Οι ομάδα των κατασκευών των αρμάτων και οι ομάδα που ράβει τις στολές επί τω έργω
Δευτέρα 31 Μαρτίου 2008
«Και με το φως του λύκου επανέρχονται…»
Οι «νύφες» με τις μεγάλες μύτες.
Αποκριές και καρναβάλια. Να μια γιορτή, που όσο κι αν ψάχνω, δε βρίσκω σχεδόν καμιά συναισθηματική ανταπόκριση μέσα μου. Ποτέ, άλλωστε, δεν ντύθηκα καρναβάλι σαν παιδί ούτε πήρα μέρος σε θίασο καρναβαλιού.
Δεν καταλαβαίνω καν την τεχνητή – κατά τη γνώμη μου – ευφορία αυτών των ημερών. Ψάχνω να βρω το λόγο αυτής της απαξίας και νομίζω πως πιάνω μια άκρη.
Είναι οι νύφες με τις μεγάλες μύτες, που φταίνε; Αναρωτιέμαι. Μπορεί και ναι, μπορεί και όχι. Γεγονός είναι πάντως πως τα καρναβάλια στα παιδικά μας χρόνια ήταν κακομούτσουνα και άγρια. Οι λαμπρές στολές για τους ιππότες και τις νεράϊδες ανύπαρκτες. Οι κορώνες, τα σπαθιά, τα σατέν και τα φρου – φρου δυσεύρετα. Τα παιδιά μασκαρεύονταν με ότι ετερόκλητο ρούχο έπεφτε στα χέρια τους, ενώ οι σεμνές νοικοκυρές δεν ντύνονταν ποτέ, στα φανερά τουλάχιστον.
Πρωταγωνιστές στις απόκριες παλιά ήταν οι άντρες, που γίνονταν μασκαράδες κυρίως τα βράδια.
Τους θυμάμαι ν’ ανεβαίνουν το στενό από το μπακάλικο του Μυγδάλη φεύγοντας απ’ τα καφενεία της πιάτσας και ν’ ανηφορίζουν για τα σπίτια τους τρικλίζοντας και παραπατώντας, μετά από τη γερή κρασοκατάνυξη που είχε προηγηθεί.
Το επίκεντρο του διονυσιακού θιάσου και των άσεμνων πειραγμάτων ήταν μία κακάσχημη «νύφη» με μεγάλη συνήθως μύτη και παχύ μαύρο μουστάκι, ένας άντρας δηλαδή ντυμένος νύφη. Οι άλλοι με ότι μπορείς να φανταστείς. Οι τσιρίδες, οι φωνές, οι βρισιές και τα παράφωνα τραγούδια της κουστωδίας με έκαναν να νιώθω φρίκη και απέχθεια για ότι έβλεπα κι άκουγα πίσω από τη μπλε κόλλα του παράθυρου που προσεκτικά σήκωνα με φόβο να δω.
Το άσχημο ήταν πως όντας μεθυσμένοι χτυπούσαν πολλές φορές τις πόρτες των σπιτιών να τους ανοίξουν για να τους κεράσουν, γι’ αυτό εκείνα τα βράδια τα φώτα στα σπίτια δεν άναβαν μετά τη δύση του ήλιου. Κοιμόμασταν με τις κότες για να ξυπνήσουμε τα άγρια μεσάνυχτα από τα αλλόκοτα αυτά καρναβάλια.
Χρόνια πολλά θα περνούσαν για να συμφιλιωθώ κάπως με την καλή πλευρά του Καρναβαλιού, που είναι το πηγαίο κέφι και γέλιο που πρέπει να βγάζει. Ήταν τότε που μια Κυριακή Αποκριάς έγινε ο περίφημος αγώνας στο Τσαΐρι ανάμεσα στους γέρους του χωριού, όπου οι σεβάσμιοι γέροντες δεν έτρεχαν στο γήπεδο, αλλά περπατούσαν και μάλιστα με δυσκολία. Ο τερματοφύλακας φύλαγε την εστία του καθισμένος σε αναπαυτική καρέκλα κι όταν έβλεπε τη μπάλα να έρχεται καταπάνω του της φώναζε σα νάταν κότα: -Ξουτ – ξουτ… μπας και αποφύγει το γκολ.
Ήταν, πράγματι, μία αποκριάτικη παράσταση που έμεινε αξέχαστη σε όσους την παρακολούθησαν. Όπως ήταν και οι μαύροι ανθρωποφάγοι που εμφανίστηκαν κι αυτοί λίγο αργότερα και ήταν όντως ανεπανάληπτοι. Γύριζαν σε όλο το χωριό ανάβοντας φωτιές και «τρώγοντας» ζωντανούς ανθρώπους, μαύροι σαν το κατράμι.
Χρόνια αργότερα ο Θωμάς ο Γεωργιάδης θα μου έλεγε ότι βάφτηκαν με φούμο πίσω από το λόφο των Αγίων Θεοδώρων κι εκεί ντύθηκαν και βγήκαν στο χωριό. Στο τέλος κάθε παράστασης το έριχναν σε έξαλλο χορό υπό τους ήχους των ταμ – ταμ της ζούγλας.
Και το βράδυ της τελευταίας Κυριακής της Αποκριάς γινόταν ο μεγάλος χορός της Λέσχης, όπου οι σερπαντίνες έφταναν ίσαμε το γόνατο. Κι όταν η πρώτη αχτίδα του ήλιου της Καθαράς Δευτέρας έσκαζε πάνω απ’ την Προστόμιτσα όλοι τραβούσαν με τις βάρκες, άλλοι για το Λιβάδι, άλλοι για το Σαυρίδι και άλλοι… για την Καρβουνόσκαλα. Εκεί η λαγάνα, τα μύδια, οι πεταλίδες κι ο νηστίσιμος χαλβάς είχαν τον πρώτο λόγο. Παιχνίδια στην άμμο και νεανικό φλερτ.
Κάποιοι που τους είχε χτυπήσει το ούζο ξερνούσαν απ’ τις βάρκες στη θάλασσα κι έκαναν τους άλλους να τους βρίζουν, γιατί τους χαλούσαν την ατμόσφαιρα. Ρεαλιστικές σκηνές, αλλά τι γέλιο και τι πειράγματα προκαλούσαν!
Στις μέρες μας οι Αποκριές γιορτάζονται πιο κόσμια, πιο οργανωμένα. Καλύτερα έτσι. Ο παλιός διονυσιακός τρόπος δεν ήταν και τόσο ευχάριστος.
Χάσαμε ωστόσο τις βάρκες και τις ακρογιαλιές. Έφυγαν κι αυτές μαζί με τα χρόνια της αθωότητας.
Η Καρβουνοσκαλίτισσα
Αποκριές και καρναβάλια. Να μια γιορτή, που όσο κι αν ψάχνω, δε βρίσκω σχεδόν καμιά συναισθηματική ανταπόκριση μέσα μου. Ποτέ, άλλωστε, δεν ντύθηκα καρναβάλι σαν παιδί ούτε πήρα μέρος σε θίασο καρναβαλιού.
Δεν καταλαβαίνω καν την τεχνητή – κατά τη γνώμη μου – ευφορία αυτών των ημερών. Ψάχνω να βρω το λόγο αυτής της απαξίας και νομίζω πως πιάνω μια άκρη.
Είναι οι νύφες με τις μεγάλες μύτες, που φταίνε; Αναρωτιέμαι. Μπορεί και ναι, μπορεί και όχι. Γεγονός είναι πάντως πως τα καρναβάλια στα παιδικά μας χρόνια ήταν κακομούτσουνα και άγρια. Οι λαμπρές στολές για τους ιππότες και τις νεράϊδες ανύπαρκτες. Οι κορώνες, τα σπαθιά, τα σατέν και τα φρου – φρου δυσεύρετα. Τα παιδιά μασκαρεύονταν με ότι ετερόκλητο ρούχο έπεφτε στα χέρια τους, ενώ οι σεμνές νοικοκυρές δεν ντύνονταν ποτέ, στα φανερά τουλάχιστον.
Πρωταγωνιστές στις απόκριες παλιά ήταν οι άντρες, που γίνονταν μασκαράδες κυρίως τα βράδια.
Τους θυμάμαι ν’ ανεβαίνουν το στενό από το μπακάλικο του Μυγδάλη φεύγοντας απ’ τα καφενεία της πιάτσας και ν’ ανηφορίζουν για τα σπίτια τους τρικλίζοντας και παραπατώντας, μετά από τη γερή κρασοκατάνυξη που είχε προηγηθεί.
Το επίκεντρο του διονυσιακού θιάσου και των άσεμνων πειραγμάτων ήταν μία κακάσχημη «νύφη» με μεγάλη συνήθως μύτη και παχύ μαύρο μουστάκι, ένας άντρας δηλαδή ντυμένος νύφη. Οι άλλοι με ότι μπορείς να φανταστείς. Οι τσιρίδες, οι φωνές, οι βρισιές και τα παράφωνα τραγούδια της κουστωδίας με έκαναν να νιώθω φρίκη και απέχθεια για ότι έβλεπα κι άκουγα πίσω από τη μπλε κόλλα του παράθυρου που προσεκτικά σήκωνα με φόβο να δω.
Το άσχημο ήταν πως όντας μεθυσμένοι χτυπούσαν πολλές φορές τις πόρτες των σπιτιών να τους ανοίξουν για να τους κεράσουν, γι’ αυτό εκείνα τα βράδια τα φώτα στα σπίτια δεν άναβαν μετά τη δύση του ήλιου. Κοιμόμασταν με τις κότες για να ξυπνήσουμε τα άγρια μεσάνυχτα από τα αλλόκοτα αυτά καρναβάλια.
Χρόνια πολλά θα περνούσαν για να συμφιλιωθώ κάπως με την καλή πλευρά του Καρναβαλιού, που είναι το πηγαίο κέφι και γέλιο που πρέπει να βγάζει. Ήταν τότε που μια Κυριακή Αποκριάς έγινε ο περίφημος αγώνας στο Τσαΐρι ανάμεσα στους γέρους του χωριού, όπου οι σεβάσμιοι γέροντες δεν έτρεχαν στο γήπεδο, αλλά περπατούσαν και μάλιστα με δυσκολία. Ο τερματοφύλακας φύλαγε την εστία του καθισμένος σε αναπαυτική καρέκλα κι όταν έβλεπε τη μπάλα να έρχεται καταπάνω του της φώναζε σα νάταν κότα: -Ξουτ – ξουτ… μπας και αποφύγει το γκολ.
Ήταν, πράγματι, μία αποκριάτικη παράσταση που έμεινε αξέχαστη σε όσους την παρακολούθησαν. Όπως ήταν και οι μαύροι ανθρωποφάγοι που εμφανίστηκαν κι αυτοί λίγο αργότερα και ήταν όντως ανεπανάληπτοι. Γύριζαν σε όλο το χωριό ανάβοντας φωτιές και «τρώγοντας» ζωντανούς ανθρώπους, μαύροι σαν το κατράμι.
Χρόνια αργότερα ο Θωμάς ο Γεωργιάδης θα μου έλεγε ότι βάφτηκαν με φούμο πίσω από το λόφο των Αγίων Θεοδώρων κι εκεί ντύθηκαν και βγήκαν στο χωριό. Στο τέλος κάθε παράστασης το έριχναν σε έξαλλο χορό υπό τους ήχους των ταμ – ταμ της ζούγλας.
Και το βράδυ της τελευταίας Κυριακής της Αποκριάς γινόταν ο μεγάλος χορός της Λέσχης, όπου οι σερπαντίνες έφταναν ίσαμε το γόνατο. Κι όταν η πρώτη αχτίδα του ήλιου της Καθαράς Δευτέρας έσκαζε πάνω απ’ την Προστόμιτσα όλοι τραβούσαν με τις βάρκες, άλλοι για το Λιβάδι, άλλοι για το Σαυρίδι και άλλοι… για την Καρβουνόσκαλα. Εκεί η λαγάνα, τα μύδια, οι πεταλίδες κι ο νηστίσιμος χαλβάς είχαν τον πρώτο λόγο. Παιχνίδια στην άμμο και νεανικό φλερτ.
Κάποιοι που τους είχε χτυπήσει το ούζο ξερνούσαν απ’ τις βάρκες στη θάλασσα κι έκαναν τους άλλους να τους βρίζουν, γιατί τους χαλούσαν την ατμόσφαιρα. Ρεαλιστικές σκηνές, αλλά τι γέλιο και τι πειράγματα προκαλούσαν!
Στις μέρες μας οι Αποκριές γιορτάζονται πιο κόσμια, πιο οργανωμένα. Καλύτερα έτσι. Ο παλιός διονυσιακός τρόπος δεν ήταν και τόσο ευχάριστος.
Χάσαμε ωστόσο τις βάρκες και τις ακρογιαλιές. Έφυγαν κι αυτές μαζί με τα χρόνια της αθωότητας.
Η Καρβουνοσκαλίτισσα
ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥ κ. Γ. ΣΑΚΑΛΗ
Σαν πρόεδρος του Σ.Π.Σ. είμαι ιδιαίτερα ευχαριστημένος και υπερήφανος για τις δραστηριότητες του Συλλόγου και την υποστήριξη των μελών του Δ.Σ. Αυτό φαίνεται στην απήχηση που έχουν οι δραστηριότητες αυτές στην κοινωνία του Στρατωνίου.
Να αναφερθώ επιγραμματικά
1. Στην καθιέρωση της εφημερίδας του συλλόγου ως εφημερίδας του χωριού και των απανταχού Στρατωνιωτών,
2. Στις προσπάθειες που κάνουμε για να υπάρχει το σωστό στίγμα του Στρατωνίου και στο διαδίκτυο,
3. Στις πρωτότυπες ιδέες ομάδας νεολαίων που ο Σύλλογος στηρίζει και βοηθάει στην υλοποίησή τους, με ιδιαίτερη χαρά και θέρμη
4. Στην πανηγυρική επανέναρξη του εργαστηρίου Βιτρώ,
5. Στην προετοιμασία της χορωδιακής συνάντησης της 23 Μαρτίου σε ανταπόδοση της φιλοξενίας των αδελφών Κυπρίων της Δερύνειας,
6. Στη θετική πορεία της μουσικής μπάντας,
7. Στη συνέχιση του εργαστηρίου πληροφορικής,
8. Στη διαχείριση της τράπεζας αίματος του χωριού μας,
9. Στη συμμετοχή στην προετοιμασία του καρναβαλιού και
10. Στην ενεργή συμμετοχή των μελών του Δ.Σ. του Συλλόγου σε οτιδήποτε προάγει την πολιτιστική και κοινωνική ζωή στο χωριό μας
Η τριετής θητεία του Δ.Σ. του Σ.Π.Σ. λήγει τον Ιούνιο οπότε καλώ όλους τους κατοίκους που είναι ευαισθητοποιημένοι σε πολιτιστικά, κοινωνικά και σε θέματα αλληλεγγύης να πλαισιώσουν ένα καινούργιο ψηφοδέλτιο που να αποτελείται από άτομα που θέλουν τον ελεύθερο τους χρόνο να τον αξιοποιήσουν δημιουργικά με τις πολυποίκιλες δραστηριότητες του Σ.Π.Σ.
Να αναφερθώ επιγραμματικά
1. Στην καθιέρωση της εφημερίδας του συλλόγου ως εφημερίδας του χωριού και των απανταχού Στρατωνιωτών,
2. Στις προσπάθειες που κάνουμε για να υπάρχει το σωστό στίγμα του Στρατωνίου και στο διαδίκτυο,
3. Στις πρωτότυπες ιδέες ομάδας νεολαίων που ο Σύλλογος στηρίζει και βοηθάει στην υλοποίησή τους, με ιδιαίτερη χαρά και θέρμη
4. Στην πανηγυρική επανέναρξη του εργαστηρίου Βιτρώ,
5. Στην προετοιμασία της χορωδιακής συνάντησης της 23 Μαρτίου σε ανταπόδοση της φιλοξενίας των αδελφών Κυπρίων της Δερύνειας,
6. Στη θετική πορεία της μουσικής μπάντας,
7. Στη συνέχιση του εργαστηρίου πληροφορικής,
8. Στη διαχείριση της τράπεζας αίματος του χωριού μας,
9. Στη συμμετοχή στην προετοιμασία του καρναβαλιού και
10. Στην ενεργή συμμετοχή των μελών του Δ.Σ. του Συλλόγου σε οτιδήποτε προάγει την πολιτιστική και κοινωνική ζωή στο χωριό μας
Η τριετής θητεία του Δ.Σ. του Σ.Π.Σ. λήγει τον Ιούνιο οπότε καλώ όλους τους κατοίκους που είναι ευαισθητοποιημένοι σε πολιτιστικά, κοινωνικά και σε θέματα αλληλεγγύης να πλαισιώσουν ένα καινούργιο ψηφοδέλτιο που να αποτελείται από άτομα που θέλουν τον ελεύθερο τους χρόνο να τον αξιοποιήσουν δημιουργικά με τις πολυποίκιλες δραστηριότητες του Σ.Π.Σ.
ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΜΜΕΝΑ ΣΠΙΤΙΑ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΩΝΙ ΕΝΑ ΑΙΣΘΗΤΙΚΟ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΘΕΜΑ
Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό για ένα τόπο αποτελεί η αισθητική των σπιτιών του. Αυτή προσδιορίζει τον τρόπο ζωής των κατοίκων και κατά ένα μέρος αποτελεί ενδεικτικό της ταυτότητάς τους. Παράλληλα αυτή μπορεί να επηρεάσει τους κατοίκους καθώς η αισθητική αρτιότητα δημιουργεί θετικά αντίκτυπο και συναισθήματα.
Όλοι έχουμε μνήμες από τα σπίτια του Στρατωνίου στο παρελθόν. Φροντισμένοι κήποι, όμορφα χρώματα, χρυσάνθεμα, τριανταφυλλιές αποτελούσαν στοιχειά των σπιτιών και στην ουσία στοιχεία της δικής μας καθημερινότητας.
Τι γίνεται όμως σήμερα; Τι βλέπει ένας επισκέπτης όταν περιδιαβεί το χωριό μας; Σε πολλά σπίτια που ανήκουν στην εταιρεία και τώρα είναι ακατοίκητα, εγκατάλειψη, ρημαγμένοι τοίχοι, αυλές γεμάτες παλιοσίδερα και σκουπίδια.
Όλοι έχουμε μνήμες από τα σπίτια του Στρατωνίου στο παρελθόν. Φροντισμένοι κήποι, όμορφα χρώματα, χρυσάνθεμα, τριανταφυλλιές αποτελούσαν στοιχειά των σπιτιών και στην ουσία στοιχεία της δικής μας καθημερινότητας.
Τι γίνεται όμως σήμερα; Τι βλέπει ένας επισκέπτης όταν περιδιαβεί το χωριό μας; Σε πολλά σπίτια που ανήκουν στην εταιρεία και τώρα είναι ακατοίκητα, εγκατάλειψη, ρημαγμένοι τοίχοι, αυλές γεμάτες παλιοσίδερα και σκουπίδια.
Γίνεται επομένως αντιληπτό ότι η αισθητική αναβάθμιση που απαιτείται μπορεί να προωθηθεί μέσω της εταιρείας.Παραχωρώντας τα σπίτια αυτά σε νέους εργαζόμενους θα βοηθήσει και στην ενίσχυση του κοινωνικού ιστού του χωριού, δημιουργώντας συνθήκες για να οργανωθούν νέες οικογένειες που η ύπαρξή τους θα συμπαρασύρει την επίλυση και άλλων προβλημάτων όπως την έλλειψη μαθητών στο Δημοτικό σχολείο και το Γυμνάσιο.
Είναι σημαντικό να φροντίζουμε την 
αισθητική του τόπου μας. Το Στρατώνι είναι ένα τόσο προικισμένο από τη φύση μέρος που είναι άδικο να καταστρέφουμε την εικόνα του μέσω της εγκατάλειψης.
Και όλα αυτά τη στιγμή που όλοι μας παλεύουμε και αγωνιούμε για την ανάπτυξη και αναβάθμιση του τόπου.
Στο σημείο αυτό είναι σκόπιμο να αναφερθεί και να επικροτηθεί η συνεισφορά μερικών από τους συγχωριανούς μας που ξοδεύοντας αρκετό κόπο και χρήματα έχτισαν υπέροχα σπίτια, των οποίων η παρουσία συνεισφέρει στον καλαίσθητο προσδιορισμό του τόπου.
αισθητική του τόπου μας. Το Στρατώνι είναι ένα τόσο προικισμένο από τη φύση μέρος που είναι άδικο να καταστρέφουμε την εικόνα του μέσω της εγκατάλειψης.Και όλα αυτά τη στιγμή που όλοι μας παλεύουμε και αγωνιούμε για την ανάπτυξη και αναβάθμιση του τόπου.
Στο σημείο αυτό είναι σκόπιμο να αναφερθεί και να επικροτηθεί η συνεισφορά μερικών από τους συγχωριανούς μας που ξοδεύοντας αρκετό κόπο και χρήματα έχτισαν υπέροχα σπίτια, των οποίων η παρουσία συνεισφέρει στον καλαίσθητο προσδιορισμό του τόπου.
Γ. Σακαλής
Παρουσίαση εργαστηρίου του Συλλόγου Πολιτισμού Στρατωνίου
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΒΙΤΡΩ Τα μαθήματα ξανάρχισαν… Ύστερα από συνεχές ενδιαφέρον του κόσμου για αυτή την τόσο όμορφη ασχολία ο Σύλλογος αποφάσισε την επαναδραστηριοποίηση του εργαστηρίου του Βιτρώ.
Τα μαθήματα άρχισαν στις 1 Φεβρουαρίου ημέρα Παρασκευή. Δάσκαλος είναι ο Γαβριήλ Κινικλής που χρόνια τώρα ασχολείται με αυτή την τέχνη, ενώ πλούσιο είναι και το έργο του που παρουσιάσαμε από τις σελίδες της ΝΕΙΚΟΠΤΕΛΕΜΑΣ σε παλαιότερο φύλλο.
Τα μαθήματα άρχισαν στις 1 Φεβρουαρίου ημέρα Παρασκευή. Δάσκαλος είναι ο Γαβριήλ Κινικλής που χρόνια τώρα ασχολείται με αυτή την τέχνη, ενώ πλούσιο είναι και το έργο του που παρουσιάσαμε από τις σελίδες της ΝΕΙΚΟΠΤΕΛΕΜΑΣ σε παλαιότερο φύλλο.
Στο εργαστήριο έχουν εγγραφεί 15 σπουδαστές , σχηματίζοντας δύο τάξεις.
Τα μαθήματα πραγματοποιούνται σε δύο διαφορετικές διδακτικές ώρες ανά εβδομάδα για κάθε τάξη.
Τα μαθήματα πραγματοποιούνται σε δύο διαφορετικές διδακτικές ώρες ανά εβδομάδα για κάθε τάξη.
Το πρόγραμμα της εβδομάδας έχει ως εξής:
Τετάρτη 6-7 και 7-8 το απόγευμα
Παρασκευή 5-6
Κυριακή 7-8
Υπάρχει δυνατότητα δημιουργίας και άλλων τάξεων γι’ αυτό όσοι ενδιαφέρονται μπορούν να επικοινωνούν με το 6972 321 051 για πληροφορίες
Τετάρτη 6-7 και 7-8 το απόγευμα
Παρασκευή 5-6
Κυριακή 7-8
Υπάρχει δυνατότητα δημιουργίας και άλλων τάξεων γι’ αυτό όσοι ενδιαφέρονται μπορούν να επικοινωνούν με το 6972 321 051 για πληροφορίες
Το βιτρώ είναι μια δημιουργικότατη απασχόληση και όπως δείχνουν τα πράγματα και οι δύο τάξεις το διασκεδάζουν αφάνταστα. Ήδη οι πρώτες λάμπες βιτρώ «πήραν μπρος» και όλοι συμφώνησαν ότι τέλος Μαΐου θα πρέπει να πραγματοποιήσουμε την πρώτη έκθεση του εργαστηρίου που θα είναι η 3η στη σειρά από αρχής εργαστηρίου βιτρώ του Συλλόγου
ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ
Τίτλος : Προσωπικό Ημερολόγιο Ανεκδοτολόγιο 2008
Συγγραφέας:Γιάννης Σερβετάς
Εκδόσεις : Ιανός
Συγγραφέας:Γιάννης Σερβετάς
Εκδόσεις : Ιανός
Πως αλλιώς να χαρακτηρίσεις την παρουσίαση του βιβλίου του Γιάννη Σερβετά με τίτλο "Προσωπικό Ημερολόγιο Ανεκδοτολόγιο 2008", όπου δεν σταματούσες στιγμή να γελάς, αφού ο συγγραφέας πείραζε συνεχώς τους παρευρισκόμενους
διάβαζε αποσπάσματα του βιβλίου και δεν άφηνε να μιλήσει ο ραδιοφωνικός του σύντροφος Βασίλης Δέλιος!
Μέσα από το γέλιο αυτό όμως, ο Γιάννης Σερβετάς περνά μηνύματα και λέει αλήθειες, ακόμα κι αν αυτές είναι πικρές. Όπως έκανε με τους ΑΜΑΝ, όπως έκανε με τον "Γιάννη τον Όμορφο", κι όπως κάνει χρόνια τώρα μέσα από την εκπομπή του στο ραδιόφωνο. Αλήθειες που έβαλε και μέσα στο βιβλίο του. Μα τι πραγματεύεται το βιβλίο αυτό;
Είναι ένα ημερολόγιο το οποίο έχει γράψει ο Γιάννης Σερβετάς. Το μισό για να είμαστε ακριβείς. Γιατί το υπόλοιπο το συμπληρώνει ο καθένας που θα το αγοράσει.
Μέσα από το γέλιο αυτό όμως, ο Γιάννης Σερβετάς περνά μηνύματα και λέει αλήθειες, ακόμα κι αν αυτές είναι πικρές. Όπως έκανε με τους ΑΜΑΝ, όπως έκανε με τον "Γιάννη τον Όμορφο", κι όπως κάνει χρόνια τώρα μέσα από την εκπομπή του στο ραδιόφωνο. Αλήθειες που έβαλε και μέσα στο βιβλίο του. Μα τι πραγματεύεται το βιβλίο αυτό;
Είναι ένα ημερολόγιο το οποίο έχει γράψει ο Γιάννης Σερβετάς. Το μισό για να είμαστε ακριβείς. Γιατί το υπόλοιπο το συμπληρώνει ο καθένας που θα το αγοράσει.
Σε κάθε μέρα του χρόνου αναφέρει ένα περιστατικό που σημάδεψε την ζωή του, κάποια άχρηστη ή χρήσιμη πληροφορία που μάζεψε από το ίντερνετ με αφορμή την γιορτή ενός Αγίου ή ένα ιστορικό γεγονός και φυσικά το απαραίτητο ανέκδοτο, με τις ίδιες πηγές έμπνευσης. Έπειτα έρχεται η σειρά σας να συμπληρώσετε την μέρα. Τι ώρα ξυπνήσατε, τι φάγατε, πόσα κιλά είστε, πήγατε σινεμά, θέατρο ή σε club; Κάνατε sex και με ποιον/α, τι ώρα και που ακριβώς; Μπορεί να σας φαίνεται γελοίο όλο αυτό, άλλα όταν μετά από χρόνια τα διαβάζετε θα έχει γούστο. Θα θυμηθείτε πράγματα τα οποία είχατε ξεχάσει. Όπως είπε κι ίδιος ο συγγραφέας (δέχεται ειρωνικά αυτόν τον τίτλο) θα είναι όμορφο να θυμόμαστε έναν ευχάριστο περίπατο στην παραλία, όταν δεν θα μπορούμε να περπατήσουμε. Είναι όμορφο να καταγράφουμε τις αναμνήσεις. Κι όπως λέει αφού μπόρεσε και το έκανε αυτός, μπορεί ο καθένας. Γιατί "ζωή χωρίς αναμνήσεις είναι τσίπουρο χωρίς παρέα".Η παρουσίαση έγινε το Σάββατο 2 Φεβρουαρίου στα γραφεία της Graphic_design στην Ιερισσό.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ από την Graphic_design σε όσους και όσες παρευρεθήκατε στην παρουσίαση του βιβλίου του Γιάννη Σερβέτα και σας υποσχόμαστε ότι αυτό ήταν μόνο η αρχή.
Ποιητική γωνιά !
Για το καρναβάλι
Έφθασε πάλι η αποκριά
ο κόσμος θα γελάσει
έστω για μερικές στιγμές
σκοτούρες θα ξεχάσει.
Θα σμίξουν πάλι στα στενά
οι γύφτοι και οι αραπάδες
και στην πλατεία του χωριού
θα παίξουν οι ζουρνάδες
Κάποιοι βγάζουν το άχτι τους
παλιάτσοι θα ντυθούνε
και μέσα από την φορεσιά
το κέφι τους θα βρούνε
Κάποιοι κοιτούν από ψηλά
αυτούς που το γλεντούνε
δεν τους αφήνει ο εγωισμός
μαζί τους να τη βρούνε
Άλλοι το έχουνε καημό
παιδιά θέλουν να γίνουν
και με πιπίλα και γιογιό
στο γλέντι να χυθούνε
Στις μασκαράτας τον χαμό
όλοι να ξεχυθούμε
έστω για μερικές στιγμές
να ξανά αγαπηθούμε.
Κουτενίσιος
---------------------------
Τα λόγια ενός γέρου
Ένας γέρος καθότανε
σε ένα ταβερνάκι
κι απ’το ποτήρι, το κρασί
ρούφαγε με μεράκι.
Στο κομπολόι μέτραγε
τα χρόνια του που φύγαν
οι πίκρες και τα βάσανα,
όλα στο νου του ήρθαν.
Αντίκρυ του καθότανε
ανέμελοι δυο νέοι
και τη χαρά της νιότης τους
ζούσαν ευτυχισμένοι.
Γύρισε και τους κοίταξε
με γέλιο πικραμένο,
έτσι κι εγώ ήμουν κάποτε
σκέφτηκε πονεμένος.
Τους έγνεψε με τη ματιά
κοντά του να καθήσουν,
για ιστορίες απ’ τη ζωή
απ’ το στόμα του ν’ακούσουν.
Παιδιά μου εμείς στα νιάτα μας
μόνο κακά μας βρήκαν,
πόλεμοι και καταστροφές
τη νιότη μας λυγίσαν.
Μας ήρθαν και κατακτητές
κάψανε τα χωριά μας,
και πήρανε για δούλο τους
πολλά απ’τα παιδιά μας.
Όταν λευτερωθήκαμε
είπαμε να χαρούμε,
όμως οι αφεντάδες μας
το αίμα μας ρουφούνε.
Η αδικία δεν έλειψε
απ’ αυτόν εδώ τον κόσμο
και ούτε θα λείψει,
να μη ζούν οι άνθρωποι με πόνο.
‘Όμως και εσείς που φτιάξατε
τη νέα κοινωνία,
δεν έλειψε ούτε από εσάς
στον κόσμο η αδικία.
Προέκυψαν οι ισχυροί
με το δικό τους τρόπο,
που με πολέμους και λεφτά ε
πιβάλλονται στον κόσμο.
Θέλουν παγκοσμιότητα
αυτοί να επιβάλουν,
για να μας έχουν δούλους τους
κι αυτοί να οργιάζουν.
Όποιοι Λαοί αντιστέκονται
με μπόμπες απαντάνε,
και δεν υπολογίζουνε
τα θύματα πια θα’ναι.
Νιώθουμε υπερήφανοι
για την τεχνολογία,
μ’αλοίμονό μας, έγινε,
για την κακιά μας μοίρα.
Τα πάντα καταστράφηκαν
σε τούτο τον πλανήτη,
κι ακόμα δεν γνωρίζουμε
πια θα’ναι η Θεία δίκη.
Πολλά σας είπα αφήστε με
στο σπίτι μου να πάω,
μόνος με το μπεγλέρι μου
τις μέρες να μετράω.
Γιάννης Π. Μαρίνος
Ιερισσός 30.10.2001
Έφθασε πάλι η αποκριά
ο κόσμος θα γελάσει
έστω για μερικές στιγμές
σκοτούρες θα ξεχάσει.
Θα σμίξουν πάλι στα στενά
οι γύφτοι και οι αραπάδες
και στην πλατεία του χωριού
θα παίξουν οι ζουρνάδες
Κάποιοι βγάζουν το άχτι τους
παλιάτσοι θα ντυθούνε
και μέσα από την φορεσιά
το κέφι τους θα βρούνε
Κάποιοι κοιτούν από ψηλά
αυτούς που το γλεντούνε
δεν τους αφήνει ο εγωισμός
μαζί τους να τη βρούνε
Άλλοι το έχουνε καημό
παιδιά θέλουν να γίνουν
και με πιπίλα και γιογιό
στο γλέντι να χυθούνε
Στις μασκαράτας τον χαμό
όλοι να ξεχυθούμε
έστω για μερικές στιγμές
να ξανά αγαπηθούμε.
Κουτενίσιος
---------------------------
Τα λόγια ενός γέρου
Ένας γέρος καθότανε
σε ένα ταβερνάκι
κι απ’το ποτήρι, το κρασί
ρούφαγε με μεράκι.
Στο κομπολόι μέτραγε
τα χρόνια του που φύγαν
οι πίκρες και τα βάσανα,
όλα στο νου του ήρθαν.
Αντίκρυ του καθότανε
ανέμελοι δυο νέοι
και τη χαρά της νιότης τους
ζούσαν ευτυχισμένοι.
Γύρισε και τους κοίταξε
με γέλιο πικραμένο,
έτσι κι εγώ ήμουν κάποτε
σκέφτηκε πονεμένος.
Τους έγνεψε με τη ματιά
κοντά του να καθήσουν,
για ιστορίες απ’ τη ζωή
απ’ το στόμα του ν’ακούσουν.
Παιδιά μου εμείς στα νιάτα μας
μόνο κακά μας βρήκαν,
πόλεμοι και καταστροφές
τη νιότη μας λυγίσαν.
Μας ήρθαν και κατακτητές
κάψανε τα χωριά μας,
και πήρανε για δούλο τους
πολλά απ’τα παιδιά μας.
Όταν λευτερωθήκαμε
είπαμε να χαρούμε,
όμως οι αφεντάδες μας
το αίμα μας ρουφούνε.
Η αδικία δεν έλειψε
απ’ αυτόν εδώ τον κόσμο
και ούτε θα λείψει,
να μη ζούν οι άνθρωποι με πόνο.
‘Όμως και εσείς που φτιάξατε
τη νέα κοινωνία,
δεν έλειψε ούτε από εσάς
στον κόσμο η αδικία.
Προέκυψαν οι ισχυροί
με το δικό τους τρόπο,
που με πολέμους και λεφτά ε
πιβάλλονται στον κόσμο.
Θέλουν παγκοσμιότητα
αυτοί να επιβάλουν,
για να μας έχουν δούλους τους
κι αυτοί να οργιάζουν.
Όποιοι Λαοί αντιστέκονται
με μπόμπες απαντάνε,
και δεν υπολογίζουνε
τα θύματα πια θα’ναι.
Νιώθουμε υπερήφανοι
για την τεχνολογία,
μ’αλοίμονό μας, έγινε,
για την κακιά μας μοίρα.
Τα πάντα καταστράφηκαν
σε τούτο τον πλανήτη,
κι ακόμα δεν γνωρίζουμε
πια θα’ναι η Θεία δίκη.
Πολλά σας είπα αφήστε με
στο σπίτι μου να πάω,
μόνος με το μπεγλέρι μου
τις μέρες να μετράω.
Γιάννης Π. Μαρίνος
Ιερισσός 30.10.2001
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)