεις, πρέπει να είσαι ανοιχτός στους άλλους».
Η Αλεξάνδρα Αθανασιάδη όσο θυμάται τον εαυτό της μαζεύει. «Είμαι σαν τον ρακοσυλλέκτη.Μαζεύω ξύλα, μέταλλα, σκουπιδοτενεκέδες, ό,τι βρω μπροστά μου. Και τη στιγμή που τα συγκεντρώνω βλέπω έναν θώρακα, έναν λαιμό ή έναν ώμο αλόγου. Δηλαδή,η στιγμή που περπατώ και παρατηρώ είναι ένα κομμάτι της δουλειάς μου».
Οπως εξελισσόταν η δουλειά και η σκέψη της, τα έργα της άρχισαν να γίνονται περισσότερο αφαιρετικά και γραμμικά. Και από το 2006 και μετά η Αλεξάνδρα Αθανασιάδη άρχισε να δημιουργεί μόνο άλογα.
Κλείνουμε με την ευχή να απολαύσουμε μιά μελλοντική της έκθεση στο Στρατώνι, δίπλα στις παραλίες που αγάπησε και εμπνεύστηκε !
Αλέκος Τσανανάς
Η Παραμυθομαζώχτρα
Ο Αργαλειός της Στρατονίκης
Πρώτο Μέρος
Της Ραλλιώς Στυλιανίδου - Μπαδέμα
Πρόλογος:
Ελάτε μαζί μου να σας οδηγήσω μέσα από υπόγειες στοές μεταλλείων, αρχαίες σκουριές, φλέβες από ασήμι και χρυσάφι, στο λαβύρινθο που κρύβεται κάτω από τις οροσειρές του Αργυρόλοφου και του Ίσβορου, και … αφού βγούμε στην επιφάνεια, προσεκτικά, να μην χαλάσουμε τον Ιστό της Αράχνης της πρώτης Ανυφάντρας, θα σας διηγηθώ την παιδική μου ανάμνηση…
-Γονατίστε και βάλτε προσεκτικά το αυτάκι σας στο χώμα, ακούστε προσεκτικά και πείτε μου τι ακούτε, πρόσταξε με χαμηλή φωνή η μάνα μας…
Βρισκόμασταν στον μικρό Άγιο Νικόλα, το παρεκκλήσι, και πηγαίναμε, με τα πόδια παρακαλώ, στον Άγιο Νικόλα του Βουνού, ψηλότερα.
Ήταν το ‘58 με ‘59… Ο Εναέριος με τα βαγονάκια του στις δόξες του και κάτω στο Πόρτο τα φορτηγά βαπόρια περίμεναν να φορτώσουν.
-Όχι τα φουρνέλα, επέμεινε η μάνα, ούτε τα τριξίματα από τα βίντσια και τα βαγόνια, άλλο ήχο, όπως χτυπάμε τα χτένια στον αργαλειό να ακούσετε … αλλά να έρχεται απ’ τη γη, την κούφια γη, τη φαγωμένη… Ένα τάκου – τάκου, έτσι είπανε τότε και στη Μητέρα, (πάντα έτσι έλεγε η μάνα μου τη δική της … Μητέρα!) οι ντόπιες γυναίκες της Στρατονίκης, παλιά πολύ παλιά, ότι ακούς μια γυναίκα να υφαίνει, εκεί κάτω στα έγκατα της γης και το πίστευαν και μείς να το πούμε στα παιδιά μας και στα εγγόνια μας..
Γέμισαν απορία τα μάτια μας!!! Της μικρής μου αδερφής έγιναν μεγαλύτερα, ένα με τον ουρανό και την θάλασσα, έπεφτε και μια σκιά από το πράσινο της κουμαριάς, μέσα τους και γω τα κοιτούσα κι η φαντασία μου κάλπαζε…
Ονειροπαρμένη καθώς ήμουν, ταξίδεψα πίσω στο χρόνο, δυο χιλιετίες και τρακόσια τόσα χρόνια και προσπάθησα να δώσω σχήμα και νόημα στο πρωτάκουστο μήνυμα…
-Όχι τα φουρνέλα, επέμεινε η μάνα, ούτε τα τριξίματα από τα βίντσια και τα βαγόνια, άλλο ήχο, όπως χτυπάμε τα χτένια στον αργαλειό, Η Στρατονίκη, η αδερφή του Μεγαλέξανδρου, άκουγα τη φωνή της μάνας σαν αχό, υφαίνει για τον αδερφό της, χιτώνα χρυσοποίκιλτο, και γω έβλεπα μπροστά μου, την Αρχοντοπούλα. Όμορφη, με το χιτώνα της δεμένο με πόρπες, εσθήτα να την προστατεύει από την αύρα της θάλασσας, καθιστή στον αργαλειό της. Τα μαλλιά της, χωρίστρα στη μέση, πλεξούδες δεμένες γύρω από το κεφαλάκι της, ενώτια στα κοχυλένια αυτάκια της, περιδέραιο βαρύτιμο στο λαιμό, με σύμβολα μακεδονικά που έδειχναν την ευγενική της καταγωγή… Κι ο αργαλειός δεμένος με καστανιά από τα γύρω μέρη, νήματα από τα κοπάδια της περιοχής, το αντί να κρατάει γερά, στιμόνι με υφάδι, πατήθρες, μυτάρια, χτένια, σαΐτες μαλαματένιες, μασουρίχτρες, γεμάτες αραχνοΰφαντα νήματα.
Αλήθεια μέχρι χτες ακόμα, οι γυναίκες έντυναν τους δικούς τους με ρούχα υφαντά, τις εστίες τους με στρωσίδια μάλλινα και τους σκέπαζαν τις κρύες νύχτες του χειμώνα με απανοσκεπάσματα.
Η μοίρα της γυναίκας διαχρονικά να μένει πίσω, να περιμένει στωικά και νάχει συντροφιά του αργαλειού τον Ίσκιο.
Δεν άφησε τις ακόλουθές της η Στρατονίκη, ήθελε ή ίδια να υφαίνει και να προσφέρει σαν δώρο, στον ανήσυχο νέο, που κρατούσαν απ’ τον ίδιο πατέρα τον Φίλιππο Εκείνος όμως είχε άλλη μητέρα, την Ολυμπιάδα, από την Ηπειρώτικη γενιά των Μολοσσών, Ιέρεια των Καβήρείων μυστηρίων, που ο Δίας σαν φίδι κατέβαινε και την συντρόφευε δίνοντας θεϊκή υπόσταση, στη γήινη τη φθαρτή του μορφή, κι ένα μυστήριο να πλανιέται γύρω του.
Σώμα κοινού θνητού, ψυχή αθάνατη, πνεύμα καλλιεργημένο από σοφό δάσκαλο, τον Αριστοτέλη!
Κι όταν τελείωσε τον πρώτο χιτώνα, τον έπλυνε στο ποτάμι, τον άπλωσε να στεγνώσει στα χαμόδεντρα και περίμενε τον ερχομό του…
Και πλησίασε ο καιρός που θα περνούσε το εκστρατευτικό σώμα των Μακεδόνων με το Στρατηλάτη του, πηγαίνοντας για τη μακρινή Ασία…
Η Στρατονίκεια ήταν η πόλη της και οι στρατώνες ετοιμάζονταν να ξεκουράσουν το επίλεκτο σώμα των Μακεδόνων με τον εντυπωσιακό καβαλλάρη, πάνω στο περίφημο άτι του, το Βουκεφάλα…
-Νύχτωσε, με επανέφερε η φωνή της μάνας, πρέπει να κατεβούμε στο Στρατώνι, το χρέος μας στον Άγιο το κάναμε…
Κι εγώ σα βγήκα από λήθαργο, προσπάθησα να βρω το βήμα μου με τους συνοδοιπόρους…
Κάτω στον κόλπο της Ακάνθου η θάλασσα άλλαζε χρώμα, δελφίνια ακολουθούσαν τα βαπόρια, αλλά κι η άλλη αδερφή η Γοργόνα ίσως να ταξίδευε κι Αυτή προς τα δικά μας νερά, ποιος ξέρει; … Θα σας τα διηγηθώ μια άλλη φορά, γιατί ο δρόμος είναι κατηφορικός έχει πέτρες σκληρές, μαγκανέζια τις λένε οι παλιοί, κι αυτή η ιστορία πρέπει να εξαπλωθεί και στις νεότερες γενιές, τα βλαστάρια των Μαντεμοχωρίων, όπως από στόμα σε στόμα, ψιθυριστά, σχεδόν με δέος, να μιλάνε και τα μάτια μαζί και το σώμα να κάνει κινήσεις ανάλογες το πέρασαν σαν παραμύθι οι παλαιότερες γυναίκες της Στρατονίκης σήμερα, Στρατονίκειας τότε.
Υ.Γ. Το αφιερώνω στη νεογέννητη εγγονούλα μου, μαζί με τη συνέχεια που ετοιμάζω για τον Αλέξανδρο και τη Γοργόνα, εγώ η ταπεινή Μυθοπλάστρα με την ελπίδα να ζωντανέψει ξανά ο τοπικός αυτός θρύλος!
Πρώτο Μέρος
Της Ραλλιώς Στυλιανίδου - Μπαδέμα
Πρόλογος:
Ελάτε μαζί μου να σας οδηγήσω μέσα από υπόγειες στοές μεταλλείων, αρχαίες σκουριές, φλέβες από ασήμι και χρυσάφι, στο λαβύρινθο που κρύβεται κάτω από τις οροσειρές του Αργυρόλοφου και του Ίσβορου, και … αφού βγούμε στην επιφάνεια, προσεκτικά, να μην χαλάσουμε τον Ιστό της Αράχνης της πρώτης Ανυφάντρας, θα σας διηγηθώ την παιδική μου ανάμνηση…
-Γονατίστε και βάλτε προσεκτικά το αυτάκι σας στο χώμα, ακούστε προσεκτικά και πείτε μου τι ακούτε, πρόσταξε με χαμηλή φωνή η μάνα μας…
Βρισκόμασταν στον μικρό Άγιο Νικόλα, το παρεκκλήσι, και πηγαίναμε, με τα πόδια παρακαλώ, στον Άγιο Νικόλα του Βουνού, ψηλότερα.
Ήταν το ‘58 με ‘59… Ο Εναέριος με τα βαγονάκια του στις δόξες του και κάτω στο Πόρτο τα φορτηγά βαπόρια περίμεναν να φορτώσουν.
-Όχι τα φουρνέλα, επέμεινε η μάνα, ούτε τα τριξίματα από τα βίντσια και τα βαγόνια, άλλο ήχο, όπως χτυπάμε τα χτένια στον αργαλειό να ακούσετε … αλλά να έρχεται απ’ τη γη, την κούφια γη, τη φαγωμένη… Ένα τάκου – τάκου, έτσι είπανε τότε και στη Μητέρα, (πάντα έτσι έλεγε η μάνα μου τη δική της … Μητέρα!) οι ντόπιες γυναίκες της Στρατονίκης, παλιά πολύ παλιά, ότι ακούς μια γυναίκα να υφαίνει, εκεί κάτω στα έγκατα της γης και το πίστευαν και μείς να το πούμε στα παιδιά μας και στα εγγόνια μας..
Γέμισαν απορία τα μάτια μας!!! Της μικρής μου αδερφής έγιναν μεγαλύτερα, ένα με τον ουρανό και την θάλασσα, έπεφτε και μια σκιά από το πράσινο της κουμαριάς, μέσα τους και γω τα κοιτούσα κι η φαντασία μου κάλπαζε…
Ονειροπαρμένη καθώς ήμουν, ταξίδεψα πίσω στο χρόνο, δυο χιλιετίες και τρακόσια τόσα χρόνια και προσπάθησα να δώσω σχήμα και νόημα στο πρωτάκουστο μήνυμα…
-Όχι τα φουρνέλα, επέμεινε η μάνα, ούτε τα τριξίματα από τα βίντσια και τα βαγόνια, άλλο ήχο, όπως χτυπάμε τα χτένια στον αργαλειό, Η Στρατονίκη, η αδερφή του Μεγαλέξανδρου, άκουγα τη φωνή της μάνας σαν αχό, υφαίνει για τον αδερφό της, χιτώνα χρυσοποίκιλτο, και γω έβλεπα μπροστά μου, την Αρχοντοπούλα. Όμορφη, με το χιτώνα της δεμένο με πόρπες, εσθήτα να την προστατεύει από την αύρα της θάλασσας, καθιστή στον αργαλειό της. Τα μαλλιά της, χωρίστρα στη μέση, πλεξούδες δεμένες γύρω από το κεφαλάκι της, ενώτια στα κοχυλένια αυτάκια της, περιδέραιο βαρύτιμο στο λαιμό, με σύμβολα μακεδονικά που έδειχναν την ευγενική της καταγωγή… Κι ο αργαλειός δεμένος με καστανιά από τα γύρω μέρη, νήματα από τα κοπάδια της περιοχής, το αντί να κρατάει γερά, στιμόνι με υφάδι, πατήθρες, μυτάρια, χτένια, σαΐτες μαλαματένιες, μασουρίχτρες, γεμάτες αραχνοΰφαντα νήματα.
Αλήθεια μέχρι χτες ακόμα, οι γυναίκες έντυναν τους δικούς τους με ρούχα υφαντά, τις εστίες τους με στρωσίδια μάλλινα και τους σκέπαζαν τις κρύες νύχτες του χειμώνα με απανοσκεπάσματα.
Η μοίρα της γυναίκας διαχρονικά να μένει πίσω, να περιμένει στωικά και νάχει συντροφιά του αργαλειού τον Ίσκιο.
Δεν άφησε τις ακόλουθές της η Στρατονίκη, ήθελε ή ίδια να υφαίνει και να προσφέρει σαν δώρο, στον ανήσυχο νέο, που κρατούσαν απ’ τον ίδιο πατέρα τον Φίλιππο Εκείνος όμως είχε άλλη μητέρα, την Ολυμπιάδα, από την Ηπειρώτικη γενιά των Μολοσσών, Ιέρεια των Καβήρείων μυστηρίων, που ο Δίας σαν φίδι κατέβαινε και την συντρόφευε δίνοντας θεϊκή υπόσταση, στη γήινη τη φθαρτή του μορφή, κι ένα μυστήριο να πλανιέται γύρω του.
Σώμα κοινού θνητού, ψυχή αθάνατη, πνεύμα καλλιεργημένο από σοφό δάσκαλο, τον Αριστοτέλη!
Κι όταν τελείωσε τον πρώτο χιτώνα, τον έπλυνε στο ποτάμι, τον άπλωσε να στεγνώσει στα χαμόδεντρα και περίμενε τον ερχομό του…
Και πλησίασε ο καιρός που θα περνούσε το εκστρατευτικό σώμα των Μακεδόνων με το Στρατηλάτη του, πηγαίνοντας για τη μακρινή Ασία…
Η Στρατονίκεια ήταν η πόλη της και οι στρατώνες ετοιμάζονταν να ξεκουράσουν το επίλεκτο σώμα των Μακεδόνων με τον εντυπωσιακό καβαλλάρη, πάνω στο περίφημο άτι του, το Βουκεφάλα…
-Νύχτωσε, με επανέφερε η φωνή της μάνας, πρέπει να κατεβούμε στο Στρατώνι, το χρέος μας στον Άγιο το κάναμε…
Κι εγώ σα βγήκα από λήθαργο, προσπάθησα να βρω το βήμα μου με τους συνοδοιπόρους…
Κάτω στον κόλπο της Ακάνθου η θάλασσα άλλαζε χρώμα, δελφίνια ακολουθούσαν τα βαπόρια, αλλά κι η άλλη αδερφή η Γοργόνα ίσως να ταξίδευε κι Αυτή προς τα δικά μας νερά, ποιος ξέρει; … Θα σας τα διηγηθώ μια άλλη φορά, γιατί ο δρόμος είναι κατηφορικός έχει πέτρες σκληρές, μαγκανέζια τις λένε οι παλιοί, κι αυτή η ιστορία πρέπει να εξαπλωθεί και στις νεότερες γενιές, τα βλαστάρια των Μαντεμοχωρίων, όπως από στόμα σε στόμα, ψιθυριστά, σχεδόν με δέος, να μιλάνε και τα μάτια μαζί και το σώμα να κάνει κινήσεις ανάλογες το πέρασαν σαν παραμύθι οι παλαιότερες γυναίκες της Στρατονίκης σήμερα, Στρατονίκειας τότε.
Υ.Γ. Το αφιερώνω στη νεογέννητη εγγονούλα μου, μαζί με τη συνέχεια που ετοιμάζω για τον Αλέξανδρο και τη Γοργόνα, εγώ η ταπεινή Μυθοπλάστρα με την ελπίδα να ζωντανέψει ξανά ο τοπικός αυτός θρύλος!
ΤΑ ΝΕΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ
Από τον ΣΥΛΛΟΓΟ ΓΟΝΕΩΝ & ΚΗΔΕΜΟΝΩΝ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥ
ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ
ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ
Μια μητέρα ρώτησε το σοφό και μεγάλο εφευρέτη της ατομικής ενέργειας; «Κύριε Αϊνστάιν, θα ήθελα παρακαλώ τη γνώμη σας, τι βιβλία να δίνω στο παιδί μου να διαβάζει;» «Παραμύθια» απάντησε ο Αϊνστάιν. Αλλά τη μητέρα εκείνη φάνηκε να μην την ικανοποίησε η απάντησή του και τον ξαναρωτά: «Εκτός από παραμύθια τι άλλα βιβλία να του δίνω να διαβάζει;» Κι εκείνος της απάντησε: «Παραμύθια, παραμύθια, παραμύθια. Καταλάβατε κυρία μου; Παραμύθια!..».
Στις 2 Απριλίου, ημέρα γέννησης του μεγάλου παραμυθά Hans Christian Andersen, γιορτάζεται η παγκόσμια ημέρα παιδικού βιβλίου.Με αφορμή τον εορτασμό αυτό, ο σύλλογος γονέων και κηδεμόνων, σε συνεργασία με το σύλλογο διδασκόντων οργάνωσαν μια εκδήλωση για τους μαθητές προσκαλώντας τη συγγραφέα Φωτεινή Κατσάλη-Γιβάνη στο χώρο του Δημοτικού σχολείου.
Τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να μιλήσουν με τη συγγραφέα, η οποία ενθουσιάστηκε με τις απόψεις τους και με ιδιαίτερη χαρά απάντησε στις ερωτήσεις τους.
Τα παιδιά για να την ευχαριστήσουν έκαναν ζωγραφιές με τους ήρωες του παραμυθιού της και τις χάρισαν στη συγγραφέα.
Η Κατσάλη Φωτεινή Γιβάνη γεννήθηκε στη Θεσ/νίκη και από νεαρή ηλικία, γράφει θεατρικά έργα και παραμύθια για παιδιά. Για μεγάλο χρονικό διάστημα ασχολήθηκε με ερασιτεχνικές θεατρικές ομάδες, γράφοντας κείμενα και παίζοντας σε παραστάσεις. Κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Ζήτη: «Ο Πασχάλης ο Λαγός και τα κόκκινα αυγά» και «Μένια Μελένια η μαγισσούλα των λιχουδιών». Από τις εκδόσεις Μαλλιάρη το υπέροχο μυθιστόρημά της «Τα ομορφότερα όνειρα τα βλέπεις με τα μάτια ανοιχτά».
Από το ΣΥΛΛΟΓΟ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥ
8o Συμπόσιο χορευτικών ομάδων
ΣΤΡΑΤΩΝΙ ΜΑΙΟΣ 2009
ΣΤΡΑΤΩΝΙ ΜΑΙΟΣ 2009
Με μεγάλη επιτυχία διοργανώθηκε από το σύλλογο Γυναικών στο Στρατώνι το 8ο Συμπόσιο Χορευτικών Ομάδων με την πολύτιμη συμπαράσταση του Τοπικού Συμβουλίου Στρατωνίου, αλλά και την ανεκτίμητη βοήθεια πολλών φίλων και κατοίκων του χωριού μας .
Στο συμπόσιο που κράτησε επί τριήμερο ( 1-3 Μαΐου 2009 ) συμμετείχαν 30 σύλλογοι από τη Χαλκιδική, τη Θεσσαλονίκη, τις Σέρρες , τη Λάρισα , τον Τύρναβο, την Ελασσόνα, την Κοζάνη, τα Τρίκαλα κ.α. με συμμετοχή 475 χορευτών που χόρεψαν, διασκέδασαν και πάνω από όλα γνώρισαν τον τόπο μας ,τις ομορφιές του και βέβαια τη ζεστή μας φιλοξενία.
Κατά τη διάρκεια του συμποσίου , οι φίλοι μας ενημερώθηκαν για τις δραστηριότητες τόσο του Συλλόγου όσο και των λοιπών φορέων του χωριού μας , αλλά και για την μεταλλευτική μας παράδοση και εξέφρασαν το θαυμασμό τους για την πολλαπλή δραστηριοποίηση του χωριού ( χορευτικά, χορωδίες, εργαστήρια χειροτεχνιών, μπάντα, Παραμυθοχώρα, διαγωνισμός ψαρέματος , αθλητικές διακρίσεις κ.α. ) .
Αξίζει να σημειωθεί ότι η όλη εκδήλωση είχε επιτυχία, γιατί σε αυτό συνέβαλαν κάτοικοι που από τη δική τους μεριά βοήθησαν όπως μπορούσαν είτε μαγειρεύοντας είτε φτιάχνοντας κατασκευές, είτε τακτοποιώντας το χώρο είτε καθαρίζοντας και ψήνοντας ψάρια είτε σερβίροντας και εξυπηρετώντας τους φίλους μας. Πραγματικά νοιώθουμε την ανάγκη να τους ευχαριστήσουμε όλους θερμά και σύντομα θα τιμήσουμε όλους για την προσφορά τους αυτή και ειδικά τον ΝΑ.Ο.Σ. και τα μέλη του.
Τις εκδηλώσεις τίμησαν με την παρουσία τους οι: Βασ.Πάππας , βουλευτής ΝΔ Χαλκιδικής, ο Δημαρχος Μυγδωνίας Θεσσαλονίκης, ο Δημαρχος Σοχού ,ο αντιδήμαρχος Σερρών, οι δημοτικοί Σύμβουλοι του Δήμου μας Κατσαβαβάκης Κ. ,Θεοχαρίδου Στελλα, Δάλλας Χρ και Πλιάτσικας Βασ. τους οποίους και θερμά ευχαριστούμε.
Κλείνοντας να ευχαριστήσουμε τα κανάλια της Χαλκιδικής (XTV και SUPER )για την κάλυψη της εκδήλωσης και βεβαίως τον Πρόεδρο του ΤΑ Στρατωνίου κ. Νίκο Ζαγοράκη και τα μέλη του Τ.Σ. Καρρά Αργύρη και Ιωαννίδη Γιάννη για τη βοήθειά τους σε όλη τη διάρκεια του τριημέρου, αλλά και για την παραχώρηση του Πάρκου, όπου και επικεντρώθηκαν οι εκδηλώσεις.
Πιστεύουμε ότι το Στρατώνι χρειάζεται εκδηλώσεις προβολής του σε τρίτους για να ξεφύγει από την εσωστρέφεια που το ταλανίζει, αλλά και για να σπάσει τη δυσφήμηση που υφίσταται εδώ και χρόνια από επιτήδειους καταστροφολόγους.
Ο Σύλλογός μας είναι εδώ πάντα πρόθυμος για να βοηθήσει προς αυτήν την κατεύθυνση.
Στο συμπόσιο που κράτησε επί τριήμερο ( 1-3 Μαΐου 2009 ) συμμετείχαν 30 σύλλογοι από τη Χαλκιδική, τη Θεσσαλονίκη, τις Σέρρες , τη Λάρισα , τον Τύρναβο, την Ελασσόνα, την Κοζάνη, τα Τρίκαλα κ.α. με συμμετοχή 475 χορευτών που χόρεψαν, διασκέδασαν και πάνω από όλα γνώρισαν τον τόπο μας ,τις ομορφιές του και βέβαια τη ζεστή μας φιλοξενία.
Κατά τη διάρκεια του συμποσίου , οι φίλοι μας ενημερώθηκαν για τις δραστηριότητες τόσο του Συλλόγου όσο και των λοιπών φορέων του χωριού μας , αλλά και για την μεταλλευτική μας παράδοση και εξέφρασαν το θαυμασμό τους για την πολλαπλή δραστηριοποίηση του χωριού ( χορευτικά, χορωδίες, εργαστήρια χειροτεχνιών, μπάντα, Παραμυθοχώρα, διαγωνισμός ψαρέματος , αθλητικές διακρίσεις κ.α. ) .
Αξίζει να σημειωθεί ότι η όλη εκδήλωση είχε επιτυχία, γιατί σε αυτό συνέβαλαν κάτοικοι που από τη δική τους μεριά βοήθησαν όπως μπορούσαν είτε μαγειρεύοντας είτε φτιάχνοντας κατασκευές, είτε τακτοποιώντας το χώρο είτε καθαρίζοντας και ψήνοντας ψάρια είτε σερβίροντας και εξυπηρετώντας τους φίλους μας. Πραγματικά νοιώθουμε την ανάγκη να τους ευχαριστήσουμε όλους θερμά και σύντομα θα τιμήσουμε όλους για την προσφορά τους αυτή και ειδικά τον ΝΑ.Ο.Σ. και τα μέλη του.
Τις εκδηλώσεις τίμησαν με την παρουσία τους οι: Βασ.Πάππας , βουλευτής ΝΔ Χαλκιδικής, ο Δημαρχος Μυγδωνίας Θεσσαλονίκης, ο Δημαρχος Σοχού ,ο αντιδήμαρχος Σερρών, οι δημοτικοί Σύμβουλοι του Δήμου μας Κατσαβαβάκης Κ. ,Θεοχαρίδου Στελλα, Δάλλας Χρ και Πλιάτσικας Βασ. τους οποίους και θερμά ευχαριστούμε.
Κλείνοντας να ευχαριστήσουμε τα κανάλια της Χαλκιδικής (XTV και SUPER )για την κάλυψη της εκδήλωσης και βεβαίως τον Πρόεδρο του ΤΑ Στρατωνίου κ. Νίκο Ζαγοράκη και τα μέλη του Τ.Σ. Καρρά Αργύρη και Ιωαννίδη Γιάννη για τη βοήθειά τους σε όλη τη διάρκεια του τριημέρου, αλλά και για την παραχώρηση του Πάρκου, όπου και επικεντρώθηκαν οι εκδηλώσεις.
Πιστεύουμε ότι το Στρατώνι χρειάζεται εκδηλώσεις προβολής του σε τρίτους για να ξεφύγει από την εσωστρέφεια που το ταλανίζει, αλλά και για να σπάσει τη δυσφήμηση που υφίσταται εδώ και χρόνια από επιτήδειους καταστροφολόγους.
Ο Σύλλογός μας είναι εδώ πάντα πρόθυμος για να βοηθήσει προς αυτήν την κατεύθυνση.
ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΟΙ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΙ ΑΠΟ ΤΟΝ Σ.Π.Σ. Αλή Χότζα Ισμέτ
Λονδίνο
Το Λονδίνο είναι μια ζωντανή πόλη που αλλάζει συνεχώς. Είναι η πιο πλούσια πολιτισμικά, η πιο συναρπαστική και ζωντανή πόλη στον κόσμο. Το Λονδίνο είναι μια πραγματική μητρόπολη. Περισσότερες από 200 γλώσσες και διάλεκτοι ομιλούνται στη βρετανική πρωτεύουσα. Μπορεί τα αγγλικά να κυριαρχούν, αλλά σίγουρα ο επισκέπτης θα ακούσει και διάφορες άλλες γλώσσες. Η πρώτη επαφή με αυτή τη ζωντανή μάζα συγκλονίζει. Πουθενά αλλού δεν προσφέρεται τόση ποιότητα σε τόση ποσότητα. Ας πάρουμε την τέχνη για παράδειγμα. Ο περισσότερος κόσμος γνωρίζει εκ των προτέρων ότι θα πρέπει να επισκεφτεί το Βρετανικό Μουσείο, το Victoria and Albert, λίγοι όμως γνωρίζουν ότι μπορούν να επιλέξουν από περίπου 300 ακόμα μουσεία, συν μια πλειάδα ιδιωτικών γκαλερί, που καθιστούν το Λονδίνο παγκόσμιο κέντρο του εμπορίου έργων τέχνης. Επίσης στην πόλη λειτουργούν πλέον των 100 θεάτρων, ενώ … «θρυλικές» παραστάσεις παίζονται πάνω από 20 χρόνια.
Η πρώτη πρόκληση που έχει να αντιμετωπίσει ο επισκέπτης είναι να αποκτήσει μια γενική εικόνα της διάρθρωσης αυτής της απέραντης πόλης. Η καρδιά του Λονδίνου βρίσκεται στη βόρεια όχθη του φιδωτού ποταμού Τάμεση, που αποτελεί και τη ραχοκοκαλιά της πόλης. Το παλαιότερο τμήμα της πόλης είναι γνωστό με το «παραπλανητικό» όνομα Σίτι (πόλη). Δυτικά του Σίτι εκτείνεται το Γουέστμινστερ, το πολιτικό και διοικητικό κέντρο του Λονδίνου, ενώ σε κοντινή απόσταση βρίσκονται τα ανάκτορα του Μπάκιγχαμ και του Σεντ Τζέιμς.
ΤΙ ΕΙΔΑΜΕ
Η αλήθεια είναι πως δεν μπορεί κανείς να περιηγηθεί στο Λονδίνο μέσα σε 3 ή 4 μέρες και να έχει την αίσθηση ότι τα είδε όλα. Τα κλασσικά tour συνήθως περιλαμβάνουν αξιοθέατα όπως ο ποταμός Τάμεσης και οι γέφυρές, ο Πύργος του Λονδίνου, το πασίγνωστο Big Ben που είναι και το σύμβολο της πόλης, τα Ανάκτορα του Buckingham με την αλλαγή φρουράς, το Βρετανικό Μουσείο και το Μουσείο Κέρινων ομοιωμάτων της Madame Tussaud, τη Βασιλική του Αγίου Παύλου και το Αβαείο του Westminster καθώς και την αγορά της Oxford Street. Σας προτείνουμε επιπλέον τρία διαφορετικά σημεία της πόλης που αξίζει να βρείτε το χρόνο για να τα επισκεφθείτε.
ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΕΣ
TATE MODERN ΚΑΙ TATE BRITAIN
Οι δύο αυτές εξαιρετικές και μεγάλες πινακοθήκες φιλοξενούν ορισμένα από τα διασημότερα έργα τέχνης στον κόσμο. Η Tate Modern εστιάζει στη σύγχρονη τέχνη ενώ η Tate Britain παρουσιάζει τη Βρετανική τέχνη από το 16ο αι. μέχρις και σήμερα.
Εάν υπάρχει πολυτέλεια χρόνου, αξίζει να επισκεφτείτε και την Εθνική Πινακοθήκη Πορτρέτων στην Trafalgar Square.
PORTOBELLO
O πιο πολύχρωμος και πιο γεμάτος δρόμος στον κόσμο με παλαιοπωλεία, αντικερί και υπαίθρια αυτοσχέδια καταστήματα με είδη από όλο τον κόσμο. Ο αριθμός των επισκεπτών τα Σάββατα ξεπερνά κάθε ανθρώπινη φαντασία.
Μπείτε μέσα στα μαγαζιά και περιπλανήστε το βλέμμα σας … στα πάντα. Δεν υπάρχει περίπτωση να μη τραβήξει κάτι τη ματιά σας.
Εδώ περπατάτε, βλέπετε, μυρίζετε και αν θέλετε… χορεύετε στο δρόμο υπό τους ήχους μικρών group μουσικής που προβάλουν σε κάθε γωνιά.
Χαρείτε ένα … άλλο Λονδίνο… πιο ξέγνοιαστο! Γίνετε ένα με τον κόσμο και ταξιδέψτε σε αυτό το φιδίσιο δρόμο.
ΜΑΤΙ ΤΟΥ ΛΟΝΔΙΝΟΥ – LONDON EYE
Γνωστό και ως «Τροχός της Χιλιετίας», το μάτι του Λονδίνου, σας δίνει τη δυνατότητα πανοραμικής θέας της πόλης (εφόσον ο καιρός το επιτρέπει) μέσα από μία κάψουλα.
Πρόκειται ίσως για το νέο σύμβολο της πόλης, ενώ οι διαστάσεις του είναι εκπληκτικές. Στο ύψος των 160 μέτρων η θέα … κόβει την ανάσα.
Αν και το εισιτήριο είναι … «τσουχτερό» (17 λίρες για ενήλικες ή 20 περίπου ευρώ και 8,50 λίρες για παιδιά ή 10 περίπου ευρώ), αξίζουν δύο επισκέψεις. Μία την ημέρα αλλά και μία το βράδυ, όταν το φωταγωγημένο Λονδίνο είναι χωρίς υπερβολή … ένα έργο τέχνης από ψηλά.
ΠΩΣ ΘΑ ΠΑΤΕ
Το Λονδίνο συνδέεται με τη Θεσσαλονίκη ή την Αθήνα καθημερινά τόσο με πτήσεις των ελληνικών όσο και των Βρετανικών Αερογραμμών. Προτείνουμε την επιλογή πτήσης με τελικό προορισμό το αεροδρόμιο του Heathrow μιας και η συγκοινωνία με το κέντρο της πόλης γίνεται πιο εύκολα μέσω του υπόγειου σιδηρόδρομου.
ΤΙ ΚΑΙ ΠΟΥ ΘΑ ΦΑΤΕ
Είναι άγνωστο από πού έχει προέλθει η φήμη πως οι Άγγλοι δεν ξέρουν να τρώνε. Μια χώρα που έχει δεχτεί τις επιδράσεις από τις κουλτούρες όλου του κόσμου δεν μπορεί παρά να υπερηφανεύεται για την παγκόσμια κουζίνα της.
Εάν θέλετε να νοιώσετε τη λονδρέζικη ατμόσφαιρα σε ένα περιβάλλον με άψογο service, προτείνουμε ανεπιφύλακτα το QUO VADIS στο Soho. Βρετανική κουζίνα με έμφαση στο βοδινό (πάνω από 50 πιάτα με διαφορετικές συνταγές βοδινού) και στα ψάρια. Το παγωτό που σερβίρεται ως επιδόρπιο είναι … ανεπανάληπτο.
Μη διστάσετε επίσης να δοκιμάσετε σε κάποιο από τα πολυάριθμα εστιατόρια, την κουζίνα της Ινδίας και της Μαλαισίας. Άλλωστε οι κουζίνες αυτών των δύο χωρών εξελίχθηκαν στο Λονδίνο!!!
ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ
Τι να πρωτογράψει κανείς για την πόλη που γεννάει και εξαπλώνει στυλ σε όλες τις μορφές διασκέδασης εδώ κι ένα αιώνα… Η πόλη που δε βαριέσαι ποτέ… Θεατρικές παραστάσεις, όπερα, παραστάσεις μπαλέτου, μουσικές συναυλίες για κάθε γούστο, περιοδικές εκθέσεις από όλο τον κόσμο, φεστιβάλ, αθλητικές διοργανώσεις (ειδικά ποδόσφαιρο), pubs και clubs… που δε χωράνε σε μία λίστα…
Αν και παλαιότερα η διασκέδαση χτυπούσε κόκκινο στην περιοχή του Soho, προτείνουμε ανεπιφύλακτα την περιοχή της Leicester Square στο West End στη Βόρεια Όχθη, καθώς επίσης και την περιοχή του South Bank (Νότια Όχθη του Τάμεση) που εξελίσσεται συνεχώς. Να μην παραλείψουμε το Notting Hill, που εκπέμπει την πλέον κοσμοπολίτικη αύρα της πόλης.
ΑΓΟΡΕΣ
Οι πιο διάσημοι δρόμοι και περιοχές για αγορές (τουλάχιστο στην Ευρώπη) ακούνε στα ονόματα: Oxford Street, Carnaby Street, Coven Garden και Islington. Ειδικότερα η Oxford Street θεωρείται η εμπορικότερη οδός στην Ευρωπαϊκή ήπειρο. Στο Λονδίνο μπορείτε να αγοράσετε τα πάντα: είδη πολυτελείας (π.χ. στα Harrods), προϊόντα outlet (π.χ. Dover Street Market), να επισκεφτείτε τεράστια πολυκαταστήματα (π.χ. Westfield Shopping Centre) κ.ά. Μην παραλείψετε όμως μια επίσκεψη στο Portobello και ειδικότερα τα Σάββατα.
ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ
Όταν στο Λονδίνο το ρολόι δείχνει 12:00, στην Ελλάδα η ώρα είναι 14:00. Από το προάστιο του Λονδίνου Greenwich διέρχεται ο «μηδενικός» μεσημβρινός της γης που προσδιορίζει και την παγκόσμια ώρα όπως και τις ζώνες ωρών όλης της Γης
Προσοχή κατά τους περιπάτους σας και ειδικά όταν διασχίζετε δρόμους κυκλοφορίας. Οι Άγγλοι οδηγούν «ανάποδα» και σχεδόν σε όλες τις διαβάσεις αναγράφεται η ένδειξη «Look Right” (κοιτάξτε δεξιά) ή “Look Left” (κοιτάξτε αριστερά). Θυμηθείτε να το κάνετε πάντα. Τα περισσότερα ατυχήματα στην αγγλική πρωτεύουσα σχετίζονται με την έλλειψη εξοικείωσης των τουριστών με το σύστημα οδήγησης στη χώρα. Αν δεν είστε προσεχτικοί…. δεν ξέρετε από πού θα σας έρθει!!!
Οι Άγγλοι χρησιμοποιούν σα νόμισμα τη Λίρα Αγγλίας. Στα τέλη Απριλίου του 2009, 1 Λίρα Αγγλίας ισοδυναμούσε με περίπου 1,20 Ευρώ. Προτείνουμε να κάνετε συνάλλαγμα άμα τη άφιξη σας στο αεροδρόμιο. Χρειάζεται βέβαια λίγο παραπάνω κόπος για να καταλάβετε τα αγγλικά που μιλούν οι Ινδοί ή Πακιστανοί υπάλληλοι, οι οποίοι όμως είναι ευγενέστατοι και εξυπηρετικότατοι.
Καπνιστές και Λονδίνο είναι δύο ασυμβίβαστες έννοιες. Να λοιπόν η ευκαιρία να κόψετε το κάπνισμα.
Προτιμήστε να κινηθείτε με το μετρό. Είναι το πιο γρήγορο και φτηνό μέσο με σταθμούς σε όλο το μητροπολιτικό Λονδίνο. Αποφύγετε τα TAXI μια και οι χρεώσεις θα σας κάνουν να χάσετε το χαμόγελό σας
Το Λονδίνο είναι μια ζωντανή πόλη που αλλάζει συνεχώς. Είναι η πιο πλούσια πολιτισμικά, η πιο συναρπαστική και ζωντανή πόλη στον κόσμο. Το Λονδίνο είναι μια πραγματική μητρόπολη. Περισσότερες από 200 γλώσσες και διάλεκτοι ομιλούνται στη βρετανική πρωτεύουσα. Μπορεί τα αγγλικά να κυριαρχούν, αλλά σίγουρα ο επισκέπτης θα ακούσει και διάφορες άλλες γλώσσες. Η πρώτη επαφή με αυτή τη ζωντανή μάζα συγκλονίζει. Πουθενά αλλού δεν προσφέρεται τόση ποιότητα σε τόση ποσότητα. Ας πάρουμε την τέχνη για παράδειγμα. Ο περισσότερος κόσμος γνωρίζει εκ των προτέρων ότι θα πρέπει να επισκεφτεί το Βρετανικό Μουσείο, το Victoria and Albert, λίγοι όμως γνωρίζουν ότι μπορούν να επιλέξουν από περίπου 300 ακόμα μουσεία, συν μια πλειάδα ιδιωτικών γκαλερί, που καθιστούν το Λονδίνο παγκόσμιο κέντρο του εμπορίου έργων τέχνης. Επίσης στην πόλη λειτουργούν πλέον των 100 θεάτρων, ενώ … «θρυλικές» παραστάσεις παίζονται πάνω από 20 χρόνια.
Η πρώτη πρόκληση που έχει να αντιμετωπίσει ο επισκέπτης είναι να αποκτήσει μια γενική εικόνα της διάρθρωσης αυτής της απέραντης πόλης. Η καρδιά του Λονδίνου βρίσκεται στη βόρεια όχθη του φιδωτού ποταμού Τάμεση, που αποτελεί και τη ραχοκοκαλιά της πόλης. Το παλαιότερο τμήμα της πόλης είναι γνωστό με το «παραπλανητικό» όνομα Σίτι (πόλη). Δυτικά του Σίτι εκτείνεται το Γουέστμινστερ, το πολιτικό και διοικητικό κέντρο του Λονδίνου, ενώ σε κοντινή απόσταση βρίσκονται τα ανάκτορα του Μπάκιγχαμ και του Σεντ Τζέιμς.
ΤΙ ΕΙΔΑΜΕ
Η αλήθεια είναι πως δεν μπορεί κανείς να περιηγηθεί στο Λονδίνο μέσα σε 3 ή 4 μέρες και να έχει την αίσθηση ότι τα είδε όλα. Τα κλασσικά tour συνήθως περιλαμβάνουν αξιοθέατα όπως ο ποταμός Τάμεσης και οι γέφυρές, ο Πύργος του Λονδίνου, το πασίγνωστο Big Ben που είναι και το σύμβολο της πόλης, τα Ανάκτορα του Buckingham με την αλλαγή φρουράς, το Βρετανικό Μουσείο και το Μουσείο Κέρινων ομοιωμάτων της Madame Tussaud, τη Βασιλική του Αγίου Παύλου και το Αβαείο του Westminster καθώς και την αγορά της Oxford Street. Σας προτείνουμε επιπλέον τρία διαφορετικά σημεία της πόλης που αξίζει να βρείτε το χρόνο για να τα επισκεφθείτε.
ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΕΣ
TATE MODERN ΚΑΙ TATE BRITAIN
Οι δύο αυτές εξαιρετικές και μεγάλες πινακοθήκες φιλοξενούν ορισμένα από τα διασημότερα έργα τέχνης στον κόσμο. Η Tate Modern εστιάζει στη σύγχρονη τέχνη ενώ η Tate Britain παρουσιάζει τη Βρετανική τέχνη από το 16ο αι. μέχρις και σήμερα.
Εάν υπάρχει πολυτέλεια χρόνου, αξίζει να επισκεφτείτε και την Εθνική Πινακοθήκη Πορτρέτων στην Trafalgar Square.
PORTOBELLO
O πιο πολύχρωμος και πιο γεμάτος δρόμος στον κόσμο με παλαιοπωλεία, αντικερί και υπαίθρια αυτοσχέδια καταστήματα με είδη από όλο τον κόσμο. Ο αριθμός των επισκεπτών τα Σάββατα ξεπερνά κάθε ανθρώπινη φαντασία.
Μπείτε μέσα στα μαγαζιά και περιπλανήστε το βλέμμα σας … στα πάντα. Δεν υπάρχει περίπτωση να μη τραβήξει κάτι τη ματιά σας.
Εδώ περπατάτε, βλέπετε, μυρίζετε και αν θέλετε… χορεύετε στο δρόμο υπό τους ήχους μικρών group μουσικής που προβάλουν σε κάθε γωνιά.
Χαρείτε ένα … άλλο Λονδίνο… πιο ξέγνοιαστο! Γίνετε ένα με τον κόσμο και ταξιδέψτε σε αυτό το φιδίσιο δρόμο.
ΜΑΤΙ ΤΟΥ ΛΟΝΔΙΝΟΥ – LONDON EYE
Γνωστό και ως «Τροχός της Χιλιετίας», το μάτι του Λονδίνου, σας δίνει τη δυνατότητα πανοραμικής θέας της πόλης (εφόσον ο καιρός το επιτρέπει) μέσα από μία κάψουλα.
Πρόκειται ίσως για το νέο σύμβολο της πόλης, ενώ οι διαστάσεις του είναι εκπληκτικές. Στο ύψος των 160 μέτρων η θέα … κόβει την ανάσα.
Αν και το εισιτήριο είναι … «τσουχτερό» (17 λίρες για ενήλικες ή 20 περίπου ευρώ και 8,50 λίρες για παιδιά ή 10 περίπου ευρώ), αξίζουν δύο επισκέψεις. Μία την ημέρα αλλά και μία το βράδυ, όταν το φωταγωγημένο Λονδίνο είναι χωρίς υπερβολή … ένα έργο τέχνης από ψηλά.
ΠΩΣ ΘΑ ΠΑΤΕ
Το Λονδίνο συνδέεται με τη Θεσσαλονίκη ή την Αθήνα καθημερινά τόσο με πτήσεις των ελληνικών όσο και των Βρετανικών Αερογραμμών. Προτείνουμε την επιλογή πτήσης με τελικό προορισμό το αεροδρόμιο του Heathrow μιας και η συγκοινωνία με το κέντρο της πόλης γίνεται πιο εύκολα μέσω του υπόγειου σιδηρόδρομου.
ΤΙ ΚΑΙ ΠΟΥ ΘΑ ΦΑΤΕ
Είναι άγνωστο από πού έχει προέλθει η φήμη πως οι Άγγλοι δεν ξέρουν να τρώνε. Μια χώρα που έχει δεχτεί τις επιδράσεις από τις κουλτούρες όλου του κόσμου δεν μπορεί παρά να υπερηφανεύεται για την παγκόσμια κουζίνα της.
Εάν θέλετε να νοιώσετε τη λονδρέζικη ατμόσφαιρα σε ένα περιβάλλον με άψογο service, προτείνουμε ανεπιφύλακτα το QUO VADIS στο Soho. Βρετανική κουζίνα με έμφαση στο βοδινό (πάνω από 50 πιάτα με διαφορετικές συνταγές βοδινού) και στα ψάρια. Το παγωτό που σερβίρεται ως επιδόρπιο είναι … ανεπανάληπτο.
Μη διστάσετε επίσης να δοκιμάσετε σε κάποιο από τα πολυάριθμα εστιατόρια, την κουζίνα της Ινδίας και της Μαλαισίας. Άλλωστε οι κουζίνες αυτών των δύο χωρών εξελίχθηκαν στο Λονδίνο!!!
ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ
Τι να πρωτογράψει κανείς για την πόλη που γεννάει και εξαπλώνει στυλ σε όλες τις μορφές διασκέδασης εδώ κι ένα αιώνα… Η πόλη που δε βαριέσαι ποτέ… Θεατρικές παραστάσεις, όπερα, παραστάσεις μπαλέτου, μουσικές συναυλίες για κάθε γούστο, περιοδικές εκθέσεις από όλο τον κόσμο, φεστιβάλ, αθλητικές διοργανώσεις (ειδικά ποδόσφαιρο), pubs και clubs… που δε χωράνε σε μία λίστα…
Αν και παλαιότερα η διασκέδαση χτυπούσε κόκκινο στην περιοχή του Soho, προτείνουμε ανεπιφύλακτα την περιοχή της Leicester Square στο West End στη Βόρεια Όχθη, καθώς επίσης και την περιοχή του South Bank (Νότια Όχθη του Τάμεση) που εξελίσσεται συνεχώς. Να μην παραλείψουμε το Notting Hill, που εκπέμπει την πλέον κοσμοπολίτικη αύρα της πόλης.
ΑΓΟΡΕΣ
Οι πιο διάσημοι δρόμοι και περιοχές για αγορές (τουλάχιστο στην Ευρώπη) ακούνε στα ονόματα: Oxford Street, Carnaby Street, Coven Garden και Islington. Ειδικότερα η Oxford Street θεωρείται η εμπορικότερη οδός στην Ευρωπαϊκή ήπειρο. Στο Λονδίνο μπορείτε να αγοράσετε τα πάντα: είδη πολυτελείας (π.χ. στα Harrods), προϊόντα outlet (π.χ. Dover Street Market), να επισκεφτείτε τεράστια πολυκαταστήματα (π.χ. Westfield Shopping Centre) κ.ά. Μην παραλείψετε όμως μια επίσκεψη στο Portobello και ειδικότερα τα Σάββατα.
ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ
Όταν στο Λονδίνο το ρολόι δείχνει 12:00, στην Ελλάδα η ώρα είναι 14:00. Από το προάστιο του Λονδίνου Greenwich διέρχεται ο «μηδενικός» μεσημβρινός της γης που προσδιορίζει και την παγκόσμια ώρα όπως και τις ζώνες ωρών όλης της Γης
Προσοχή κατά τους περιπάτους σας και ειδικά όταν διασχίζετε δρόμους κυκλοφορίας. Οι Άγγλοι οδηγούν «ανάποδα» και σχεδόν σε όλες τις διαβάσεις αναγράφεται η ένδειξη «Look Right” (κοιτάξτε δεξιά) ή “Look Left” (κοιτάξτε αριστερά). Θυμηθείτε να το κάνετε πάντα. Τα περισσότερα ατυχήματα στην αγγλική πρωτεύουσα σχετίζονται με την έλλειψη εξοικείωσης των τουριστών με το σύστημα οδήγησης στη χώρα. Αν δεν είστε προσεχτικοί…. δεν ξέρετε από πού θα σας έρθει!!!
Οι Άγγλοι χρησιμοποιούν σα νόμισμα τη Λίρα Αγγλίας. Στα τέλη Απριλίου του 2009, 1 Λίρα Αγγλίας ισοδυναμούσε με περίπου 1,20 Ευρώ. Προτείνουμε να κάνετε συνάλλαγμα άμα τη άφιξη σας στο αεροδρόμιο. Χρειάζεται βέβαια λίγο παραπάνω κόπος για να καταλάβετε τα αγγλικά που μιλούν οι Ινδοί ή Πακιστανοί υπάλληλοι, οι οποίοι όμως είναι ευγενέστατοι και εξυπηρετικότατοι.
Καπνιστές και Λονδίνο είναι δύο ασυμβίβαστες έννοιες. Να λοιπόν η ευκαιρία να κόψετε το κάπνισμα.
Προτιμήστε να κινηθείτε με το μετρό. Είναι το πιο γρήγορο και φτηνό μέσο με σταθμούς σε όλο το μητροπολιτικό Λονδίνο. Αποφύγετε τα TAXI μια και οι χρεώσεις θα σας κάνουν να χάσετε το χαμόγελό σας
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)