ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥ
Τόμος 2ος Φύλλο 24 Δεκέμβριος 2008
Πέμπτη 21 Μαΐου 2009
ΚΑΛΩΣΗΡΘΑΤΕ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΜΥΘΟΧΩΡΑ
Η ΠΑΡΑΜΥΘΟΧΩΡΑ είναι πλέον γεγονός. Τα εγκαίνιαπραγματοποιήθηκαν στις 8 Δεκεμβρίου και η ανοιχτή αγκαλιά της δέχτηκε χιλιάδες παιδιά και γονείς . Μια καινούργια σελίδα για το Στρατώνι άνοιξε όπου η συλλογική εργασία πάλι έκανε το θαύμα της και έφερε αυτά τα εξαιρετικά αποτελέσματα . Το βράδυ λοιπόν της 8ης Δεκεμβρίου αφού η Χορωδία έψαλε κάλαντα και μετά τα πυροτεχνήματα , ο Αι Βασίλης έφτασε στην είσοδο της ΠΑΡΑΜΥΘΟΧΩΡΑΣ με το …τρένο. Εκεί τον περίμεναν μια χαρούμενη παρέα από παιδιά που έκοψαν την κορδέλα των εγκαινίων με ταυτόχρονη φωταγώγηση της ΠΑΡΑΜΥΘΟΧΩΡΑΣ . Όχι μόνο η συγκίνηση των εθελοντών που είδαν το όνειρο να γίνεται πραγματικότητα αλλά και η έκδηλη χαρά μικρών και μεγάλων, αποπλήρωσαν το κόπο και την προσπάθεια μηνών. Αυτό που ακολούθησε μέσα στονμήνα έδειξε το πόσο καλά ήταν οργανωμένη η ΠΑΡΑΜΥΘΟΧΩΡΑ. Από τις υπηρεσίες των εθελοντών, την τροφοδοσία των σπιτιών, το λούνα πάρκ και το τρενάκι που κάνει το γύρω του χωριού , τις επαφές με τα ΜΜΕ αλλά και την συγκίνηση για τις ανθρώπινες στιγμές που οι εθελοντές έζησαν κατά την διάρκεια της λειτουργίας.
Η δημοσιότητα που τα τηλεοπτικά κανάλια της Χαλκιδικής και κυρίως του καναλιού SUPER έκανε ευρέως γνωστή την Παραμυθοχώρα πανελλαδικά.
Η λειτουργία της ΠΑΡΑΜΥΘΟΧΩΡΑΣ θα συνεχιστεί ως τις 7 Ιανουαρίου 2009 οπότε και θα επανέλθουμε με συνολικές εντυπώσεις για το γεγονός .
Η δημοσιότητα που τα τηλεοπτικά κανάλια της Χαλκιδικής και κυρίως του καναλιού SUPER έκανε ευρέως γνωστή την Παραμυθοχώρα πανελλαδικά.
Η λειτουργία της ΠΑΡΑΜΥΘΟΧΩΡΑΣ θα συνεχιστεί ως τις 7 Ιανουαρίου 2009 οπότε και θα επανέλθουμε με συνολικές εντυπώσεις για το γεγονός .
«Και με το φως του λύκου επανέρχονται…»
Σαν Χριστουγεννιάτικο όνειρο…
Είναι κάποια πράγματα που νομίζουμε πως τα ονειρευτήκαμε και ύστερα τα βλέπουμε να γίνονται πραγματικότητα. Κάποια πράγματα που δεν πιστεύαμε πως θα τα δούμε ζωντανά μπροστά μας. Σας έχω μιλήσει ξανά για μια Έκθεση που έγραψα αρκετά μεγάλη, στην Α! Λυκείου με τίτλο «Αξέχαστα Χριστούγεννα». Θες η έντονη νοσταλγία για το όμορφο χωριό μου, θες η αχαλίνωτη φαντασία μου, με έκαναν να εξοκείλω.
Στην έκθεση αυτή, που ενθουσίασε τις ρομαντικές, συμμαθήτριές μου, μιλούσα για ένα παραθαλάσσιο χωριό – το χωριό μου – χωρίς να το κατονομάζω, που είναι περιτριγυρισμένο από θαλερά βουνά. Εκεί υπήρχε ένα σπίτι – το πατρικό μου – με ένα ψηλό πεύκο στην αυλή. (Κι αυτό αληθινό). Τα αληθινά όμως μέχρι εδώ, τα υπόλοιπα ανήκαν στη σφαίρα της φαντασίας.
Ότι η εταιρεία της εποχής εκείνης είχε προκηρύξει Χριστουγεννιάτικο διαγωνισμό για το πιο όμορφα στολισμένο σπίτι. Φυσικά το βραβείο το πήρε το δικό μου σπίτι, που το μεγάλο του πεύκο είχε φωταγωγηθεί με άπειρα χρωματιστά λαμπιόνια, ακόμη και ο φράχτης του με τα τραχιά παλούκια. Ομάδες παιδιών – αληθινό κι αυτό – γύριζαν την παραμονή των Χριστουγέννων και έψελναν ύμνους. Όλο το χωριό αχολογούσε από τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Και τελείωνα κάπως έτσι: «Πάντα όσο ζω θα θυμάμαι ένα παραθαλάσσιο χωριό χιονισμένο κι ένα σπίτι με ένα ψηλό πεύκο στην αυλή του στολισμένο. Χαράματα κι ή καμπάνα του χωριού να χτυπά για τη χριστουγεννιάτικη λειτουργία».
Χρονολογία γραπτού : 12 Δεκεμβρίου 1967.
Νύχτα 14ης Δεκεμβρίου 2008. Είμαστε ψηλά, στο Κιόσκι και στα πόδια μας απλώνεται μία ονειρική εικόνα: ένα παραθαλάσσιο χωριό φωτισμένο – το χωριό μου – και τριγύρω σιωπηλά σκούρα βουνά. Πολύχρωμα λαμπιόνια στολίζουν στην παραλία χαριτωμένα σπιτάκια και δέντρα. Χριστουγεννιάτικες μελωδίες πλημμυρίζουν την ατμόσφαιρα. Η θάλασσα και τα βουνά ακούν και συμμετέχουν κι αυτά με τη δική τους φωνή. Η θάλασσα με το φλοίσβο των κυμάτων και τα βουνά με το ανάδεμα των φυλλωμάτων τους.
Αναρωτιέμαι, αν σε κείνη την παλιά έκθεση λειτούργησε κάποιο προφητικό μήνυμα, γιατί βλέπω ολοζώντανο μπροστά μου, αυτό που η δύναμη της φαντασίας μου έπλασε.
Κατεβαίνουμε στην παραλία του χωριού. Δεκάδες μικρά παιδιά με μαγεμένα μάτια τρέχουν πάνω κάτω, να γράψουν γράμματα στον Αϊ Βασίλη, να φτιάξουν κατασκευές ή γλυκά, ν’ ακούσουν παραμύθια και ν’ ανεβούν στα γραφικά παιχνίδια του Λούνα Πάρκ. Κι από κοντά οι γονείς, γελαστοί κι αυτοί. Κι όλοι μαζί, μικροί και μεγάλοι, και ανεβαίνουν το τρενάκι και να χαίρονται σα παιδιά.
Σκέφτομαι πως τα όνειρα συνήθως δύσκολα εκπληρώνονται. Αυτά όμως που βλέπω μου λένε πως η πραγματικότητα έχει ξεπεράσει το παλιό μου όνειρο. Γιατί το χωριό μου τώρα έχει γίνει και «Παραμυθοχώρα», δηλαδή ένας τόπος που θα δίνει χαρά και θα εξάπτει τη φαντασία και τη μαγεία όχι μόνο των αθώων μικρών παιδιών, αλλά και των μεγάλων παιδιών, που τόσο το έχουν ανάγκη στις δύσκολες μέρες που ζούμε.
Καλά Χριστούγεννα λοιπόν, σε όλους τους Παραμυθοχωρίτες απανταχού της γης , γιατί η μαγεία και το παραμύθι δεν έχουν σύνορα.
Η Καρβουνοσκαλίτισσα
Είναι κάποια πράγματα που νομίζουμε πως τα ονειρευτήκαμε και ύστερα τα βλέπουμε να γίνονται πραγματικότητα. Κάποια πράγματα που δεν πιστεύαμε πως θα τα δούμε ζωντανά μπροστά μας. Σας έχω μιλήσει ξανά για μια Έκθεση που έγραψα αρκετά μεγάλη, στην Α! Λυκείου με τίτλο «Αξέχαστα Χριστούγεννα». Θες η έντονη νοσταλγία για το όμορφο χωριό μου, θες η αχαλίνωτη φαντασία μου, με έκαναν να εξοκείλω.
Στην έκθεση αυτή, που ενθουσίασε τις ρομαντικές, συμμαθήτριές μου, μιλούσα για ένα παραθαλάσσιο χωριό – το χωριό μου – χωρίς να το κατονομάζω, που είναι περιτριγυρισμένο από θαλερά βουνά. Εκεί υπήρχε ένα σπίτι – το πατρικό μου – με ένα ψηλό πεύκο στην αυλή. (Κι αυτό αληθινό). Τα αληθινά όμως μέχρι εδώ, τα υπόλοιπα ανήκαν στη σφαίρα της φαντασίας.
Ότι η εταιρεία της εποχής εκείνης είχε προκηρύξει Χριστουγεννιάτικο διαγωνισμό για το πιο όμορφα στολισμένο σπίτι. Φυσικά το βραβείο το πήρε το δικό μου σπίτι, που το μεγάλο του πεύκο είχε φωταγωγηθεί με άπειρα χρωματιστά λαμπιόνια, ακόμη και ο φράχτης του με τα τραχιά παλούκια. Ομάδες παιδιών – αληθινό κι αυτό – γύριζαν την παραμονή των Χριστουγέννων και έψελναν ύμνους. Όλο το χωριό αχολογούσε από τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Και τελείωνα κάπως έτσι: «Πάντα όσο ζω θα θυμάμαι ένα παραθαλάσσιο χωριό χιονισμένο κι ένα σπίτι με ένα ψηλό πεύκο στην αυλή του στολισμένο. Χαράματα κι ή καμπάνα του χωριού να χτυπά για τη χριστουγεννιάτικη λειτουργία».
Χρονολογία γραπτού : 12 Δεκεμβρίου 1967.
Νύχτα 14ης Δεκεμβρίου 2008. Είμαστε ψηλά, στο Κιόσκι και στα πόδια μας απλώνεται μία ονειρική εικόνα: ένα παραθαλάσσιο χωριό φωτισμένο – το χωριό μου – και τριγύρω σιωπηλά σκούρα βουνά. Πολύχρωμα λαμπιόνια στολίζουν στην παραλία χαριτωμένα σπιτάκια και δέντρα. Χριστουγεννιάτικες μελωδίες πλημμυρίζουν την ατμόσφαιρα. Η θάλασσα και τα βουνά ακούν και συμμετέχουν κι αυτά με τη δική τους φωνή. Η θάλασσα με το φλοίσβο των κυμάτων και τα βουνά με το ανάδεμα των φυλλωμάτων τους.
Αναρωτιέμαι, αν σε κείνη την παλιά έκθεση λειτούργησε κάποιο προφητικό μήνυμα, γιατί βλέπω ολοζώντανο μπροστά μου, αυτό που η δύναμη της φαντασίας μου έπλασε.
Κατεβαίνουμε στην παραλία του χωριού. Δεκάδες μικρά παιδιά με μαγεμένα μάτια τρέχουν πάνω κάτω, να γράψουν γράμματα στον Αϊ Βασίλη, να φτιάξουν κατασκευές ή γλυκά, ν’ ακούσουν παραμύθια και ν’ ανεβούν στα γραφικά παιχνίδια του Λούνα Πάρκ. Κι από κοντά οι γονείς, γελαστοί κι αυτοί. Κι όλοι μαζί, μικροί και μεγάλοι, και ανεβαίνουν το τρενάκι και να χαίρονται σα παιδιά.
Σκέφτομαι πως τα όνειρα συνήθως δύσκολα εκπληρώνονται. Αυτά όμως που βλέπω μου λένε πως η πραγματικότητα έχει ξεπεράσει το παλιό μου όνειρο. Γιατί το χωριό μου τώρα έχει γίνει και «Παραμυθοχώρα», δηλαδή ένας τόπος που θα δίνει χαρά και θα εξάπτει τη φαντασία και τη μαγεία όχι μόνο των αθώων μικρών παιδιών, αλλά και των μεγάλων παιδιών, που τόσο το έχουν ανάγκη στις δύσκολες μέρες που ζούμε.
Καλά Χριστούγεννα λοιπόν, σε όλους τους Παραμυθοχωρίτες απανταχού της γης , γιατί η μαγεία και το παραμύθι δεν έχουν σύνορα.
Η Καρβουνοσκαλίτισσα
ΤΡΙΗΜΕΡΟ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΟΥΧΟ ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ
Με την πρέπουσα λαμπρότητα γιορτάστηκε και φέτος η Αγία Βαρβάρα στο Στρατώνι. Της λαμπρής λιτανείας και δημόσιας εστίασης από μεριάς της Κοινότητας, καθώς και χορευτικών από τον Σύλλογο Γυναικών, είχε προηγηθεί
το προηγούμενο βράδυ χορωδιακή βραδιά με τις χορωδίες του Δήμου Σταγίρων Ακάνθου, Σταυρού και της Χορωδίας ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ Θεσσαλονίκης, ενώ μια μέρα νωρίτερα παρουσιάστηκε η θεατρική παράσταση του έργου του Στέργιου Βαγγλή «Όσο κρατάει ένα τσιγάρο» από την θεατρική ομάδα «Θυμέλη» προσφορά του Πολιτιστικού Οργανισμού Χαλκιδικής της Νομαρχίας
το προηγούμενο βράδυ χορωδιακή βραδιά με τις χορωδίες του Δήμου Σταγίρων Ακάνθου, Σταυρού και της Χορωδίας ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ Θεσσαλονίκης, ενώ μια μέρα νωρίτερα παρουσιάστηκε η θεατρική παράσταση του έργου του Στέργιου Βαγγλή «Όσο κρατάει ένα τσιγάρο» από την θεατρική ομάδα «Θυμέλη» προσφορά του Πολιτιστικού Οργανισμού Χαλκιδικής της Νομαρχίας
ΑΙΜΟΔΟΣΙΑ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΩΝΙ
Με αμείωτη επιτυχία σημειώθηκε η δεύτερη αιμοδοσία του 2008 το Σάββατο 13 Δεκεμβρίου. Η συμμετοχή των εθελοντών αιμοδοτών έκανε πάλι την διαφορά σ’αυτή την προσπάθεια που συντονίζει ο Σύλλογος. Αισίως ο αριθμός των φιαλών έχει φτάσει τις 69 κάνοντας την τράπεζα να είναι ενημερωμένη όσο ποτέ άλλοτε.
Δεν θα πούμε το κλασσικό «αχρείαστο να είναι»» αλλά θα παρακαλέσουμε τους εθελοντές αιμοδότες να συνεχίσουν με αμείωτο ενδιαφέρον να συμμετέχουν στη συνεχή προσπάθεια εμπλουτισμού της τράπεζας.
Άλλωστε η εθελοντική αιμοδοσία με την δωρεά οργάνων είναι από τις υψηλότερες ανθρωπιστικές ενέργειες .Συγχαρητήρια λοιπόν στους εθελοντές αιμοδότες και ραντεβού στην πρώτη αιμοδοσία του 2009 που θα ανακοινωθεί σύντομα η ημερομηνία της .
Δεν θα πούμε το κλασσικό «αχρείαστο να είναι»» αλλά θα παρακαλέσουμε τους εθελοντές αιμοδότες να συνεχίσουν με αμείωτο ενδιαφέρον να συμμετέχουν στη συνεχή προσπάθεια εμπλουτισμού της τράπεζας.
Άλλωστε η εθελοντική αιμοδοσία με την δωρεά οργάνων είναι από τις υψηλότερες ανθρωπιστικές ενέργειες .Συγχαρητήρια λοιπόν στους εθελοντές αιμοδότες και ραντεβού στην πρώτη αιμοδοσία του 2009 που θα ανακοινωθεί σύντομα η ημερομηνία της .
Ο Ζωγραφος Θεόφιλος Χατζή – Μιχαήλ (1870; - 1934) ( Μέρος 2ο)
Επιστροφή στη Μυτιλήνη.
Στα 1927 επανεμφανίζεται στην πατρίδα του. Είναι πια μεσόκοπος πενηντάρης, αλλά η σκληρή ζωή του τον έχει πρόωρα τσακίσει. Ζει στην αρχή με τα αδέρφια του και αργότερα με τη μητέρα τους ως το θάνατό της, το 1932.
Εκεί γνωρίζεται με το Στράτο Ελευθεριάδη, το γνωστό τεχνοκρίτη του Παρισιού Teriade, το 1929, που αγοράζει μερικά έργα του. Του αγοράζει κάμποτ και χρώματα κι ο ζωγράφος ρίχνεται στη δουλειά με ενθουσιασμό. Η ψυχή του γλυκαίνει τώρα που κάποια αναγνώριση της αξίας του έργου του αχνοφαίνεται στον ορίζοντα. Δεν πρόλαβε όμως να χαρεί τη δικαίωσή του. Τον πρόλαβε ο θάνατος, στης 20 Μαρτίου του 1934. Τον βρήκαν δύο μέρες μετά το θάνατό του.
Η μετά θάνατον αναγνώριση.
Η πορεία του έργου ενός καλλιτέχνη δε σταματάει με το θάνατό του, αλλά συνεχίζεται. Και όσο μεγαλύτερη είναι αυτή η πορεία στο βάθος του χρόνου, τόσο καταδεικνύεται η αξία του. Το 1936 ο Teriade (Στράτος Ελευθεριάδης) οργανώνει έκθεση των έργων του στο Παρίσι. Ο Λε Κορμπυζιέ κι ο Μωρίς Ραϋνάλ θα γράψουν εγκωμιαστικά άρθρα για το έργο του. Ο Τάκης Μπαρλάς τον αποκαλεί «Παπαδιαμάντη της ζωγραφικής». Ο Γ. Σεφέρης τον συσχετίζει με το Μακρυγιάννη. Από κει και πέρα οι εκθέσεις και οι συζητήσεις για το έργο του –ακόμη αμφιλεγόμενες- διευρύνονται. Η τροπή πλέον είναι ευνοϊκή για το Θεόφιλο. Αυτό που δεν του αναγνωρίστηκε εν ζωή, του αναγνωρίζεται μετά θάνατον.
Οι θαυμαστές του τον πρόβαλλαν σαν σύμβολο του ζωντανού ελληνισμού. Χαρακτηρίστηκε λαϊκός ζωγράφος, αλλά άφοβα μπορεί να παραβληθεί με τους μεγάλους ξένους ζωγράφους, αν και δεν είχε λάβει καμμία ανάλογη παιδεία και ήταν μακριά απ’ τα καλλιτεχνικά ρεύματα της εποχής του. Μαζί με το Μακρυγιάννη θεωρήθηκε ως ο πιο ζωντανός δεσμός με την παράδοσή του τόπου μας και σταθερό θεμέλιο για την ανανέωση της πολιτιστικής μας ζωής.
Τι ζωγράφισε.
Πολλά είναι τα θέματα των έργων του. Σημαντικό μέρος των έργων του κατέχουν οι ιστορικές συνθέσεις και οι προσωπογραφίες ηρωικών μορφών, κυρίως του 1821. Αγαπημένα μοτίβα του είναι τοπία και οι απόψεις πόλεων. Αλλά πιο ενδιαφέρουσες είναι οι σκηνές από τη καθημερινή ζωή. Το μάζεμα της ελιάς, οι υπαίθριοι κουρείς, ο φούρνος, το πανηγύρι, οι βοσκοί και τόσα άλλα έργα του μας δίνουν μια καθαρή εικόνα για την καθημερινή ζωή στην εποχή του.
Κάτω από κάθε έργο του βάζει και επιγραφές χαρακτηριστικές, πολλές φορές ανορθόγραφες, καθώς και χρονολογίες, όπως «Οδός Μυτιλήνης επί τουρκοκρατίας το 1888» ή « Η άρκτος χορεύουσα», 1933.
Ένα ακόμη σημαντικό μουσείο για το έργο του Θεόφιλου είναι η διώροφη οικία του Στράτου Ελευθεριάδη (οικία Teriade) στη Βαρειά της Μυτιλήνης. Εκεί εκτίθενται με εξαιρετικό τρόπο πάμπολλα έργα του.
Συνοψίζοντας όλα τα γνωρίσματα της ζωγραφικής του Θεόφιλου – η αίσθηση του χώρου, η αντίληψη της μορφής, ο χαρακτήρας του χρώματος, τα εικονογραφικά πρότυπα, ο ρυθμός και η συμμετρία – είναι κυρίαρχα χαρακτηριστικά της θρησκευτικής και κοσμικής λαϊκής ζωγραφικής, όπως κληρονομήθηκε από το Βυζάντιο και διαπλάστηκε στην Τουρκοκρατία.
Χάρις σ’ αυτόν όμως μια χιλιόχρονη λαϊκή ζωγραφική, συντηρητική στην επιλογή και την απόδοση των θεμάτων ζωντανεύει, αποβάλλει τα νεκρά και άχρηστα στοιχεία, κρατά τα ζωντανά και τα αναπροσαρμόζει ώστε να δημιουργήσει καινούργια.
Ο ίδιος ο Θεόφιλος έζησε μέσα στη στέρηση και την αμφισβήτηση, το έργο του όμως λάμπει διεθνώς πλέον, σαν μία ελληνική αχτίδα φωτός.
Στα 1927 επανεμφανίζεται στην πατρίδα του. Είναι πια μεσόκοπος πενηντάρης, αλλά η σκληρή ζωή του τον έχει πρόωρα τσακίσει. Ζει στην αρχή με τα αδέρφια του και αργότερα με τη μητέρα τους ως το θάνατό της, το 1932.
Εκεί γνωρίζεται με το Στράτο Ελευθεριάδη, το γνωστό τεχνοκρίτη του Παρισιού Teriade, το 1929, που αγοράζει μερικά έργα του. Του αγοράζει κάμποτ και χρώματα κι ο ζωγράφος ρίχνεται στη δουλειά με ενθουσιασμό. Η ψυχή του γλυκαίνει τώρα που κάποια αναγνώριση της αξίας του έργου του αχνοφαίνεται στον ορίζοντα. Δεν πρόλαβε όμως να χαρεί τη δικαίωσή του. Τον πρόλαβε ο θάνατος, στης 20 Μαρτίου του 1934. Τον βρήκαν δύο μέρες μετά το θάνατό του.
Η μετά θάνατον αναγνώριση.
Η πορεία του έργου ενός καλλιτέχνη δε σταματάει με το θάνατό του, αλλά συνεχίζεται. Και όσο μεγαλύτερη είναι αυτή η πορεία στο βάθος του χρόνου, τόσο καταδεικνύεται η αξία του. Το 1936 ο Teriade (Στράτος Ελευθεριάδης) οργανώνει έκθεση των έργων του στο Παρίσι. Ο Λε Κορμπυζιέ κι ο Μωρίς Ραϋνάλ θα γράψουν εγκωμιαστικά άρθρα για το έργο του. Ο Τάκης Μπαρλάς τον αποκαλεί «Παπαδιαμάντη της ζωγραφικής». Ο Γ. Σεφέρης τον συσχετίζει με το Μακρυγιάννη. Από κει και πέρα οι εκθέσεις και οι συζητήσεις για το έργο του –ακόμη αμφιλεγόμενες- διευρύνονται. Η τροπή πλέον είναι ευνοϊκή για το Θεόφιλο. Αυτό που δεν του αναγνωρίστηκε εν ζωή, του αναγνωρίζεται μετά θάνατον.
Οι θαυμαστές του τον πρόβαλλαν σαν σύμβολο του ζωντανού ελληνισμού. Χαρακτηρίστηκε λαϊκός ζωγράφος, αλλά άφοβα μπορεί να παραβληθεί με τους μεγάλους ξένους ζωγράφους, αν και δεν είχε λάβει καμμία ανάλογη παιδεία και ήταν μακριά απ’ τα καλλιτεχνικά ρεύματα της εποχής του. Μαζί με το Μακρυγιάννη θεωρήθηκε ως ο πιο ζωντανός δεσμός με την παράδοσή του τόπου μας και σταθερό θεμέλιο για την ανανέωση της πολιτιστικής μας ζωής.
Τι ζωγράφισε.
Πολλά είναι τα θέματα των έργων του. Σημαντικό μέρος των έργων του κατέχουν οι ιστορικές συνθέσεις και οι προσωπογραφίες ηρωικών μορφών, κυρίως του 1821. Αγαπημένα μοτίβα του είναι τοπία και οι απόψεις πόλεων. Αλλά πιο ενδιαφέρουσες είναι οι σκηνές από τη καθημερινή ζωή. Το μάζεμα της ελιάς, οι υπαίθριοι κουρείς, ο φούρνος, το πανηγύρι, οι βοσκοί και τόσα άλλα έργα του μας δίνουν μια καθαρή εικόνα για την καθημερινή ζωή στην εποχή του.
Κάτω από κάθε έργο του βάζει και επιγραφές χαρακτηριστικές, πολλές φορές ανορθόγραφες, καθώς και χρονολογίες, όπως «Οδός Μυτιλήνης επί τουρκοκρατίας το 1888» ή « Η άρκτος χορεύουσα», 1933.
Ένα ακόμη σημαντικό μουσείο για το έργο του Θεόφιλου είναι η διώροφη οικία του Στράτου Ελευθεριάδη (οικία Teriade) στη Βαρειά της Μυτιλήνης. Εκεί εκτίθενται με εξαιρετικό τρόπο πάμπολλα έργα του.
Συνοψίζοντας όλα τα γνωρίσματα της ζωγραφικής του Θεόφιλου – η αίσθηση του χώρου, η αντίληψη της μορφής, ο χαρακτήρας του χρώματος, τα εικονογραφικά πρότυπα, ο ρυθμός και η συμμετρία – είναι κυρίαρχα χαρακτηριστικά της θρησκευτικής και κοσμικής λαϊκής ζωγραφικής, όπως κληρονομήθηκε από το Βυζάντιο και διαπλάστηκε στην Τουρκοκρατία.
Χάρις σ’ αυτόν όμως μια χιλιόχρονη λαϊκή ζωγραφική, συντηρητική στην επιλογή και την απόδοση των θεμάτων ζωντανεύει, αποβάλλει τα νεκρά και άχρηστα στοιχεία, κρατά τα ζωντανά και τα αναπροσαρμόζει ώστε να δημιουργήσει καινούργια.
Ο ίδιος ο Θεόφιλος έζησε μέσα στη στέρηση και την αμφισβήτηση, το έργο του όμως λάμπει διεθνώς πλέον, σαν μία ελληνική αχτίδα φωτός.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)