tag:blogger.com,1999:blog-15696511929165595852011-07-28T07:20:55.096-07:00ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥH Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.comBlogger2901100tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-19713488510514266482010-07-02T08:05:00.003-07:002010-07-02T08:09:26.202-07:00<strong><span style="font-size:180%;">ΦΑΡΕΝΑΪΤ 400ο</span></strong> <br /><br />«Όπου καίνε βιβλία, <br /> θα κάψουν και ανθρώπους»<br /> Χάϊνε<br /><br /> Με την ευκαιρία μιας πρόσφατης πληροφορίας από τα τηλεοπτικά μέσα για το τέλος της σχολικής χρονιάς, σχετικά με την τύχη των βιβλίων και συγκεκριμένα με το κάψιμο τους από τους σπουδαστές, ιδιαίτερα τους τελειόφοιτους, δράττομαι της ευκαιρίας να μιλήσω για το καθεστώς που κυριαρχούσε τα χρόνια που εμείς καθόμαστε στα θρανία.<br /> Παρενθετικά σημειώνω πως η μηνιαία εφημερίδα του Πολιτιστικού Συλλόγου Στρατωνίου «Νεικοπτελέμα», εκτός των πληροφοριών για τους τοπικούς παράγοντες και τα δρώμενα του Στρατωνίου, έχει το προνόμιο να ενημερώνει τον αναγνώστη και για τις φιλολογικές τάσεις κάθε εποχής. Αυτό οφείλεται κυρίως στους συνεργάτες της, που έχουν τις ανησυχίες και την ευαισθησία να το πράττουν.<br />Το θέμα αυτού του κειμένου είναι επίκαιρο, αλλά αναλογίζομαι τις δύσκολες οικονομικές συνθήκες που αντιμετώπιζαν τότε οι γονείς μας, που<br />ήλπιζαν να δουν τα παιδιά τους να προοδεύουν στο μέλλον και να κατακτούν μία καλή θέση στο κοινωνικό σύνολο. Όταν, λοιπόν, εμείς οι τότε σπουδαστές περνούσαμε στη ανώτερη τάξη κατόπιν επιτυχών προφορικών και γραπτών εξετάσεων, τα βιβλία μας τα πουλούσαμε στους μικρότερους από μας μαθητές. Με αυτά τα χρήματα αγοράζαμε τα νέα βιβλία, που μας ήταν απαραίτητα<br />Εδώ πρέπει να υπογραμμίσω τη μεγάλη σημασία που δίναμε στο βιβλίο, έστω και παλαιό, σε σχέση με το σημερινό απαράδεκτο καθεστώς του καψίματος του.<br />Μία φανταστική κινηματογραφική ταινία πριν από αρκετά χρόνια, προφητική θα έλεγα, επαληθεύτηκε εκ των υστέρων από μερικούς επιπόλαιους σημερινούς σπουδαστές.<br />Πρόκειται για την ταινία ΦΑΡΕΝΑΪΤ 400ο (Δανιήλ Γαβριήλ Φαρενάϊτ.) Η πλοκή της ταινίας αυτής περιστρεφόταν σύμφωνα με το σενάριο γύρω από ένα απολυταρχικό καθεστώς μιας φανταστικής χώρας, όπου τα βιβλία είχαν απαγορευτεί και είχαν τεθεί εκτός νόμου (ιδέ ποτοαπαγόρευση). Αποφασίστηκε λοιπόν, να καούν όλα τα βιβλία στην πυρά!!! Κάτι σαν την Ιερά Εξέταση.<br /> Ο βωμός του καψίματος ήταν Φαρενάϊτ 400ο. Τα μάζευαν σε στοίβες και τα έβαζαν φωτιά σε δημόσιο χώρο, σε κοινή θέα, προς «γνώσιν και συμμόρφωσιν».<br /> Εδώ ας θυμηθούμε και τη θλιβερή ιστορία του καψίματος της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, γεγονός που συγκλόνισε τον κόσμο και στέρησε την ανθρωπότητα από τη σοφία, που περιείχαν.<br /> Επανέρχομαι όμως. Στην ταινία που αναφέρθηκα υπήρχαν και υγιείς πνευματικά άνθρωποι, που βρήκαν τον τρόπο να σώσουν το περιεχόμενο των σημαντικότερων βιβλίων αποστηθίζοντας τα από μνήμης. Έτσι κάθε άτομο που αποστήθιζε ένα από αυτά, έστω και δύο, αν είχαν δυνατή μνήμη, ονομαζόταν με τον τίτλο του βιβλίου.<br />Οι λάτρεις του βιβλίου, όταν ήθελαν … να διαβάζουν ένα από αυτά, καλούσαν τον άνθρωπο – βιβλίο και τους «διάβαζε» από μνήμης το βιβλίο<br />Με τα λόγια αυτά καταθέτω τη διαμαρτυρία μου για το κάψιμο των βιβλίων από σύγχρονους μαθητές, που δεν έχουν τίποτε ουσιαστικότερο να κάνουν από το να μετατρέπονται σε μικρούς Νέρωνες. Scripta manent, τα γραπτά μένουν έλεγαν οι Λατίνοι και από τα βιβλία αντλούμε τις γνώσεις που είναι απαραίτητες για την εξέλιξη της επιστήμης και της τεχνολογίας, που βελτιώνουν συνεχώς τη ζωή μας. Ας τα διαφυλάξουμε ως κόρην οφθαλμού, δεν είναι ισότιμα με τους υπολογιστές. Οι υπολογιστές είναι παράγωγα του βιβλίου. <br /><br /><br /><br /><br /> <strong>Ιωσήφ Φραντζεσκάκης</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-1971348851051426648?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-33532500534261621532010-07-02T08:05:00.001-07:002010-07-02T08:05:43.440-07:00Τίτλος : Οδοιπορικό στην κορυφή του Άθωνα<br /> ( πορεία σώματος και ψυχής)<br />Συγγραφέας : Δημ. Κύρου<br />Έκδοση: Νομαρχιακής αυτοδιοίκησης Χαλκιδικής 2006 Β΄έκδοση<br /><br />Ένα βιβλίο γραμμένο ταυτόχρονα για πεζοπόρους/ορειβάτες που θέλουν να μάθουν για αυτή την τόσο ξεχωριστή διαδρομή στον Άθωνα, αλλά και για ορειβάτες πιστούς που θα νοιώσουν μια ξεχωριστή εμπειρία ,κάνοντας μία πορεία σώματος και ψυχής ως την κορυφή του Άγιου Όρους .<br />Η εξαιρετική περιγραφή του Δ. Κύρου κρατάει τον αναγνώστη συνεχώς σε ενδιαφέρον εναλλάσσοντας τοπία και σκέψεις. Ο συγγραφέας έχοντας κάνει αυτή την ανάβαση για περισσότερες από επτά φορές δίνει το απαύγασμα αυτής της εμπειρίας με εξαιρετικά περιγραφικό και σαφή τρόπο ενώ πολλές ιστορικές και σύγχρονες φωτογραφίες συμπληρώνουν την έκδοση. Το βιβλίο είναι σύντομο και αξιολογότατο.<br />Ο Δ. Κύρου γεννήθηκε και ζει στην Αρναία .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-3353250053426162153?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-8597786796328316442010-07-02T08:02:00.000-07:002010-07-02T08:04:14.468-07:00<strong>Η μαρμαρωμένη Ανυφάντρα</strong> <br /> Μέρος Τρίτο<br /><br />… Μόνο η Στρατονίκη, η όμορφη Αρχόντισσα δεν κοιμήθηκε ούτε γύρισε στο παλάτι της.<br /> Αφού είδε το στράτευμα να χάνεται στο βάθος του δρόμου και το λοφίο της περικεφαλαίας του Αρχηγού της στρατιάς να ξεμακραίνει, έκανε τελετουργικά έθιμα ρίχνοντας γάργαρο νερό πηγής με ασημένιο κανάτι στο διάβα τους για ΚΑΛΟ ΚΑΤΕΥΟΔΙΟ. Έρανε με φύλλα οξιάς το μονοπάτι, δείγμα ελπίδας και προσμονής και πρόσφερε θυσία στους θεούς.<br /> Μετά ζήτησε από τις πιστές της ακόλουθες να μεταφέρουν τον αργαλειό της σε μια παλιά στοά εκεί δίπλα, που τα σωθικά της είχαν αδειάσει από μολύβι, χρυσό κι ασήμι. Κι η μάνα γη για να γιατρέψει τις πληγές της έσταζε τα δάκρυά της σε σταλακτίτες και σταλαγμίτες και κείνες οι σταγόνες, χρόνο με το χρόνο, στόλιζαν τη σπηλιά με περίσσια χάρη και υπομονή. Ένα μικρό άνοιγμα στο βράχο έβλεπε τον κόλπο του χωριού από ψηλά. Από κει τρύπωνε το φως του φεγγαριού και στραφτάλιζε πάνω στους σταλακτίτες και εισχωρούσε ο ήλιος τη μέρα.<br /> Η Στρατονίκη κάθισε στον αργαλειό μαρμαρωμένη από τον πόνο, με ένα προαίσθημα ισχυρό και δυσάρεστο. Άραγε θα ξανάβλεπε ποτέ ζωντανό το φερέλπιδα νέο άνδρα τον Ανίκητο και Αθάνατο κατά τους χρησμούς;<br /> Κρέμασε στον αργαλειό της το μεταλλικό νόμισμα με τη μορφή του για να της θυμίζει την παρουσία του. Ο χρόνος της αναμονής θα ήταν μακρύς. Τα μηνύματα θα ερχόταν από τις φρυκτωρίες, αλλά και το πέταγμα των πουλιών θα της έδινε σημάδια.<br />Έπιασε με τα κρινοδάχτυλά της το χτένι. Τα πόδια της πάτησαν τις πατήθρες. Το στημόνι, το αντί και τα μυτάρια, όλα σωστά αλφαδιασμένα. Οι κοπέλες της περιοχής ήταν ονομαστές ανυφάντρες, τα σχέδια από τόπο σε τόπο ξεχωριστά, άλλα της Άρνης, άλλα των Σταγείρων, άλλα της Ακάνθου. Αντάλλασαν μυστικά για το βάψιμο, το γνέσιμο, το διάσιμο. Οι βαφές ανεξίτηλες από αποξηραμένα φύλλα καρυδιάς, ρίζα αγριολάπαθου, φύλλα μουριάς για να δώσουν αποχρώσεις, από το βαθύ μπλε της θάλασσας μέχρι το γλυκό κόκκινο του κρασιού και το κίτρινο της ώχρας.<br /> Οι σαΐτες γεμάτες με νήμα, το σχέδιο μετρητό να προχωράει χτύπο με χτύπο, πέρασμα της σαΐτας από δεξιά στ’ αριστερά, πατήθρες, χτύπημα με το χτένι, αλλαγή.<br /> -Τάκου, τάκου. –Τάκου, τάκου!<br /> Οι ακόλουθες ακάματες, να περιμένουν να προχωρήσει το υφαντό κι ύστερα να λύνουν τη σιδερένια βέργα που το κρατούσε τεντωμένο και να ξανασφίγγουν τη δέστρα και το αυτί, να κρατάει το υφαντό γερά τσιτωμένο.<br /> Το βλέμμα της Στρατονίκης, θες από ένστικτο, θες από λαχτάρα στρεφόταν προς τη θάλασσα, προς τα νησάκια, τις Ελευθερίδες, που σαν φρουροί στο έμπα του κόλπου καλωσορίζουν πρόθυμα τα κοπάδια των ψαριών, που κάθε τέτοια εποχή έρχονταν από τον Ελλήσποντο ν’ αφήσουν εδώ τα αυγά τους, στα απάνεμα νερά: τονάκια, παλαμίδες, ορκίνια.<br /> Κάθε τόσο έβγαινε στην έξοδο της σπηλιάς να γευτεί τη γλύκα του καλοκαιρινού απογεύματος. Τότε έτρεχαν οι αυλικές της να τη γλυκάνουν και να την ξεκουράσουν. Πότε με γλυκά σύκα από το ακροθαλάσσι, πότε με κούμαρα από τα Ασπραχώματα, πότε με σουσουρίσιο μέλι από τη Άρνη και γλυκό κρασί από την Άκανθο. Τα εδέσματα θαλασσινά σε μεγάλη ποικιλία, μύδια, πεταλίδες, καλόγνωμες και χταποδάκια.<br /> -Να σε λούσουμε, κυρά της έλεγε η Θάλεια και εκείνη άφηναν στα χέρια τους να της πάρουν τον ιδρώτα και να την αλείψουν με αρωματικό λάδι. Να της τρίψουν τα χεράκια που αγκυλώθηκαν στο χτένι και τα ποδαράκια της, που κόλλησαν στις πατήθρες…<br /> -Μη μας πάθεις τίποτα, αρχόντισσα Στρατονίκη. Όλες μαζί θα περιμένουμε το βασιλιά Αλέξανδρο, νικητή. Εμείς θα έχουμε το νου μας και τα αυτιά μας τεντωμένα, μήπως σημάνουν τα τύμπανα του στρατοπέδου κάτω και μηνύσουν τον ερχομό του.<br /> Η Στρατονίκη φρεσκολουσμένη ξαπλώνει στο ανάκλιντρο. Στο δεξί της χέρι φορά το νόμισμα του Αλεξάνδρου, δαχτυλίδι και σφραγίδα. Στο αριστερό χέρι άλλο δαχτυλίδι από αιματίτη, που σταματάει το αίμα.<br /> Έτσι περνούσε ο χρόνος, μέρα τη μέρα, μήνα το μήνα, χρόνο το χρόνο.<br /><br /> Αυτή ήταν η Στρατονίκη, που γι’ αυτή μιλούσαν οι σεβάσμιες γερόντισσες του τόπου κι έλεγαν πως άκουγαν τον αργαλειό της, γιατί κι αυτές ήξεραν καλά την τέχνη της υφαντικής. Την άκουγαν ν’ αναστενάζει, να κλαίει και να μοιρολογάει τον αδερφό, που δεν ξαναφάνηκε ποτέ. Την καταλάβαιναν, γιατί κι αυτές εύρισκαν ανακούφιση στου αργαλειού τον ίσκιο, όταν καρτερούσαν αδερφό, άντρα, παιδί, όπως εκείνη καρτερούσε τον Αλέξανδρο, το βασιλιά της Μακεδονίας.<br /> Και τα χρόνια πέρασαν κι «ήρθανε χρόνια δίσεχτα και μήνες ορισμένοι», που λέει κι ο ποιητής, κι η Στρατονίκη μαρμάρωσε πάνω στον αργαλειό της κι εκείνος χτυπούσε μόνος του, σα στοιχειωμένος, πότε από τον αέρα της θάλασσας, τον Ευρωνότο και πότε από το Βοριά.<br /> -Τάκου, τάκου. –Τάκου, τάκου!<br /> Κι οι αράχνες έπλεξαν ιστούς περίτεχνους και έκλεισαν το στόμιο της σπηλιάς. Πράσινα κλαδιά αγράμπελης, αγριοσυκιάς και κουμαριάς, έπλεξαν τα κλαδιά τους και το σφράγισαν…<br /> Δύσκολο και για μένα το ταξίδι του γυρισμού στην πραγματικότητα κι ας προσπαθώ με τον τρόπο μου να σας παρασύρω κι εσάς. Δεν είναι εύκολα πάντοτε τα μονοπάτια της θύμησης, γι’ αυτό προσπαθώ να βρίσκω το δρόμο μου από νεροφαγώματα και περάσματα κατσικιών στη δύσβατη αυτή περιοχή της Βόρειας Χαλκιδικής.<br /> Θα σας καλέσω όμως ξανά να με συντροφέψετε στην επόμενη αναπόλησή μου. Τώρα μας καλεί η κυρά της θάλασσας, η άλλη αδερφή του Μεγαλέξανδρου, η Γοργόνα! <br /><br /><br /> Η Παραμυθομαζώχτρα<br />κατά κόσμον Ραλλιώ Στυλιανίδου - Μπαδέμα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-859778679632831644?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-6752193042079394872010-07-02T07:41:00.000-07:002010-07-02T08:01:58.536-07:00<div><br /><div><div> </div><div><strong><span style="font-size:180%;">Κυριάκος &amp; Ανέστης Χρηστάνης</span></strong> </div><div> </div><div>Κάλλους αρχαίου τεχνίτης <strong>Χ</strong>αρισματικός<br />Υψηλής διανόησης λαϊκός <strong>Ρ</strong>ήτορας<br />Ρινίσματα απ’τα’αργαστήρι του <strong>Η</strong>φαίστου<br />Ιστόρησες με Θρακιώτικη φλόγα και <strong>Σ</strong>φυρί<br />Αισθαστής ωραιότητας Ελληνικά <strong>Τ</strong>εχνουργήματα<br />Και με τα Φτερά μίας φαντασίας <strong>Α</strong>παράμιλλης<br />Ονειρεμένων κόσμων ξαναχτίζονται <strong>Ν</strong>αοί<br />Στο άσβεστο των 40 Εκκλησιών το <strong>Η</strong>λιοφώς<br /> <strong>Σ</strong>υγχαρητήρια<br /><br />( 09.09.2000 Νικ. Γ. Βερβερίδης –καθηγητής ΤΕΙ – Χρυσό μετάλλειο ελλήνων Λογοτεχνών) ( Αφιέρωση επισκέπτη σε έκθεση του καλλιτέχνη)<a href="http://4.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TC393CkcxdI/AAAAAAAAAz4/tPGvsymJRdc/s1600/xristanis+030.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5489322642858886610" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TC393CkcxdI/AAAAAAAAAz4/tPGvsymJRdc/s320/xristanis+030.jpg" border="0" /></a></div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div>Ο Κυριάκος, παλιός μάστορας ηλεκτροσυγγολητής στο μηχανουργείο του μεταλλείου στο Στρατώνι, ζει με την οικογένειά του στη Ν. Μάδυτο. Εκεί είναι και το εργαστήριό του που τόσα χρόνια τώρα καλλιτεχνεί υπηρετώντας τον Ήφαιστο αγάπη του για καθετί το αρχαιελληνικό είναι ολοφάνερη στην δουλειά του και στα χνάρια του ακολουθεί και ο Βενιαμίν της οικογένειας ο Ανέστης .</div><div> </div><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TC39FLLLewI/AAAAAAAAAzo/hqfX_DqH5RI/s1600/xristanis+002.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5489321786175355650" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TC39FLLLewI/AAAAAAAAAzo/hqfX_DqH5RI/s320/xristanis+002.jpg" border="0" /></a></div><div> </div><div> </div><div> </div><div><br /> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div>Κάθε έργο ζωγραφίζεται σε χονδρή λαμαρίνα και αφού γίνει η κοπή του περιγράμματος με οξυγόνο, το υγρό μέταλλο αρχίσει να δίνει το σχήμα στις φιγούρες. Ακολουθεί η καθαριότητα του έργου και στο τέλος το στίλβωμα.<br />Τα έργα τους συμμετέχουν είτε σε ομαδικές είτε σε ατομικές εκθέσεις για περισσότερο από μια δεκαετία πλέον. Έχουν εκθέσει στο Δήμο Εχεδώρου, Θέρμης , στο Αίγιο και στην Αρχαία Ολυμπία. Πολλά από αυτά φιλοξενούνται σε Δήμους Πανεπιστήμια και άλλα δημόσια κτήρια </div><div> </div><div><strong><span style="font-size:85%;">Α.Tσανανάς </span></strong> </div><div> </div><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TC3-CxCLdHI/AAAAAAAAA0A/-PIv8XltQfA/s1600/xristanis+023.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5489322844310172786" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TC3-CxCLdHI/AAAAAAAAA0A/-PIv8XltQfA/s320/xristanis+023.jpg" border="0" /></a><a href="http://4.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TC39WaWX27I/AAAAAAAAAzw/-RlVQ0RGuGg/s1600/xristanis+026.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5489322082306612146" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TC39WaWX27I/AAAAAAAAAzw/-RlVQ0RGuGg/s320/xristanis+026.jpg" border="0" /></a></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-675219304207939487?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-39089942825723767122010-06-18T07:21:00.000-07:002010-06-18T07:22:47.401-07:00ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥ <br />Τόμος 3ος Φύλλο 29 Μάιος 2009<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-3908994282572376712?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-35335641705098733782010-06-18T07:20:00.000-07:002010-06-18T07:21:54.958-07:00Με συνδιοργάνωση της Κοινοφελούς Δημοτικής Επιχείρησης Δήμου Σταγείρων Ακάνθου και του Συλλόγου Πολιτισμού Στρατωνίου πραγματοποιείται η έκθεση ζωγραφικής του Γιώργου Σπανουδάκη στο Κέντρο Πολιτισμού του Δήμου στην Ιερισσό από 15 Ιουνίου έως 15 Ιουλίου .<br />Σειρά από υδατογραφίες και λάδια του καλλιτέχνη θα φιλοξενηθούν για ένα μήνα στο Κέντρο Πολιτισμού.<br />Η έκθεση θα λειτουργεί καθημερινά τις εργάσιμες μέρες από τις 8:00 έως 15:00<br /> Τα εγκαίνια της έκθεσης θα γίνουν τη Δευτέρα 15 Ιουνίου ώρα 20:00<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-3533564170509873378?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-59668390017879030622010-06-18T07:18:00.000-07:002010-06-18T07:20:19.186-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TBuAdgxfpJI/AAAAAAAAAzg/bd2euBIV-D8/s1600/Rotation+of+Σπίτι+ΜπρÎ&shy;λη.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5484118215755801746" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 231px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TBuAdgxfpJI/AAAAAAAAAzg/bd2euBIV-D8/s320/Rotation+of+%CE%A3%CF%80%CE%AF%CF%84%CE%B9+%CE%9C%CF%80%CF%81%CE%AD%CE%BB%CE%B7.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-5966839001787903062?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-80894546205026284902010-06-18T07:17:00.000-07:002010-06-18T07:18:34.943-07:00«Όλα κατάγονται από τη μνήμη. <br /> Όλα ξεκινούν από τη μνήμη και όλα επιστρέφουν στη μνήμη.<br /> Εάν η πιο μεγάλη χώρα είναι η Σιωπή,<br /> η μνήμη είναι ο ήλιος αυτής της χώρας.<br /> Η παρακμή της μνήμης είναι ο δρόμος που οδηγεί στο σκοτάδι, <br /> στην αυτοκρατορία της φθοράς και της λήθης»<br /> Στέλιος Λουκάς<br /> «Η παρακμή της μνήμης»<br /><br /> Είδα πρόσφατα σε ολοσέλιδο αφιέρωμα γνωστής εφημερίδας μία φωτογραφία με παλιά βιομηχανικά κτίρια κι η καρδιά μου αναπήδησε, γιατί μου έφερε στο νου αυτόματα παρόμοιες εικόνες από τις παλιές βιομηχανικές εγκαταστάσεις του χωριού. Η φωτογραφία ήταν παρμένη από το Λαύριο και η λεζάντα μιλούσε για μια Έκθεση Ζωγραφικής, αφιερωμένη στη «βιομηχανική μνήμη» της περιοχής του Λαυρίου.<br /> Σκέφτηκα αμέσως πως αν ο σεισμός του ’32 δεν κατέστρεφε ολοσχερώς τα παλιά κτίρια του εργοστασίου, θα είχαμε κι εμείς να επιδείξουμε παρόμοια. Κάποιοι, ωστόσο, πιθανόν να αντιδρούσαν στη χρήση του ρήματος «να επιδείξουμε». Σε πολλές συζητήσεις, ακόμη και δημόσιες συνεντεύξεις ακούω κάποιους συντοπίτες μου να μιλούν με έντονα απολογητικό ύφος για το βιομηχανικό παρελθόν του χωριού και της περιοχής μας γενικότερα, σαν να επρόκειτο για μία περίοδο που θα έπρεπε να διαγράψουμε ολοσχερώς από τη ζωή μας.<br /> Βέβαια είναι γνωστά τα προβλήματα που αντιμετωπίσαμε λόγω του αλόγιστου τρόπου επεξεργασίας του μεταλλεύματος σε παλαιότερα χρόνια. Εγώ μάλιστα το έζησα στο πετσί μου, στην περιουσία μου! Ο κόσμος όμως προχωρά και η τεχνολογία ακόμη γρηγορότερα.<br /> Το Στρατώνι, ως αρχαία Στρατονίκη, από τα κλασικά ακόμη χρόνια, κατά τα οποία πιστοποιείται με σίγουρο τρόπο η ύπαρξή του –νομίσματα, αγγεία, θεμέλια, υφίσταται και ως μεταλλευτική κώμη. Οι «αρχαίες σκουριές» στον Κάκαβο και σε άλλα σημεία, το καταδεικνύουν. Στα βυζαντινά χρόνια η περιοχή εξόρυξης είναι γνωστή ως Σιδηροκαύσια. Σε όλη τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας –ιδέ Μαντεμοχώρια – παραχωρεί μεγάλη ποσότητα αργύρου στο Χαζινέϊ χασέ, το ταμείο του Σουλτάνου. Στα νεότερα χρόνια η λειτουργία των στοών επανέρχεται και συνεχίζεται με διακυμάνσεις και περιπέτειες μέχρι σήμερα.<br /> Αφού η μοίρα μας γέννησε σ’ αυτόν τον ιδιαίτερο τόπο, πρέπει να τον σεβαστούμε σε όλη του τη μακραίωνη εξέλιξη. Η βιομηχανική του πορεία δεν είναι, όπως κάποιοι πιστεύουν, κάτι το οποίο πρέπει να λησμονήσουμε και να απωθήσουμε στο πίσω μέρος του εγκεφάλου μας. Γιατί τότε πρέπει να λησμονήσουμε τις ρίζες μας και να μην αποτίουμε φόρο τιμής στους παππούδες μας και τους πατεράδες μας, που έχυσαν άφθονο ιδρώτα, ακόμη και αίμα, στα μεταλλευτικά εργοτάξια. Δουλεύοντας σκληρά έθρεψαν τις οικογένειές τους, εμάς δηλαδή, αλλά μέσα από την πάλη τους με τις μηχανές βγήκαν νικητές χάρις στη φυσική ευστροφία που τους διέκρινε. Πήραν τον εργατικό τίτλο «μαστρο», τον ανάλογο του «δόκτωρα» σε πανεπιστημιακό τίτλο.<br /> Είμαι βέβαιη πως οι πατεράδες μας αγάπησαν τον τρόπο της εργασίας τους. Εξαιρούνται βέβαια αυτοί που έβγαζαν στις μπούκες του Μαντέμ –Λάκκου το μεροκάματο του τρόμου, όπου έμπαιναν γεροί και έβγαιναν με σακατεμένα τα πνευμόνια τους από τη χαλίκωση. Αλλά κι αυτούς τους αδικοχαμένους του παρελθόντος δεν πρέπει να τους θυμόμαστε; Σε όλα τα μέρη που ταξιδεύω βλέπω μνημεία για τον «άγνωστο στρατιώτη» και τον «άγνωστο ναυτικό». Για τους εργάτες του τόπου μας, μνημείο δεν έγινε ακόμη. Και δεν χρειάζεται να είναι μεγαλεπήβολο και ακριβοφτιαγμένο από μεγάλο καλλιτέχνη. Μπορούμε κι εμείς οι ίδιοι να το στήσουμε – ιδέες υπάρχουν – με τα ίδια μας τα χέρια, σαν φόρο τιμής γι’ αυτό που μας πρόσφεραν.<br /> Όλα όσα ζήσαμε σ’ αυτό τον ευλογημένο από τη φύση τόπο, μας ζύμωσαν και μας έπλασαν σαν γλυκό ψωμί. Γιατί υπάρχει και η άλλη παράμετρος: ζώντας σε ένα βιομηχανοποιημένο τόπο, ήρθαμε σε επαφή με ανθρώπους καλλιεργημένους και τεχνολογικά πρωτοποριακούς. Πρώτο το χωριό μας ηλεκτροφωτίστηκε σε όλο το νομό της Χαλκιδικής, δημιούργησε συλλόγους πολιτιστικούς και η παράδοση αυτή συνεχίζεται και στις μέρες μας. Εδώ συστήθηκαν ισχυρά εργατικά σωματεία, που οργάνωναν μακροχρόνιες απεργίες. Οι πατεράδες μας, αν και πεινούσαν, αγωνίζονταν για το ψωμί και το δίκιο, αντίθετα με μας τους βολεμένους, που τώρα μιλάμε εκ του ασφαλούς.<br /> Γι’ αυτό, το τονίζω, μην αποσιωπάτε το βιομηχανικό μας παρελθόν σαν κάτι το θλιβερό, που πρέπει να ξεχάσουμε. Αντίθετα, η μνήμη πρέπει να κρατιέται άσβηστη. Ζήσαμε σκληρές καταστάσεις σ’ αυτόν τον πανέμορφο τόπο, αλλά αυτές μας διέπλασαν. Το χωριό μας μπορεί να γίνει πόλος έλξης ακριβώς γι’ αυτό που είναι. Με μουσείο μεταλλευτικό, σύγχρονο, με εκπαιδευτικό περιεχόμενο. Μην ζηλεύετε την τουριστική ανάπτυξη γειτονικών χωριών. Δεν τον χρειαζόμαστε αυτόν τον τρόπο ζωής, γιατί διαθέτουμε ανώτερο και ποιοτικότερο. Το χωριό μας είναι όαση ηρεμίας και αναψυχής. Αν το κατανοήσουμε αυτό θα νιώσουμε και θ’ αγαπήσουμε βαθιά τον τόπο μας. <br /><br /> <strong> Η Καρβουνοσκαλίτισσα</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-8089454620502628490?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-86507895088677719812010-06-18T07:06:00.001-07:002010-06-18T07:23:53.964-07:00<em>Το όνομα του Γιάννη Τσανακά είναι άρρηκτα συνδεμένο με την πόλη της Λάρισας. Μαθητής αλλά και Δάσκαλος του Δημοτικού Ωδείου Λάρισας, δίδαξε ήθος, αξιοπρέπεια και μουσική παιδεία σε μια ολόκληρη γενιά. Το έργο του υπήρξε, πρωτοποριακό και πολυσήμαντο και αποτελεί σήμερα, την καλύτερη παρακαταθήκη για την νέα γενιά των μουσικών που φοιτούν στο Δημοτικό Ωδείο Λάρισας </em><br /><br /><strong>Κ. Τζανακούλης - Δήμαρχος Λαρισαίων</strong><br /><strong></strong><br />Τις μουσικές του σπουδές άρχισε ουσιαστικά στο Δημοτικό Ωδείο Λάρισας το 1958, με καθηγητές τον Σπύρο Τσαντήλα (Αρμονία) και την Φεβρωνία Λουίζου (Πιάνο). Συνέχισε στο Ελληνικό Ωδείο Αθηνών: Ενοργάνωση και Διεύθυνση Μπάντας με τον Επαμεινώνδα Φασιανό και Αντίστιξη, Φούγκα, Σύνθεση με τον Μιλτιάδη Κουτούγκο. Παρακολούθησε σεμινάρια διεύθυνσης χορωδίας με τους Giorgio Bredolo, Lilia Giuleva και Αντώνη Κοντογεωργίου.<br />Από το 1979 μέχρι το 2001 ήταν Καλλιτεχνικός Διευθυντής και Καθηγητής Ανωτέρων Θεωρητικών στο Δημοτικό Ωδείο Λάρισας, καθώς και στο Δημοτικό Ωδείο Καρδίτσας απ’ το 1983 μέχρι το 1998. Απ’ τις τάξεις του απεφοίτησαν πολλοί σπουδαστές, με πτυχία Αρμονίας, Ενοργάνωσης, Αντίστιξης, Φούγκας και Σύνθεσης, οι οποίοι σταδιοδρομούν ως καθηγητές σε Μουσικές Σχολές, Ωδεία, στη Μέση Εκπαίδευση καθώς και σε Ακαδημίες του εξωτερικού.<br />Συνθέσεις του: «Ο τελευταίος αποχαιρετισμός του Ιησού» βυζαντινή καντάτα για Βαρύτονο, Ανδρική Χορωδία και Συμφωνική Ορχήστρα. «Θηραμένης» δραματική σκηνή για Βαρύτονο, Μπάσο, διπλή Ανδρική Χορωδία και Συμφωνική Ορχήστρα, «Θαλασσινές Μνήμες» συμφωνική εικόνα, «Ηρωική» εισαγωγή, έργα για φωνή και πιάνο, έργα για σόλο όργανο συνοδεία πιάνου, έργα για πιάνο όπως η «Δωρική Σουίτα» και έργα για χορωδία a cappella.<br />Ενορχήστρωσε, μετέγραψε και διασκεύασε συνθέσεις του κλασικού ρεπερτορίου, μουσικής κινηματογράφου, ελαφράς και δημοτικής μουσικής.<br /><br />Απ’ την άνοιξη του 1963 μέχρι και το 1976 διετέλεσε Αρχιμουσικός στη Φιλαρμονική του ΔΩΛ. Κατά το διάστημα αυτό δίδαξε μεθοδικά και συνέβαλε αποφασιστικά στην ποιοτική της ανέλιξη παρουσιάζοντας αξιόλογες συναυλίες τόσο με τη Φιλαρμονική, όσο και με την περίφημη Ορχήστρα Πνευστών που δημιούργησε με επίλεκτους εκτελεστές της Φιλαρμονικής.<br /><br />Η πρώτη εμφάνιση της Ορχήστρας Πνευστών έγινε στη Λάρισα, στην αίθουσα του κινηματογράφου «Διονύσια» στις 12 Απριλίου το 1970. Ειδικά για την σύνθεση της ορχήστρας αυτής μετέγραψε και ενορχήστρωσε πάνω από 60 μουσικά έργα και τραγούδια. Πολύ γρήγορα η Ορχήστρα έγινε γνωστή σε όλη την Ελλάδα. Εκτός απ’ τη Λάρισα, έδωσε συναυλίες σε πόλεις της Ελλάδας όπως: Θεσσαλονίκη, Πειραιά, Γιάννενα, Λαμία, Λιβαδειά, Καρπενήσι, Καρδίτσα, Τρίκαλα, Βόλο, Κατερίνη, Ηράκλειο Κρήτης κ.α. με εξαιρετική επιτυχία, αποσπώντας πάντα τα καλύτερα σχόλια και κριτικές. Με την Ορχήστρα Πνευστών συνέπραξαν ως σολίστ, σπουδαίοι καλλιτέχνες της εποχής όπως οι: Αιμίλιος Λαγόπουλος (βιολί). Ίλιζε Σακελλάριου (πιάνο). Φωφώ Κουκουτάρα (τραγούδι), λυρικοί καλλιτέχνες κ.α.<br />Απ’ το 1965 μέχρι το 1980 διετέλεσε Αρχιμουσικός της Φιλαρμονικής του Δήμου Ελασσόνας. Ο Γιάννης Τσανακάς με μεθοδική δουλειά, μεράκι και αγάπη, ξεπερνώντας τα στενά πλαίσια μιας μικρής επαρχιακής πόλης, κατάφερε να δημιουργήσει ένα σπουδαίο έργο στην Ελασσόνα και να αναδείξει πάρα πολλά ταλέντα μικρών του μαθητών, οι οποίοι αργότερα σταδιοδρόμησαν στον χώρο της μουσικής σε όλη την Ελλάδα. Η Φιλαρμονική υπό την καθοδήγηση του, τα 15 αυτά χρόνια, παρουσίασε πλούσιο και ποιοτικό καλλιτεχνικό έργο, δίνοντας συναυλίες στην Ελασσόνα και στις γύρω περιοχές, ανεβάζοντας το πολιτιστικό επίπεδο της πόλης.<br />Παράλληλα, απ’ τις αρχές της δεκαετίας του ’70, διηύθυνε την Ανδρική Εκκλησιαστική Χορωδία Ελασσόνας η οποία έψαλλε τη «θεία Λειτουργία» σε Ιερούς Ναούς της Ελασσόνας και όλων των χωριών της επαρχίας.<br /><br />Η Εκκλησιαστική Χορωδία στη συνέχεια, μετεξελίχθηκε σε Ανδρική Χορωδία συναυλιών, εντάχθηκε στο σύλλογο «Περραιβία» και έδωσε σημαντικές συναυλίες στην Ελασσόνα και σε άλλες πόλεις και χωριά, φέρνοντας για πρώτη φορά το κοινό της επαρχίας σε επαφή με τη χορωδιακή μουσική. Με βάση την Ανδρική Χορωδία, στη συνέχεια δημιούργησε τη Μικτή Χορωδία Ελασσόνας, με την οποία παρουσίασε κυρίως Χριστουγεννιάτικες συναυλίες στα πλαίσια των εκδηλώσεων του Δήμου Ελασσόνας.<br /><br />Το 1976 ίδρυσε την Παιδική Χορωδία του Δήμου Ελασσόνας, την οποία διηύθυνε μέχρι το 1980. Η Παιδική Χορωδία Ελασσόνας υπό την διεύθυνση του, παρουσίασε σημαντική δραστηριότητα και αναδείχτηκε ως μια απ’ τις καλύτερες παιδικές χορωδίες, καθώς λίγους μήνες μετά την ίδρυσή της, βραβεύτηκε με 3ο βραβείο στον 2ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό του Χορωδιακού Φεστιβάλ Αθηνών, που πραγματοποιήθηκε στο Hilton.<br />To 1977 ίδρυσε την Παιδική Χορωδία του Δημοτικού Ωδείου Λάρισας την οποία διηύθυνε μέχρι το 1981. Η Παιδική Χορωδία αποτελούνταν από μαθητές του Δημοτικού Ωδείου. Τον Οκτώβριο του 1978 κάνοντας την παρθενική της εμφάνιση, πήρε μέρος στον 3ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό του Χορωδιακού Φεστιβάλ Αθηνών, στο Hilton. Στο Διαγωνισμό αυτό η Χορωδία κατέκτησε επάξια την 2η θέση, με 3ο βραβείο, σε πανελλήνια κλίμακα.<br />Το 1981 ίδρυσε την Γυναικεία Χορωδία του Δημοτικού Ωδείου Λάρισας την οποία διηύθυνε μέχρι το 2002. Κάτω από την εμπνευσμένη καθοδήγηση του Γιάννη Τσανακά, τη συστηματική δουλειά και την άρτια μουσική διδασκαλία, η Χορωδία εξελίχθηκε σε σύνολο υψηλών προδιαγραφών και πολύ γρήγορα, έγινε ευρύτατα γνωστή στους χορωδιακούς κύκλους.<br />Το 1981, αν και νεοσύστατη πήρε την 1η θέση, με 2ο βραβείο, στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό του Χορωδιακού Φεστιβάλ Αθηνών που έγινε στο Hilton.<br />Το 1984 έλαβε μέρος στον Διεθνή Πολυφωνικό Διαγωνισμό του Arezzo της Ιταλίας. Εκεί, η Γυναικεία Χορωδία του ΔΩΛ γνώρισε τη μεγαλύτερη ίσως επιτυχία στην ιστορία της, καθώς κατέλαβε τη 2η θέση, με 3ο βραβείο, (σημειωτέο ότι δεν δόθηκε 1ο βραβείο). Ήταν μία μεγάλη επιτυχία της Χορωδίας, που την έκανε γνωστή σ’ όλο τον κόσμο καθώς ο πολυφωνικός διαγωνισμός του Arezzo θεωρείται ως ένας απ’ τους πλέον έγκυρους της Ευρώπης. Το 1985 έλαβε μέρος στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό του Χορωδιακού Φεστιβάλ Αθηνών και πήρε το 1ο βραβείο με εξαιρετικά σχόλια της Κριτικής Επιτροπής. Ακολούθησαν, το 1986, η βράβευση στον Διεθνή πολυφωνικό Διαγωνισμό στη Gorizzia της Ιταλίας και η συμμετοχή στο Διεθνές Χορωδιακό Φεστιβάλ στην Tour της Γαλλίας.<br /><br />Παράλληλα, έδωσε πολλές συναυλίες στη Λάρισα και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας και συμμετείχε σε Χορωδιακά Φεστιβάλ και Συναντήσεις Χορωδιών στην Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Λάρισα, Κεφαλονιά, Νίκαια, Τρίπολη, Αταλάντη, Λαμία, Κατερίνη, Σκιάθο, Βόλο, Κοζάνη, Τύρναβο κ.α. Έλαβε επίσης μέρος σε συναντήσεις χορωδιών νέων που οργάνωσε το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Η Γυναικεία Χορωδία προσκεκλημένη από την ΕΡΤ<br />έδωσε συναυλία στο Studio C, η οποία μεταδόθηκε απ’ ευθείας απ’ το 1ο Πρόγραμμα της Ραδιοφωνίας.<br />Επίσης η Τηλεόραση της ΕΡΤ μαγνητοσκόπησε και μετέδωσε πρόγραμμα της Γυναικείας Χορωδίας, τα γυρίσματα του οποίου έγιναν στη Λάρισα (Άγιος Αχίλλειος, Δημοτικό Ωδείο, Αισθητικό Άλσος κ.α.)<br />Ο Οργανισμός Υποτροφιών Ελλάδος προσκάλεσε δυο φορές τη Χορωδία στην Αθήνα για συναυλίες που δόθηκαν στο Hilton και στο Εθνικό Θέατρο, στις οποίες συνέπραξε με την Ανδρική Χορωδία της Εμπορικής Τράπεζας.<br />Η Γυναικεία Χορωδία προσκλήθηκε από την Γυναικεία Χορωδία «Χριστίνα Μόρφοβα» και εμφανίστηκε στο περίφημο «Μέγαρο Πολιτισμού» της Σόφιας στη Βουλγαρία. Συμπράττοντας με τη Γυναικεία Χορωδία «Χριστίνα Μόρφοβα» της Σόφιας και την Ορχήστρα Εγχόρδων του ΔΩΛ, ανέβασε στη Λάρισα το έργο «Stabat Mater» του G.B. Pergolesi. Η Χορωδία έδωσε επίσης συναυλίες και σε άλλες πόλεις του εξωτερικού, όπως στη Βουδαπέστη, σε πόλεις της Ιταλίας, στη Μπάνσκα Μπίστριτσα της Τσεχοσλοβακίας κ.α.<br />Συνέπραξε με την Ανδρική Χορωδία του Μουσικού Συλλόγου Λάρισας και τη Λαρισαϊκή Χορωδία με τις οποίες παρουσίασε αποσπάσματα απ’ τα έργα «Messiah» του G. F. Hendel και «Carmina Burana» του Carl Orff. Συνεργάσθηκε πολλές φορές με τη Συμφωνική Ορχήστρα του ΔΩΛ και με διάφορα άλλα οργανικά σύνολα για την παρουσίαση έργων για Χορωδία και Ορχήστρα.<br />Το 1983 αναλαμβάνει τη διεύθυνση της Μικτής Χορωδίας του Μουσικού Συλλόγου Τυρνάβου την οποία διηύθυνε μέχρι το 2002. Με τη Μικτή Χορωδία του Μουσικού Συλλόγου Τυρνάβου έδωσε σειρά συναυλιών σε πόλεις του εξωτερικού. Το 1983 στη Γερμανία (Φραγκφούρτη, Βίρτσμπουργκ). Το 1985 στη Βουλγαρία (Σόφια και Πλέβεν). Το 1993 στο Reusendo και το 1995 στο Umbertide στο Modone και στην Pietra Luga της Ιταλία.<br />Το 1987 πραγματοποίησε πανηγυρική συναυλία (Λυρική Βραδιά) στον Τύρναβο, με τη συμμετοχή της Συμφωνικής Ορχήστρας του ΔΩΛ και σολίστ την Τυρναβίτισα καλλιτέχνιδα της Εθνικής Σκηνής, Λίνα Τέντζερη.<br />Συμμετείχε σε χορωδιακό Φεστιβάλ και συναντήσεις Χορωδιών όπως: Φεστιβάλ Κεφαλονιάς και Λέσχης του ΟΤΕ Θεσσαλονίκης (1988), Άργους Ορεστικού και της Ένωσης Χορωδιών Ελλάδος στο θέατρο «Παλλάς» των Αθηνών (1989), Διεθνές Χορωδιακό Φεστιβάλ Πρέβεζας (1990), Διεθνές Χορωδιακό Φεστιβάλ Κηφισιάς (1992), Φεστιβάλ Θρησκευτικής Μουσικής Βόλου (1994), Διεθνές Χορωδιακό Φεστιβάλ Αθηνών, στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας (1996), Φεστιβάλ Αιδηψού (1996), Χορωδιακό Φεστιβάλ του Πολιτιστικού Κέντρου Αλίμου (1998) κ.α.<br />Το 1991 πήρε μέρος στη μεγάλη συναυλία του Μίκη Θεοδωράκη, που διοργάνωσε η θεραπευτική κοινότητα « Έξοδος» ενώ το 2001 παρουσίασε στο δημοτικό Θέατρο Τυρνάβου το έργο «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι» του Γιάννη Μαρκόπουλου, αποσπώντας τις καλύτερες κριτικές.<br /><br />Το 1973 δημιούργησε τη Συμφωνική Ορχήστρα του Δημοτικού Ωδείου Λάρισας την οποία διηύθυνε έκτοτε μέχρι το 1999. Το 1973 έγιναν οι πρώτες προσπάθειες για τη συγκρότηση της Συμφωνικής Ορχήστρας του ΔΩΛ από τον Γιάννη Τσανακά, ο οποίος τότε ήταν Αρχιμουσικός της Φιλαρμονικής. Η πρώτη εμφάνιση της Ορχήστρας πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 26 Μαΐου του 1973, στο κατάμεστο κινηματοθέατρο «Παλλάς» η οποία ήταν σταθμός για το πολιτιστικό «γίγνεσθαι» της Λάρισας. Καθηγητές και σπουδαστές του Ωδείου, μουσικοί της Φιλαρμονικής, μουσικοί της Λάρισας και της γύρω περιοχής αποτέλεσαν το αρχικό δυναμικό της Ορχήστρας, η οποία παρουσίαζε προγράμματα με Λαρισαίους και ξένους σολίστ και Διευθυντή το Γιάννη Τσανακά.<br />Μετά από μια δεκαετία, περίπου το 1984 που αναπτύχθηκαν οι σχολές εγχόρδων και πνευστών οργάνων στο ΔΩΛ, η σύνθεση της Ορχήστρας άλλαξε, αποτελούμενη σχεδόν αποκλειστικά από καθηγητές και σπουδαστές του Ωδείου. Η Ορχήστρα παρουσιαζόταν είτε ως Συμφωνική, είτε ως Ορχήστρα Δωματίου. Με την Συμφωνική Ορχήστρα συνέπραξαν Έλληνες και ξένοι σολίστ, όπως οι: Ο. Μάτσκε, Ι. Μακαβέι, Α. Ρεζνικόφσκι, Στ. Λαέτσου, Ν. Ουγκουρεάνου, Μ. και Τζ. Ντοροφτέι, Λ. Τέντζερη, Γ. Κουκουτάρας, Α. Κοντογεωργίου, Μ. Ικέουτσι, Γ. Ιωαννίδης Σ. Ανθής, Αντ. Σακελλάριος, Δ. Δημόπουλος, Απ. Αλεξίου, Ι. Μαργαζιώτης, Ζ. Γκουρντιέ, Θ. Κυρζίδης, Ε. Παπαθωμαϊδη, Ν. Δημόπουλος, Ε. Βαλακώστα, Δ. Χατζούλης κ.α. παρουσιάζοντας κοντσέρτα, συμφωνίες, εισαγωγές, σουίτες, μονόπρακτες όπερες και άλλα έργα του κλασικού ρεπερτορίου. Η συμφωνική Ορχήστρα συνέπραξε επίσης με χορωδιακά σύνολα (Γυναικεία και Μικτή Χορωδία του ΔΩΛ, Μουσικό Σύλλογο Τυρνάβου, Μουσικό Σύλλογο Λάρισας, Λαρισαϊκή Χορωδία) παρουσιάζοντας έργα για Χορωδία και Ορχήστρα τόσο στη Λάρισα όσο και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας.<br />Όραμα του μαέστρου Γιάννη Τσανακά ήταν η Ορχήστρα να γίνει «Συμφωνική Ορχήστρα Κεντρικής Ελλάδος».<br /><br />Το 1995 συγκρότησε τη Μικτή Χορωδία του Δημοτικού Ωδείου Λάρισας την οποία διηύθυνε μέχρι το 2002. Με την Μικτή Χορωδία του ΔΩΛ, που συγκροτήθηκε από επίλεκτους χορωδούς της Λάρισας, παρουσίασε έργα υψηλών απαιτήσεων όπως: «Gloria» του Ant. Vivaldi, «Messiah» του G.F. Haendel, και «Carmina Burana» του Carl Orff. Παρουσίασε επίσης έργα Ελλήνων συνθετών όπως: «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι» του Γιάννη Μαρκόπουλου, «Μαουτχάουζεν» του Μίκη Θεοδωράκη κ.α.<br />Με τη Μικτή Χορωδία προσκλήθηκε τον Μάιο του 1997 στο 1ο Διεθνές Φεστιβάλ της Πεντηκοστής στην πόλη Silvi Marina της Ιταλίας όπου και της απονεμήθηκε διάκριση, ενώ τον Ιανουάριο του 2001 συμμετείχε σε μια σειρά συναυλιών στα πλαίσια των εκδηλώσεων «Ελληνικό Πολιτιστικό Δεκαπενθήμερο» στο Στρασβούργο, Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης για το 2001.<br />Ο Γιάννης Τσανακάς «έφυγε» στις 29 Απριλίου του 2002.<br /><br />Εκτος από το πλούσιο καλλιτεχνικό και συγγραφικό του έργο, άφησε πίσω του, την γυναίκα του Μάρθα και τους τρεις γιους του, τον Αριστείδη, τον Νικόλαο και τον Άγγελο τους οποίους από μικρούς μύησε με επιτυχία στον όμορφο κόσμο της μουσικής.<br />Ο Αριστείδης είναι πτυχιούχος Ανώτερων Θεωρητικών καθώς επίσης Ενοργάνωσης και Διεύθυνσης Μπάντας (Φιλαρμονικής). Εργάζεται στο Δημοτικό Ωδείο Λάρισας και συνεργάζεται επίσης με την Φιλαρμονική του Δήμου Λαρισαίων.<br />Ο Νικόλαος είναι Διπλωματούχος Βιολονίστας. Εργάζεται ως καθηγητής βιολιού σε Ωδεία της Θεσσαλονίκης και είναι μόνιμο μέλος της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης.<br />Ο Άγγελος είναι Πτυχιούχος της σχολής Μουσικολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και Διπλωματούχος Πιανίστας. Εργάζεται ως καθηγητής πιάνου καθώς επίσης διδάσκει στη Μέση Εκπαίδευση.<br /><br /><strong>Α. Τσανανάς</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-8650789508867771981?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-7290260855345468122010-06-18T07:02:00.000-07:002010-06-18T07:06:09.609-07:00<strong>Κωστής Ανδριώτης</strong><br /><br />Τρεις έγνοιες είχα κατά νου, άμα κατά του Λόρκα μ’ έβγαζε το ταξίδι. Να ζήσω ένα απόγευμα μέσα σε μια αρένα. Μια ακριβή παέλια να γευτώ και μία ζόρικη Ντολόρες να κουρσέψω. Taragona είπα στους άλλους, δεν ακολούθαγε κανείς, πήρα τους δρόμους μοναχός. Ρώτησα τους τελώνηδες μου δείξαν στον Πουνέντη, πήρα για κει. Τρεις ώρες πριν, τίποτα να μη χάσω, να’χω να λέω. Κι’ όσο σίμωνα, τα γύρω στενά Τούμπα μου φέρνανε στο νου σε ντέρμπι ΠΑΟΚ – ΑΡΗΣ. Η πόλη μαζεύονταν. Ένα κοσμολόϊ κι εγώ ανάμεσα όπου πάει. Έκανα γύρους τρεις να πάω μυρωδιές, χόρτασα μπήκα μέσα. Βολεύτηκα, άξιζε ο τόπος τα λεφτά. Μύριζε χώμα, χώμα ένα κόκκινο βαθύ και μόλις νοτισμένο. Γύραθε, χίλια χρώματα που βοούσαν. Ήχησαν δέκα σάλπιγγες, βουβάθηκε η κερκίδα. Άνοιξε μια πορτάρα στη στιγμή μπούκαρε ο Ιβανόης, τρανός, ντυμένος αστακός, μ’ ένα μακρυό κοντάρι. Καβάλα σ’ άλογο θεριό, φασκιές γιομάτο ολόσωμα και παραπέτα να μη σκιάζεται, στα μάτια. Πήγαιναν άτρομοι κι οι δυο, βρήκανε τόπο κάτσαν, βουβοί προσμέναν…<br /> Ήχησαν πάλι μπαλωθιά σ’ άλλο μοτίβο τώρα. Η βουβαμάρα βάστηξε. Άνοιξε η ρούγα, μπουκάρισε ένας ταύρακλος, αψύς, φορτσάτος, μπογαλής, κατάμαυρος σαν πίσσα. Αλλοπαρμένος έκανε δέκα βήματα κι’ άξαφνα στύλωσε πόδια και κορμί. Στήθος Καρπόζηλος, καπούλια σμιλεμένα, μάτια που δείχναν πόλεμο, ρουθούνια που ξέρναγαν θυμούς. Κόρδωσε μια και χίλια ώωω ακουστήκαν. Ρώτησα πλάι μου, πήρε να λέει ο φαλακρός, μέσες άκρες κατάλαβα, πως μέρες τρεις τους έχουν μαντρωμένους, σ’ άβολο χώρο κι’ άφωτο, λένε, μπορεί κι απότιστους για να μαζώξουν μανία πολύ, κατά πως πρέπει η φιέστα να φαντάξει. Στο θάμπος βγήκε απότομα τσούζουν τα μάτια, όλος ο αγέρας ένα ώωω, τα, αυτιά βοούν, σμάρι τα χρώματα αχταρμάς, παντού κίτρινα, μωβ και κόκκινα, κόκκινα, κόκκινα, αμάν!!! Έμεινε ασάλευτος, τα νιόφερα για να σταλάξουνε στο νου. Ανάσες πήρε. Σπιρούνιασε μια ο αστακός, τσίνησε ο βουκεφάλας το’ριξε στο τσαλίμι. Φούντωσε ο Μινώταυρος, δυο πόδια κάνει πίσω, σκύβει αχνά κι ορμάει με όλα του, σίφουνας πάει, για να αφανίσει ότι θάρρεψε να κάνει το καμπόσο μέσ’ τη μύτη του, οίστρος, βουνό θεός, ότι να’ναι!!!<br /> Όρτσα κατάπλωρα, άτρομος το κούτελο ζυγιάζει, φτάνει και σβουράει κουτράει γεμάτη μια κατακούτελα σιέται ο Όλυμπος , υψώνεται δυο μέτρα- όλεε φωνάζει η κοσμουριά αγάντα μια, ποδάρες, στήθια, σβέρκα, να δώσει μια να καρφωθεί μεσούρανα ο οίστρος. Βρίσκει ο Ιβανόης αμαλαγιά και χράαπ μία κατάγερη του μπήγει τη βουκέντρα απάνω στη φλέβα τη παχιά. Όλεε όλεε και πάλι ακόμα μία κι έπεφτε μόλο το βάρος του απάνω στο κοντάρι και το’ στριβε να το κακοφορμίσει. Δυο ποταμοί τρέχαν απ’ τα ψηλά, ολόγιομη η φλέβα, ξεχύνονταν κατάπλευρα μούλιαζαν, έφταναν στο λόγγο, έπεφταν στη γη, στάλες χοντρές σαν του φθινόπωρου, πέφτανε στο ρυθμό του χτύπου της καρδιάς του.<br /><br />Πισωπάτησε, τατάαα τατάαα ήχησαν πάλι και πετάχτηκαν άξαφνα απ’ τα κρουαζέτα, ταυρομαχάκια δώδεκα κι’ άρχισαν να τσακοπηδούν δυο βήματα απ’ τα μάτια του ολόγιομα απορία. Ντυμένοι μόρτικες στολές, χρώματα ξόμπλια χίλια. Τάχασε. Βρήκε ευκαιρία ο σταυροφόρος πήρε τον αλογά, κρυφά λάκισε απ’ τη μουράδα.<br /> Σβουριά κάνει ο Μινώταυρος, ζυγιάζει, πιάνει θέση κατάκεντρα. Οι μόρτες ολοτρόγυρα να προκαλούν σαν αρλεκίνοι. Κι είπε ο φαλακρός πως ήταν τορέριδες παλιοί που ξέπεσαν ή κι όσοι στις εξετάσεις κόπηκαν, μια και δεν κάνανε καλά τις πιρουέτες. Κι απλώθηκαν ολούθε, ανεμίζοντας σαΐτες με άγκιστρα στις κορφές, κι ολόχρωμες φουντίτσες.Στη μεσαριά, κατράμι αυτός ολοϊδρωτος κι όπου το αίμα σέρνονταν με τους ιδρώτες μπόλιαζε κι οι στάλες κόμποι γίνονταν και πέφτανε με κρότο τακ – τακ κι’ όλο πιο γρήγορα. Δεν ξέρω οι άλλοι τάκουγα εγώ!!!<br /> Και πιάσαν οι Σειληνοί χορό, σνάμενοι, κουνάμενοι κι όλο σβούριζε ο Ταύρακλας. Είδε και αποείδε, σταματά, κιαλάρει έναν κι ορμάει. Αγέρας φτάνει και να μισή ανάσα απόμεινε, να, τώρα!!! Ο Διάβολος σκώνει τις φτέρνες, λυγάει δεξιά, σκώνει τα χέρια του φτερά, δίνει έναν πήδο και χράαπ μπήγει δυο σαΐτες πανώπλευρα, δυο δάχτυλα απ’ τη πληγή που ανέβλυζε. Ριγά εκείνος, τινάζει μια τη κεφαλή, τ’ αριστερό του κέρατο κατάϊσια είχε τη καρδιά, ξαστόχησε μπορεί μια τρίχα μόνο. Όλεε όλεε ξεφώνησε η κερκίδα κι όσο πηδούσε το ταυρί, χορεύανε τα άγκιστρα, ξεσκούσαν σάρκες και πόλλαινε το αίμα.<br /> Να κι άλλος διάβολος μπροστά, να κι άλλος, κι άλλος. Πάλι χάμω τα κέρατα κι ορμάει, φτάνει, τώρα λέω τον πέτυχε. Και ναι εγώ πια είμαι με τον ταύρο, θα ξεφωνήσω ένα όλεε μοναχός για ν’ ακουστεί μεσούρανα. Κάνει μια τρίπλα ο μπλουμιστός, πηδά και χράαπ, σαΐτες άλλες δυο σιμά στις πρώτες.<br /> Κι ο τρίτος υστερότερα κι ο τέταρτος κατόπι, η σπάλα γιόμισε, δυο πιθαμές σουβλιά του κόσμου όλου οι φούντες. Τρέχουν τα αίματα κυλούσε ένας Ευρώτας παραμάσχαλα κι ύστερα Ζάλογγο. Όλεε φωνάζουν, μα εγώ πια είμαι απέναντι. Έχω ένα όλεε που θα τ’ ακούσουν οι Θεοί κι ας βουβαθεί η κερκίδα. Γέλασα θυμήθηκα τότε παλιά, φίσκα μια Τούμπα ΠΑΟΚ – ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ, πίσσα η κερκίδα, ζόρικο ματς και τέλειωνε, μούγκα, καημός, θυμός. Ο Δηληκάρης βάζει ένα σβουριστό, πάγωσε η Τούμπα νέκρωσε. Κι απάνω εκεί ένας πετιέται μόνος κατάμονος, πηδάει δυο μέτρα και γκόοολ. Σφυριά ακούστηκε τέντωσαν λαιμοί, μάτια βγήκαν όξω, ταραχή, σκώσαν μανίκια, οι διπλανοί, ορμήσαν στη θέση του απόμεινε το φελιζόλ μονάχα, ο γαύρος πάει!!<br />Τόκλωθα να φωνάξω κατάμονος ένα όλεε εγώ κι ας γίνει ότι κι αν γίνει. Σιγά τώρα!! Τατάαα τατάαα. Μεριάσανε οι μπλουμιστοί πίσω από παραπέτα, βγήκε ο μεγάλος. Όλεε όλεε. Πατούμενο ατάκουνο, καλτσάκι χάσικο ψηλά σκέπαζε γάμπα. Βήματα στ’ ακροδάχτυλα, όλεε όλεε.<br />Κάτω απ’ το γόνα κινούσε ένα κοντοπαντέλονο στο πράσινο παπαγαλί μπιρμπιλωτό, τσίτα ανέβαινε γιομάτο στα σειρήτια, κολούσε στα μεριά και τέλειωνε ολόσφυχτο σε μέση δαχτυλίδι. Όλεε. Κι ένα πουκάμισο στο άσπρο του χιονιού, φραμπαλαστολισμένο. Και το γιλέκι βιολετί σε τόνους τρείς και χρυσοστολισμένο.<br />Όλεε όλεε έκανε πασαρέλα, μ’ένα κοτσίδι στα μαλλιά και γόνδολα καπέλο, πλώρα πρύμα το ίδιο. Ήταν λιανός κι όπως φορούσε τα στενά φαινόταν πιο σπαθάτος. Μια μπέρτα είχε στο ζερβί, στο άλλο τη σκούφια ανέμιζε κι ακροπατούσε με χάρη μπαλαρίνας. Όλεε σκιαγμένο το ταυρί καταμεσίς βουές θάμπος και χρώματα ιδρώτας, αίματα, του βγήκε η γλώσσα έξω, κοντές ανάσες, έστεκε!!! Τατάα τατάα σιάχνεται ο μπλουμιστός, στο κόκκινο τη μπέρτα του γυρνάει κι αρχίνησε καρσιλαμά κατάμουτρα στον ταύρο.<br />Και να από δω να από κει του μπούκωνε τη φλόγα μες τα μάτια, μπαρούτι μύρισε η στιγμή κι αμάν δεν πάει άλλο. Μπούχτισε ο φίλος μου κι ορμάει έσφιξα δόντια εγώ, τρέχει με χίλια, σιμώνει, έφτασε η στιγμή, τσιτώνω να, αλά Νουρέγιεφ ο λεγάμενος κάνει ένα γκελ ξεφεύγει, όλεε έσκισε τον ουρανό, πάλι εμείς που χάσαμε. Κι ύστερα πάλι ξανά και ξανά και πάλι ακόμα μία, γιόμισε όλεε ο ουρανός, μπαΐλντισε ο φίλος μου, νεύρα μολάρησε, απόχυσε ο μισός, κρέμασε γλώσσα έξω. Στένευε κύκλους τώρα ο Ντελικανής που όσο τα όλεε άκουγε θρασύτερος γινόταν. Μπιζάριζε η κερκίδα κι αυτός στο μέτρο έφτασε, εξωρούθουνα και του έκανε τσαλίμια. Μάζεψε ο φίλος μου θυμό, όργωσε μια, σκύβει τα κέρατα σημάδεψαν καρδιά κίνησε νάτος. Πάμε μεγάλε!!! Μα ο Νουρέγιεφ αλεπού, μ’ένα σπαγγάτο ξεγλιστράει . Πάει χάσαμε. Μούλωξα εγώ!!!<br /> Του φίλου μου στερέψαν τα κουράγια, μάχονταν ανάσες για να βρει, στράγγιζε η ψυχή του. Ο άλλος το οσμίστηκε, πήγε στη πιθαμή και τούξινε το κούτελο, όλεε όλεε, πασπάτευε τ’ αυτιά τα κέρατά του. Μούχρωσε ο φίλος, βλέφαρο δεν κουνούσε. Τατάαα τατάα ο Κορντομπές μέτρησε πίσω βήματα ψήλωσε στα κροδάκτυλα, σκώνει τη σπάθα στο δεξί, ζυγιάζει μάτι, σπαθί και σβερκαδιά, παίρνει τα βήματα –βουβή η κερκίδα – φτάνει, δίνει ένα πήδο και χράαπ η σπάθα η πουτάνα, καρδιά, συκώτια, σπλήνα τα πέρασε για πέρα. Δεν λέω καλός ο λεγάμενος, μα να, σαν να μου φάνηκε πως βοήθησε κι ο φίλος μου νάρθει το τέλος, πόντο δεν κούνησε, μας σχάθηκε και πάει. Όλεε όλεε βγάζει σκουφί ο Κορντομπές, κόβει ουρά κι αυτιά να τάχει για τη δόξα, κάνει ένα γύρω, του ρίχνουν μπουκέτα καπελίνα και φλασκιά, πίνει γουλιές τ’αντιγυρνά, όλεε κι όλοι ορθοί, ο ταύρος μόνο χάμω. Σάλπισε πάλι, τρεις αλογάδες μπήκανε και ζέψαν το ταυρί, το σείρανε το πήραν.<br /> Σηκώθηκα, αίμα μπουλάντισα, πουστιά και ανανδρία. Βγήκα.<br /> Λένε πως τότε είχε απ’ όξω χασαπιά, τους κόβουν και τους μοιράζουν στους φτωχούς. Άρα αν είναι έτσι, είχε ένα λόγο – τώρα;<br /> Πήγα για μέσα σκεφτικός και κατασυγχισμένος χάλασε η μέρα και τη παράλλη, μία Ντολόρες δεν πέτυχα, βολεύτηκα με μία Ισαβέλα, το χάραμα τανάμι γίνηκε και όλεε όλεε όλεε, σήκωσα στο πόδι το motel κι ούτε που μ’ ένοιαζε!!!<br /> Το βλέπω το όνειρο, θεριό ο ταύρος, κι ο Κορντομπές γδυτός φοβούλιακας πάνω στα κέρατά του ένα παιχνίδι εκεί ψηλά. Όλεε όλεε όλεε εγώ. Καλά κοιμούμαι!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-729026085534546812?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-77570230490350613682010-06-18T06:52:00.000-07:002010-06-18T07:17:37.330-07:00<strong><span style="font-size:130%;">Κατερίνα Αστ. Βρασταμινού</span></strong><br /><br /><br /><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TBt6rghXDxI/AAAAAAAAAzI/BDKfTs7V8o4/s1600/007.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5484111859136532242" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 213px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TBt6rghXDxI/AAAAAAAAAzI/BDKfTs7V8o4/s320/007.JPG" border="0" /></a><br /><br /><span style="color:#ff6600;">Η Κατερίνα είναι παντρεμένη με τον Βασίλη Θερμασώνη και έχει δύο κόρες την Ειρήνη και την Στέλλα . Είναι ασφαλίστρια και εργάζεται στο δικό της γραφείο στην Ιερισσό.<br />Η ζωγραφική είναι για την Κατερίνα, έκφραση της καλλιτεχνικής φύσης της μιας και δεν περιορίζεται μόνο στους πίνακες της αλλά ασχολείται με την διακόσμηση και την χειροτεχνία .</span><br /><br /><p></p><br /><br /><br /><br /><br /><br />Στις συνθέσεις της η Κατερίνα αποτυπώνει τοπία της φαντασίας της. Συνήθως ζωγραφισμένα από μεγάλη απόσταση ή από πολύ ψηλά.<br />Το νερό κάνει έντονη την παρουσία του χωρίς να είναι ζωγραφισμένο πάντα με τα φυσικά του χρώματα αλλά επηρεασμένο από το φως ενός κόκκινου ήλιου ή ενός ουράνιου τόξου.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TBt7WqxtfLI/AAAAAAAAAzQ/TSEey34CYkY/s1600/008.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5484112600623840434" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 213px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TBt7WqxtfLI/AAAAAAAAAzQ/TSEey34CYkY/s320/008.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br />Στις συνθέσεις της ξεκίνησε με σκούρα χρώματα , όμως σιγά-σιγά τα έντονα χρώματα γέμισαν τα έργα της .<br /><br />Τα πρόσφατά της έργα χαρακτηρίζονται από έντονη διάθεση για ανάγλυφη αναπαράσταση.<br />Για τον λόγο αυτό άρχισε να χρησιμοποιεί ενθέσεις από συνθετικά υλικά ώστε να δίνει μεγαλύτερη εκφραστικότητα σε κάθε έργο της .<br /><br />Εμείς ευχόμαστε καλή συνέχεια και σε ανώτερα .<br /><br /><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TBt8K3KWW3I/AAAAAAAAAzY/lc6_wXR4LFk/s1600/009.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5484113497301605234" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 213px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TBt8K3KWW3I/AAAAAAAAAzY/lc6_wXR4LFk/s320/009.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><strong>Α. Τσανανάς</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-7757023049035061368?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-23353536124418874672010-06-18T06:42:00.000-07:002010-06-18T06:52:05.283-07:00<span style="font-size:85%;">Της Δέσποινας Στυλιανίδου - Φιλολόγου, Συγγραφέως</span><br /><br /><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TBt4qulDHgI/AAAAAAAAAy4/UCFyHQZSxMw/s1600/pv_29_polidouri.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5484109646706974210" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 253px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TBt4qulDHgI/AAAAAAAAAy4/UCFyHQZSxMw/s320/pv_29_polidouri.jpg" border="0" /></a> <span style="font-size:78%;"><strong>Δεν</strong> τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες<br />στα περασμένα χρόνια.<br />Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα<br />και σε βροχή, σε χιόνια<br />δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες.<br /><br />Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου<br />μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα,<br />μόνο γι’ αυτό είμαι ωραία σαν κρίνο ολάνοιχτο<br />κ’ έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα,<br />μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου.<br />……………………………..<br />Μονάχα γιατί τόσο ωραία μ’ αγάπησες<br />έζησα, να πληθαίνω<br />τα ονείρατά σου, ωραίε που βασίλεψες<br />κ’ έτσι γλυκά πεθαίνω<br />μονάχα γιατί τόσο ωραία μ’ αγάπησες.<br /> (Γιατί μ’ αγάπησες)<br /></span><br /><span style="font-size:78%;"></span><br /> Σχεδόν ογδόντα χρόνια έχουν περάσει από τη νύχτα της 28ης Απριλίου του 1930 που η Μαρία Πολυδούρη άφησε την τελευταία της πνοή χτυπημένη από τη φυματίωση. Θεωρείται βέβαιο πως κάποιος φίλος της δέχτηκε να της κάνει ένεση μορφίνης – κάτι που απαγορευόταν αυστηρά σε φυματικό – μετά από δική της παράκληση, για να την απαλλάξει από ένα αργό και βασανιστικό τέλος.<br /> Ογδόντα χρόνια και ο μύθος που συνοδεύει την ανήσυχη ζωή της δεν λέει να σβήσει παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες του συντηρητικού αστικού περιβάλλοντος και κυρίως των δύο οικογενειών, τόσο της δικής της όσο και των συγγενών του Κώστα Καρυωτάκη, που ούτε το όνομά της δεν ήθελαν ν’ ακούσουν. Γι’ αυτούς η Μαρία ήταν «απαράδεκτη». Κι’ όσο περνούν τα χρόνια η δίψα για τη γνώση περισσότερων στοιχείων για τον έρωτά της με τον ποιητή, διογκώνεται. Οι περισσότεροι, αφού διαβάσουν Καρυωτάκη, ρίχνονται ύστερα –ανάμεσα τους κι εγώ στα εφηβικά μου χρόνια – στα τραγούδια της Πολυδούρη, με ένα στόχο: να βρουν στις κρυμμένες λέξεις, τους στίχους και τις στροφές την έκφραση του έρωτα των δύο ευαίσθητων ανθρώπων, να ανακαλύψουν τους κώδικες της αγάπης τους.<br /> Ο Κώστας Καρυωτάκης είναι ο «ποιητής των εφήβων», ενώ η Πολυδούρη είναι η λατρεμένη των γυναικών. Όχι μόνο γιατί έγραψε μερικά από τα ωραιότερα ερωτικά ποιήματα της λογοτεχνίας μας, αλλά γιατί υπήρξε μία σπάνια γυναίκα, έντιμη και γενναία, αγνή με την πιο ουσιαστική σημασία της λέξης. Ένα παιδί της φύσης με εξαιρετικής ποιότητας ευαισθησίες. Απέναντι στο μοναχικό και κλειστό Καρυωτάκη, τον καχεκτικό νέο με το άδειο βλέμμα, η Μαρία λάμπει από ομορφιά και νιάτα. Γεμάτη πάθος για τη ζωή, λάτρης της φύσης ιδιαίτερα την άνοιξη και της θάλασσας. Ένα απίστευτο γοητευτικό πλάσμα γεμάτο ζωή, που μόνη της θα την υπονομεύσει με τον πιο αυτοκαταστροφικό τρόπο. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.<br /><br /> Τα πρώτα χρόνια<br /> Έχοντας παρά πόδα το ωραίο βιβλίο της Λιλής Ζωγράφου «Κώστας Καρυωτάκης – Μαρία Πολυδούρη και η αρχή της αμφισβήτησης», καθώς και το βιβλίο των ποιημάτων της θα προσπαθήσω να δώσω την πορεία της ζωής της, που είναι μια διαρκής φυγή. Η Μαρία δραπετεύει από το σπίτι της στην επαρχία, από τον έρωτα, τη δουλειά της, το πανεπιστήμιο, την Ελλάδα, από το σανατόριο και τέλος, από την ίδια τη ζωή. Μια ζωή που βιώνει με απίστευτο πάθος και λυρισμό, αυτά που εκφράζει και στην ποίησή της. Η ζωή και η ποίησή της ταυτίζονται.<br /><br /> Γεννήθηκε την 1η του Απρίλη του 1902 στην Καλαμάτα. Ο πατέρας της Ευγένιος Πολυδούρης, καθηγητής φιλόλογος, τρία χρόνια αργότερα μετατίθεται στο Γυμνάσιο Γυθείου. Εκεί τελειώνει η Μαρία το Δημοτικό και το Σχολαρχείο.<br /><br />Όταν σχολούσε τα απογεύματα, λένε, άφηνε τα άλλα παιδιά και περπατούσε ολομόναχη στη παραλία, γιατί είχε «μια ειδωλολατρική αγάπη για τη θάλασσα». Από πολύ μικρή πήγαινε στα σπίτια, όπου ξενυχτούσαν νεκρό, και άκουγε με τις ώρες σα μαγεμένη τα μανιάτικα μοιρολόγια.<br />-Μα γιατί, της έλεγε η μητέρα της, γιατί πας, αφού λυπάσαι και αρρωσταίνεις;<br />-Θέλω να λυπάμαι, τις απαντούσε η μικρή.<br />Η Μαρία μεγαλώνει μέσα σε ένα σπιτικό ζεστό από αγάπη, με ανθρώπους καλλιεργημένους, με φιλελεύθερες πολιτικές αντιλήψεις. Η οικογένειά της είναι Βενιζελική. Η ίδια είναι εξαιρετική μαθήτρια και πολύ μαχητική στις πολιτικές συζητήσεις.<br /> Στα δεκατρία της χρόνια δημοσιεύεται το πρώτο της πεζοτράγουδο « Ο πόνος της μάνας» σε ένα περιοδικό της πόλης. Ένας νέος είχε πνιγεί, αλλά η Μαρία συγκλονίζεται από το θρήνο της μάνας του. Εκεί που κάθεται ήσυχη στο σπίτι, ξαφνικά απομακρύνεται κι όταν ξαναγυρίζει έχει έτοιμο κάποιο ποιηματάκι. Στα δεκαπέντε της τα δένει μόνη της σε ένα τετράδιο και έτσι δημιουργείται η πρώτη της ποιητική συλλογή, « Οι μαργαρίτες».<br />Το 1918 πέφτουν στα χέρια της δεκαεξάχρονης ποιήτριας κάποια έντυπα για τη ρωσική επανάσταση, γεγονός που την συγκλονίζει. Τότε αποφασίζει να μη σπουδάσει Φιλολογία, κάτι για το οποίο είχε προετοιμαστεί από παιδί, αλλά Νομικά. Για να κάμψει την αντίδραση των γονιών της, κάνει απεργία πείνας, που κρατάει μία εβδομάδα. Δυστυχώς όμως, σ’ αυτή την τόσο ευαίσθητη περίοδο της ζωής της δέχεται από τη μοίρα διπλό χτύπημα. Μέσα σε 40 μέρες χάνει ξαφνικά και τους δύο γονείς της. Πρώτα πεθαίνει ο πατέρας της και μετά η μητέρα της. Η Μαρία βρίσκεται στην Αθήνα για να εγγραφεί στη Νομική σχολή. Οι τύψεις για την απουσία της από τις τελευταίες στιγμές της μητέρας της θα την κυνηγούν σε όλη της τη ζωή και περισσότερο στον καιρό της αρρώστιας της:<br /><br />Μητέρα μου, πόσο φριχτά βαραίνει<br />η μοίρα σου στο νεανικό μου στήθος.<br />Όλοι μου οι πόνοι καταφεύγουν πλήθος<br />γύρω στη θύμησή σου που πικραίνει.<br />…………………………………..<br />Μητέρα μου, πόσο μου λείπεις τώρα<br />που πνιχτικό, βαθύ σκότος θα γίνει<br />στη μάταιη ζωή μου που όλο σβήνει…<br />Αχ, πώς μου λείπεις σε μια τέτιαν ώρα.<br /> (Ηχώ στο χάος)<br /><br /><br /> Στην Αθήνα<br /> Το Φλεβάρη του 1921, δεκαεννιά χρονώ, θα ανεβεί με μεγάλο ενθουσιασμό για πρώτη φορά τα σκαλιά του Πανεπιστημίου.<br />«Νάμαι και στο Πανεπιστήμιο στη αίθουσα της Νομικής. Με μια ζωηρή συγκίνηση ανέβαινα ένα – ένα τα ιερά σκαλιά του. Δεν είχα πλέον την καταραμένη δειλία, μια υπερηφάνεια όγκωνε την ψυχή μου και ανύψωνε το πνεύμα μου…»<br /><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TBt4hO-oRQI/AAAAAAAAAyw/0bkAZe3nLl4/s1600/polidouri.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5484109483605509378" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 175px; CURSOR: hand; HEIGHT: 250px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TBt4hO-oRQI/AAAAAAAAAyw/0bkAZe3nLl4/s320/polidouri.jpg" border="0" /></a> Αντίθετα, η Νομαρχία Αττικής στην οποία μετατίθεται, θα την απογοητεύσει θανάσιμα.<br /><br /> «Επήγα σήμερα στο γραφείο να αναλβω υπηρεσία… Μου παρουσίασαν κάμποσους από τους και τας συναδέλφους. Τι έκπληξις! Παρ’ ολίγο θα γελούσα μπρος τους. Κάτι νέοι σκυθρωποί και ανάπηροι, ολίγοι γέροι με κακόβουλο ύφος. Κάτι δεσποινίδες σαλατολόγοι και υπερφίαλοι. Θεός φυλάξοι, μην είναι όλοι συνάδελφοι στον ίδιο τύπο! Ή θα αηδιάζω ή θα πεθάνω στα γέλια βλέποντάς τους!»<br /> Την εποχή εκείνη ελάχιστες γυναίκες πηγαίνουν στο Πανεπιστήμιο. Η Μαρία επωφελείται απ’ αυτό για να παίρνει άδειες και να γλιτώνει από το ανυπόφορο περιβάλλον του γραφείου. Μόνο όταν θα εμφανιστεί στη Νομαρχία ο Καρυωτάκης, ένα χρόνο αργότερα, θα πηγαίνει κανονικά στη δουλειά της για εφτά σχεδόν μήνες.<br /> Πολύ σύντομα ο ενθουσιασμός του πρώτου καιρού από την άφιξή της στη πρωτεύουσα, εξανεμίζεται. Η ωραιότατη επαρχιώτισσα θα φανεί πολύ προοδευτική, ακόμη και στους πρτωτευουσιάνους. Η κοινωνική υποκρισία είναι έντονη. Οι γυναίκες φθονούν τη Μαρία για την ομορφιά και τον ατίθασο χαρακτήρα της, ενώ οι άντρες την ποθούν. Η Μαρία γνωρίζεται στη Νομαρχία με τον Καρυωτάκη και κάνουν ατέλειωτους περιπάτους. Εκείνος είναι 26 χρονώ και εκείνη μόνο 20.<br /><br />Στις 5 του Μάη του 1922 θα γράψει στο ημερολόγιο της:<br />«Τον αγαπώ, τον αγαπώ… καμμία αμφιβολία πια…»<br /> Ο Καρυωτάκης της γράφει:<br /> «Πονώ επειδή σ’ αγαπώ περισσότερο απ’ όσο εφαντάστηκα ότι μπορούσα ν’ αγαπήσω…»<br /> Αυτός ο νέος που τίποτα δεν του αρέσει, θα συνεννοηθεί τέλεια μ’ αυτήν την άπληστη που τίποτα δεν τη χορταίνει, θα πει η Λιλή Ζωγράφου. Ο αντιζωϊκός Καρυωτάκης και η γεμάτη ζωή Πολυδούρη θα συναντηθούν στο σύνορο της Μοναξιάς. Ήταν κι οι δυο εξόριστοι από την εποχή τους.<br /> Η Αθήνα του 1920 -30 ζει στο χάος και την παρακμή. Η Μικρασιατική εκστρατεία και η καταστροφή αργότερα, θα επιφέρει μία γενική κρίση, οικονομική, πολιτική, πνευματική. Η γενιά που έδωσε τη μάχη για το δημοτικισμό είναι πλέον στη δύση της. Οι νέοι της δεκαετίας του ’20 ζουν σε συνθήκες απογοήτευσης και απαισιοδοξίας.<br /><br /> Τον Οκτώβρη του ’22 η Μαρία θα κάνει πρόταση γάμου στον Καρυωτάκη στέλνοντας του επιστολή. Ο Καρυωτάκης θα τους δώσει την απάντησή του σε ένα περίπατό τους στο Φάληρο λίγες μέρες αργότερα. Δεν έχει, της λέει, το δικαίωμα να παντρευτεί, γιατί πάσχει από χρόνιο αφροδίσιο νόσημα.<br /> Η Πολυδούρη αργότερα μας δίνει τη στιγμή αυτής της εξομολόγησης σε ένα σονέτο της πρώτης της συλλογής «Τρίλλιες που σβήνουν» το 1928:<br /><br /> Ήρθα μια μέρα, οδηγημένη απ’ την ιερή σου<br /> αγάπη, εμπρός στο κύμα το γλαυκό<br /> και μ’ άφησες τότε να ιδώ τη φλογερή σου<br /> πληγή στο στήθος σου το νεανικό.<br /><br /> Τότε μου μίλησες με την ήσυχη φωνή σου<br /> για τη ζωή σου, ατέλειωτο κακό<br /> κι ως ένοιωσες βαθιά πως φτάνω ως την ψυχή σου<br /> ανάβρυζε το δάκρυ σου πικρό.<br /><br /><br /> Το ποίημα όμως αυτό γράφτηκε 5 χρόνια αργότερα, όταν όλα είχαν αλλάξει στις σχέσεις τους και φωτιστεί. Στην πραγματικότητα η Μαρία δεν θα πιστέψει τον Καρυωτάκη. Νομίζει πως δεν θέλει να την παντρευτεί, επειδή επηρεάστηκε από τα κουτσομπολιά που κυκλοφορούν σε βάρος της. Νιώθει μειωμένη, αλλά είναι πολύ περήφανη για να τον παρακαλέσει. Έτσι, χωρίζουν.<br /> Έξι χρόνια αργότερα, πλημμυρισμένη από τις τύψεις, θα πει:<br /> <br /> Το λίγο που σου απόμεινε, την υστερνή ζωή σου<br /> σε αγάπη την μετέβαλες και μου την είχες δώσει.<br /> Εγώ κι αν όλη τη ζωή μου ονόμασα δική σου<br /> τι σούχα δώσει να χαρής από μια αγάπη τόση;<br /> Και νόμιζα πως έδινα, περήφανη να κρύβω<br /> το θησαυρό που γέμιζε μέσα μου και χανόταν.<br /> Α, τώρα κάτω απ’ τη φριχτή τύψην αυτή τα σκύβω<br /> πως ούτε πήρα το άξιό σου δώρο που μου δινόταν.<br /><br /> Η Μαρία αποχαιρετά ήρεμη τον Καρυωτάκη και μόνο όταν θα πάει στο σπίτι της, θα αφεθεί στον πόνο της. Για μέρες θα μείνει σε μια σιωπή απελπισίας σαν κεραυνωμένη, με μάτια στεγνά. Αρχίζει να γράφει ποιήματα. Με τον Καρυωτάκη είναι πλέον μόνο φίλοι.<br /> Μια χειμωνιάτικη βραδιά του ’23 σε μια από τις επισκέψεις του ο Καρυωτάκης θα της δώσει το χειρόγραφο με το ποίημα «Τι νέοι που φτάσαμεν εδώ…». Το ποίημα συγκλονίζει την Πολυδούρη. Την άνοιξη του ίδιου χρόνου προσβάλλεται από αδενοπάθεια και εγκαθίσταται για ένα μήνα στο Μαρούσι, σε ένα μικρό σπιτάκι. Εκεί την επισκέπτεται συχνά ο ποιητής και κάνουν έντονες συζητήσεις για όλα, εκτός από τον έρωτά τους.<br /> Τα 3 επόμενα χρόνια 1923 – 26 η Μαρία θα χάσει τον έλεγχο της ζωής της. Χάνει και τη θέση της στη νομαρχία ως αργόμισθη και περνά δύσκολες στιγμές. Την περιτριγυρίζουν πολλοί θαυμαστές. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει ο νεαρός δικηγόρος Αριστοτέλης Γεωργίου, του οποίου η ομορφιά και η κοινωνική θέση, καθώς και η μεγάλη αγάπη του γι’ αυτήν, γιατρεύουν τον πληγωμένο της εγωισμό. Τότε εγκαταλείπει και τη Νομική και αρραβωνιάζεται με το Γεωργίου. Την περίοδο όμως αυτή βεβαιώνεται πως η αρρώστια του ποιητή δεν ήταν παραμύθι, όπως νόμιζε, αλλά αλήθεια. Αυτή η επιβεβαίωση θα την συνταράζει και θα γράψει πολλά πεζά και ποιήματα.<br /> Φίλε, του φθινοπώρου ήρθεν η Ώρα,<br /> στην πόρτα μου έξω. Κίτρινο φορεί<br /> στεφάνι από μυρτιά. Στα νικηφόρα<br /> χέρια της μια κιθάρα θλιβερή,<br /><br /> Κιθάρα παλαιϊκή που κλει πληθώρα<br /> μέσα της ήχους και ήχους. Ιερή<br /> κοιτίδα. Κάθε πόνος, κάθε γνώρα<br /> που ήταν γλυκιά και γίνηκε πικρή,<br /><br /> Ήχος μεσ’ στην καρδιά της αποστάζει.<br /> Φίλε, του φθινοπώρου η Ώρα εκεί<br /> στην πόρτα μου ήρθε δίχως να διστάζει<br /><br /> Και το κιθάρισμά της πότε πότε<br /> σα νάτανε η φωνή σου η μυστική<br /> τους στίχους σου που μου τραγούδαες τότε.<br /><br /> Ο Καρυωτάκης όμως δεν νιώθει πια φιλικά για τη Μαρία. Δεν της συγχώρεσε τον αρραβώνα της με το Γεωργίου. Δεν ανταλλάσουν πια ούτε χαιρετισμό. Τη βλέπει να ζει προκλητικά, αλλά στην πραγματικότητα η Μαρία ζει ένα δράμα. Η επιδεικτική της ζωή δεν είναι παρά μία επίφαση. Καταλαβαίνει πως άδικα σπαταλήθηκε.<br /> Τότε ο Καρυωτάκης θα γράψει γι’ αυτήν το πικρό ποίημα, γεμάτο οίκτο, «Ένα ξερό δαφνόφυλλο» :<br /><br /> Ένα ξερό δαφνόφυλλο την ώρα αυτή θα πέσει<br /> το πρόσχημα του βίου σου, και θ’ απογυμνωθείς.<br /> Με δέντρο δίχως φύλλωμα θα παρομοιωθείς,<br /> που το χειμώνα απάντησε στου δρόμου εκεί τη μέση.<br /><br /> Κι αφού πια τότε θάναι αργά νέες χίμαιρες να πλάσεις<br /> ή, ακόμα, μια επιπόλαιη και συμβατική χαρά,<br /> θ’ ανοίξεις το παράθυρο για τελευταία φορά<br /> κι όλη τη ζωή κοιτάζοντας, ήρεμα θα γελάσεις.<br /><br /> Τώρα η Μαρία, έντιμη όπως πάντα, που σεβόταν τους άλλους όσο και τον εαυτό της, καταλαβαίνει πως δεν τη σώζει παρά η φυγή. Και φεύγει για το Παρίσι, να μάθει μοδιστρική. Γνωρίζει πως έχει χάσει οριστικά τον ποιητή και τότε ερωτεύεται τη θλίψη της για την απώλεια του έρωτά της. Το πάθος της αυτό θα της εμπνεύσει μερικά από τα ωραιότερα ερωτικά τραγούδια που έχουν γραφτεί.<br /> Μόλις φτάνει στο Παρίσι γράφει στο Γεωργίου και διαλύει τον αρραβώνα. Τα οικονομικά της είναι άθλια, στερείται και τα βασικά. Θα μπορούσε να τα έχει όλα, αλλά ζει σε μεγάλη ένδεια.<br /> Τότε προσβάλλεται από φυματίωση. Στην πραγματικότητα, ας μη γελιόμαστε, στο Παρίσι η Μαρία αυτοκτόνησε. Επιδίωξε το θάνατο, του άνοιξε την αγκαλιά της. Για λίγο θα νοσηλευτεί στο νοσοκομείο Charite.<br /><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TBt4yey4PlI/AAAAAAAAAzA/bq8Rwxk1Nh0/s1600/2842πολυδοθρι.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5484109779908968018" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 160px; CURSOR: hand; HEIGHT: 144px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TBt4yey4PlI/AAAAAAAAAzA/bq8Rwxk1Nh0/s320/2842%CF%80%CE%BF%CE%BB%CF%85%CE%B4%CE%BF%CE%B8%CF%81%CE%B9.jpg" border="0" /></a><br /><br /> Στις αρχές του 1928 επιστρέφει, άρρωστη και απένταρη. Στην αδερφή της Βιργινία, που πήγε να την παραλάβει από το σταθμό, θα πει:<br /> -Ε, τώρα πια εσήμανε η καμπάνα του Σαββάτου.<br /> Βρίσκεται σε αδιέξοδο και δίνει την πιο άσπλαχνη λύση. Μπαίνει στη «Σωτηρία», το δημόσιο σανατόριο, που της εξασφαλίζει στέγη και τροφή. Οι συνθήκες στους θαλάμους είναι απάνθρωπες και ζητά το μικρό δωμάτιο που προοριζόταν για τους μελλοθάνατους. Εκεί αρχίζει θεραπεία. Το στολίζει με εικόνες και σκίτσα των αγαπημένων της ποιητών και μία παλιά εικόνα του Χριστού, «τον μεγάλον ποιητή και ρομαντικού των αιώνων».<br /> Τότε, τον Ιούνιο του ’28 δέχεται ξαφνικά την επίσκεψη του Καρυωτάκη, που την αποχαιρετά. Σε λίγες μέρες θα φύγει για την Πρέβεζα, όπου έχει μετατεθεί. Θερμά συγκινημένος την κοιτάζει και η Μαρία πιστεύει πως τη λυπάται. Ή στάση της αμέσως αλλάζει, του φέρεται παγερά και δεν δέχεται την έμμεση συγγνώμη του. Ανάμεσά τους θα υπάρχει πάντοτε μία αιώνια παρεξήγηση. Μόλις όμως ο Καρυωτάκης φεύγει, η Μαρία θα γράψει με τρεμάμενο χέρι:<br /><br /> Ήρθες! Ήρθες! Πλημμύρισε η χαρά μου<br /> κι η λαχτάρα με σφίγγει να με πνίξη.<br /> Ήρθες, όσο κι αν μάκρυνεν ο χρόνος,<br /> ο ίδιος χρόνος την πόρτα σούχει ανοίξει.<br /><br /> Ψυχή μου, γιατί μένεις λυπημένος;<br /> Κοιτάς το μαρασμό που μ’ έχει ντύσει<br /> σαν την ομίχλη τη δειλινή ώρα;<br /> θες να σα πω το πώς μ’ έχει απαντήσει;<br /><br /> Και τελειώνει με την ωραιότερη στροφή που έχει ποτέ γράψει:<br /><br /> Τώρα πια όπως άλλοτε, δε θέλω<br /> εύοσμα άνθη απ’ τα νεανικά σου χέρια.<br /> Είμαι σεμνή. Με κάθαρεν η αγάπη<br /> απ’ τα στολίδια, δες, μ’ έγδυσε πλέρια.<br /> Για τη χαρά της όμως αυτή, ο ποιητής δεν θα μάθει ποτέ τίποτε. Θα φύγει για την Πρέβεζα με βαθιά πίκρα. Από δω και πέρα η Μαρία γίνεται νευρική και ανυπόφορη ασθενής. Διακόπτει ως και τη θεραπεία της. Περιμένει αγριεμένη, σαν η διαίσθησή της να την προειδοποιεί για μια επικείμενη συμφορά, μέχρι που ακούστηκε η πιστολιά από την παραλία του Αγίου Σπυρίδωνα στην Πρέβεζα στις 28 Ιουλίου:<br /><br /> Ένα πρωί σε μια κάρυνη θήκη<br /> τον βρήκανε νεκρό μ’ ένα σημάδι<br /> στον κρόταφο. Ήταν όλος σα μια νίκη.<br /> σα φως που ρίχνει γύρω του σκοτάδι.<br /><br /> Είχε μια τέτια απλότη και γαλήνη,<br /> μια γελαστή μορφή ζωντανεμένη!<br /> Όλος μια ευχαριστία σα νάχε γίνει.<br /> Κι η αιτία του κακού σημαδεμένη.<br /><br />Τώρα, ακόμη και οι πιο στενοί φίλοι της φαίνονται ανυπόφοροι. Για κάποιους μήνες θα μείνει άβουλη κι απρόσιτη. Αλλά η ζωντάνια, βαθιά μέσα της διατηρείται. Στους τελευταίους μήνες της ζωής της θα κατέβει και πάλι στην Αθήνα. Θα πηγαίνει σε εκδρομές και σε χορούς.<br /><br />Θα κολυμπά στη θάλασσα και θα ξοδεύει και τις τελευταίες της δυνάμεις. Γνωρίζει πως το τέλος είναι κοντά και θέλει να γευτεί έντονα τις τελευταίες μέρες της ζωής της, όπως άλλωστε έζησε πάντα, με πάθος.<br /> Κυκλοφορεί η δεύτερη ποιητική συλλογή της «Ηχώ στο χάος». Φεύγει πολυξοδεμένη και άφθαρτη. Πριν φύγει λέει τα τελευταία της συγκλονιστικά λόγια, φτύνοντας πάνω στον υποκριτικό καθωσπρεπισμό της εποχής της:<br /><br />Και τώρα, κλείστε ερμητικά τις θύρες. Τελειώσαν όλα.<br />Να φύγουν κι οι στερνοί, να μείνω μοναχή μου.<br />Όλα δικά μου ήταν εδώ μέσα κι όλα μου λείψαν<br />κι έμεινε τόσο απίστευτα μοναχική η ψυχή μου.<br /><br />Να φύγουν όλοι. Ακάλεστοι κι ας ήρθανε με δώρα.<br />Τίποτε δεν εταίριασε στην εξαίσια γυμνότη<br />που με τριγύριζε λαμπρή. Μεγαλειώδεις πλάνες<br />που εμπρός τους με ταπείνωσαν ικέτη και δεσμώτη.<br /><br />Πεθαίνει με πλήρη επίγνωση πως πήρε τη ζωή της λάθος, πως υπήρξε θύμα του εαυτού της. Υπήρξε όμως και θύμα της κοινωνικής της μοίρας ως γυναίκας. Γιατί γεννήθηκε πριν από την εποχή της, είχε τα γνωρίσματα και το χαρακτήρα ενός ασυμβίβαστου, ελεύθερου και περήφανου ανθρώπου. Γι’ αυτό και αγαπήθηκε τόσο πολύ κι η γοητεία της, αντί να σβήνει, δυναμώνει.<br /> Πέθανε στην κλινική Καραμάνου, όπου την μετέφεραν ο Γεωργίου και ο Άγγελος Σικελιανός. Την ένεση της μορφίνης την έκανε ένας φίλος της, που ήταν κι αυτός αθεράπευτα ερωτευμένος μαζί της. Κάποτε η Μαρία είχε γράψει ένα στίχο που αποδείχτηκε προφητικός: «Θα πεθάνω μια αυγούλα μελαγχολική του Απρίλη». Πέθανε τα ξημερώματα της 28ης Απριλίου του 1930 σε ηλικία 28 χρονώ. Κοντά της είχε μία άλλη ποιήτρια, τη «Μυρτιώτισσα». Ίσως αυτοί οι στίχοι να ήταν οι τελευταίες της σκέψεις:<br /> <br /> Ω, χαμηλώστε αυτό το φως!<br /> Στη νύχτα τι ωφελάει;<br /> Πέρασε η μέρα. Φτάνει πια.<br /> Ποιος ξέρει ο Ύπνος μου κρυφός<br /> αν κάπου εδώ φυλάη<br /> κι αν του ανακόβεται η στιγμή<br /> ναρθή, που τον προσμένω.<br /> Έχω στο στόμα την ψυχή,<br />μου παρατήσαν οι λυγμοί<br />το στήθος κουρασμένο<br />………………………<br />Πάρτε το φως! Είνε η στιγμή!<br />Τη θέλω όλη δική μου.<br />Είνε η στιγμή να κοιμηθώ!<br />Πάρτε το φως! Με τυραννεί…<br />μου αρνιέται την ψυχή μου…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-2335353612441887467?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-59370534891882988962010-06-18T06:39:00.000-07:002010-06-18T06:41:24.298-07:00<strong><span style="font-size:130%;">Η Παραμυθομαζώχτρα</span></strong><br /><span style="font-size:85%;">κατά κόσμον Ραλλιώ Στυλιανίδου - Μπαδέμα</span><br /><br /><br />ΚΑΡΤΕΡΙΑ ( μέρος Β)<br /><br />Νοερά περιδιαβαίνω τα αρχαία μονοπάτια του Ελαιώνα και της Καρβουνόσκαλας. Τα αδύνατα παιδικά μου ποδαράκια κλωτσάνε βότσαλα, πετραδάκια και σπασμένα κεραμίδια, κομμάτια κι αυτά μιας άλλης εποχής, και συνεχίζω να ξετυλίγω το μύθο που σας ξεκίνησα…<br /><br />Η Στρατονίκη, αφού έπλυνε και στέγνωσε το χιτώνα, τον υφασμένο από τα χεράκια της, τον τύλιξε σε αραχνοΰφαντο χράμι. Του έβαλε στεγνά, μυρωμένα βότανα από τη γη της Χαλκιδικής, να τον προφυλάξουν από το σκώρο και την υγρασία και περίμενε..<br />Ήταν καλοκαίρι του 336 π.Χ. Ο Αλέξανδρος, ο νέος βασιλιάς και στρατηλάτης της Μακεδονίας, επιθεωρούσε πανέτοιμος το εκστρατευτικό σώμα που στρατοπέδευε στις παρυφές του Στρατονικού Όρους. Είχε ξεκινήσει από την Πέλλα αφήνοντας πίσω στο θρόνο τον έμπιστο φίλο του πατέρα του, το στρατηγό Αντίπατρο. Στο πλευρό του είχε τον άλλο άξιο στρατηγό, τον Παρμενίωνα, και πολλούς εκλεκτούς φίλους και τον πιο αγαπημένο, τον Ηφαιστίωνα. Τον ακολουθούσε και ένα εκλεκτό επιτελείο από σοφούς επιστήμονες, μηχανικούς, αρχιτέκτονες και γεωγράφους.<br />Οι πεζοί ανέρχονταν σε 35.000 και οι ιππείς σε 5.000. Οι συμμαχικές πόλεις έδωσαν κι αυτές τις δικές τους δυνάμεις, «πλην των Λακεδαιμονίων», που απουσίασαν. Το καμάρι όμως του Μακεδονικού στρατού ήταν η Μακεδονική Φάλαγγα, το επίλεκτο σώμα που τον προστάτευε με τις σάρισες, τα κοντάρια από κρανιά και οξιά μήκους έξι μέτρων, που τα μεταχειρίζονταν με περισσή δεξιοτεχνία. Κι όταν κροτάλιζαν με δυνατά χτυπήματα οι στρατιώτες πάνω στις ασπίδες τους επευφημώντας τον σαν Αρχηγό, ήταν ένα άκρως εντυπωσιακό θέαμα και άκουσμα!<br />Στις δαντελένιες ακτές του κόλπου του χωριού ξεκουραζόταν η φάλαγγα λίγο πριν τη μεγάλη πορεία προς το άγνωστο. Αυτοί οι σκληραγωγημένοι άντρες προσπαθούσαν να μη σκέφτονται μία Ερατώ, μία Ευτέρπη και μία Ελπινίκη, αλλά ονόματα πόλεων, όπως Σηστό, Σάρδεις, Ισσό, Βαβυλώνα, Σούσα…<br />Ο Αλέξανδρος με το βλέμμα αγκαλιάζει τους άνδρες, τους αναμετράει. Είναι νέοι, όπως ο ίδιος, που είναι μόνο εικοσιδυό χρονώ. Θα πρέπει ν’ αντέξουν σε μεγάλες δοκιμασίες στη μακρινή Ανατολή, αρρώστιες και κακουχίες, υψομετρικές διαφορές και ψυχολογικές διακυμάνσεις. –Θα χαιρετήσω την αδερφή μου, τη Στρατονίκη ψιθυρίζει στον Καλλισθένη, τον ανεψιό του δασκάλου του Αριστοτέλη, που είναι συμβουλάτοράς του.<br />Τη βλέπει να στέκεται στητή και καρτερική σαν άγαλμα και να παρακολουθεί με άγρυπνο μάτι τις κινήσεις του. Το περήφανο κεφάλι της στολίζουν καστανόξανθες πλεξούδες και τα χρυσά της κοσμήματα αστραποβολούν σε κάθε της κίνηση. Ο χιτώνας της πλουμιστός, κρατιέται στους ώμους με μεταλλικές πόρπες.<br />-Αδερφή μου Στρατονίκη, Χαίρε! Μείνε στην πόλη σου και στη γη των προγόνων μας. Εμένα δε μου φτάνει. Διψώ να δω και να κατακτήσω άλλες χώρες και να ικανοποιήσω τη δίψα μου για ΕΞΕΡΕΥΝΗΣΗ και ΓΝΩΣΗ. Να προσκυνήσω το ιερό του Άμμωνα στην Αίγυπτο και να προχωρήσω στην αχανή ενδοχώρα. Να χτίσω νέες πόλεις και να διαδώσω την Ελληνική λαλιά ως τα βάθη της Ανατολής. Οι φρυκτωρίες στις κορφές των βουνών θα μεταδίδουν τις πληροφορίες για την πορεία μας.<br />Για λίγες στιγμές ατένισαν ο ένας τον άλλο. Δύσκολη η ώρα του αποχωρισμού. Η Στρατονίκη στη χούφτα της έσφιγγε ένα νόμισμα με τη μορφή του για να της δώσει δύναμη και να την ατσαλώσει, να μη δακρύσει.<br />-Αλέξανδρε, βασιλιά της Μακεδονίας, γιε του Φιλίππου του Β΄, του πατέρα μας απ’ το μαχαίρι του Παυσανία, στη γαμήλια τελετή της αδερφής μας, της Κλεοπάτρας, τα ηνία πέρασαν στα χέρια σου. Σου χαρίζω το χιτώνα αυτό, αδερφέ μου, που θα σε τυλίγει με αγάπη στην ξένη γη και θα σε ζεστάνει τις νύχτες που θα νιώθεις μοναξιά. Θα σου ετοιμάσω στον αργαλειό και το χιτώνα της νίκης, να σου τον φορέσω σαν θα γυρίσεις νικητής στη γη της Μακεδονίας.<br />Μετά η φωνή της χαμήλωσε και τον συμβούλευσε τρυφερά και γλυκά. Να ατσαλώσει την ψυχή του με εσωτερική πανοπλία. Να έχει πάντοτε στο νου του τις συμβουλές του Αριστοτέλη για το Ευ Ζην.<br />Οραματίστηκε και μίλησε προφητικά!<br />-Η Ασία σε περιμένει, ο Νείλος σε καρτερεί…Οι ποταμοί της Ινδίας θα σου φράξουν το δρόμο και θα σου δείξουν το δρόμο του γυρισμού. Οι βασίλισσες της Ανατολής θα προσπαθήσουν να σε μαγέψουν. Οι στρατιώτες σου θα αφήσουν μακεδονικούς βλαστούς στο πέρασμά τους.<br />Ύστερα η Στρατονίκη υψώνοντας τα χέρια παρακλητικά στον ουρανό, έκανε επίκληση στο Δία, τον Άρη και την Αθηνά, ζητώντας τους να τον προστατέψουν.<br />Έτσι ξεμάκρυνε ο αδερφός, ο τόσο νέος και τόσο παράτολμος κυνηγώντας μια Ιδέα, ένα ριψοκίνδυνο τόλμημα. Το πλουμιστό φαρί του, ο Βουκεφάλας, δέχτηκε το γυμνασμένο σώμα του και ξεχύθηκε μπροστά. Το σούρουπο έπεφτε αργά στην πεδιάδα του Στρατωνίου και το φεγγάρι βγήκε από τη θάλασσα δροσερό και ολόγιομο. Κοιμήθηκαν και τα πουλιά, κοιμήθηκε κι η θάλασσα κι ο Ελαιώνας.<br />Μόνο η Στρατονίκη, η όμορφη αρχόντισσα δεν ξάπλωσε στην κλίνη της ούτε γύρισε στο αρχοντικό της, αγαπητά μου παιδιά, μικρά και μεγάλα. Κλείσανε και τα δικά μου βλέφαρα, βάρυνε ο νους μου, γυρίζω πάλι στο παρόν, αλλά υπόσχομαι να συνεχίσω αυτό το ταξίδι της μνήμης αναμοχλεύοντας το μακρινό παρελθόν του αγαπημένου μας τόπου…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-5937053489188298896?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-15752867203701696152010-06-18T06:24:00.000-07:002010-06-18T06:39:24.263-07:00<strong><span style="font-size:180%;">Ένα παιδί μεγαλώνει στο Ζαρό της Κρήτης </span></strong><br /><strong><span style="font-size:180%;">(Στα χρόνια της Κατοχής κι αμέσως μετά)</span></strong><br /><strong><span style="font-size:180%;"><br /><br /></span></strong>ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ : Γεώργιος Ι. Ζωγραφάκης-697215632<br />ΕΚΔΟΤΗΣ : Πολιτιστικός Σύλλογος Ζαρού<br />ΕΤΟΣ : 2008<br /><br /> Στις 10 Μαΐου το πρωί έγινε στο Δημαρχείο του Πολυγύρου η παρουσίαση του βιβλίου του φίλου Γιώργου Ζωγραφάκη «Ένα παιδί μεγαλώνει στο Ζαρό της Κρήτης». Το βιβλίο παρουσίασαν ο κ. Τάκης Κοσμάς, καθηγητής και συγγραφέας, καθώς και ο ίδιος ο Γιώργος Ζωγραφάκης και μας μετέδωσαν τη συγκίνηση που αποπνέει το βιβλίο, που αναφέρεται στα παιδικά του χρόνια στο Ζαρό της Κρήτης, τα δύσκολα χρόνια της Κατοχής και τα αμέσως επόμενα.<br /><br /> Ο συγγραφέας με τα μάτια της παιδικής του ηλικίας μας σεργιανάει στους δρόμους του χωριού του και στις εξοχές γύρω απ’ αυτό. Μας δείχνει τον πανύψηλο Ψηλορείτη, που δεσπόζει βόρεια του χωριού, τον «προστάτη και δυνάστη» του τόπου, κατά τη δήλωση του συγγραφέα. Μας γνωρίζει τους γονείς και τους συγγενείς του, αλλά και τους συμμαθητές και τους συγχωριανούς του.<br /><br /> Ο Γιώργος Ζωγραφάκης γεννήθηκε το 1939 στο Ζαρό του Ηρακλείου στην Κρήτη. Σπούδασε δάσκαλος κι αυτό καθόρισε τη ζωή του. Διορίστηκε στη Χαλκιδική, όπου και γνώρισε την εξαιρετική Χαρίκλεια Καπλάνη, την οποία παντρεύτηκε. Έχουν δύο κόρες, τη Μαρία και τη Βάσω, καθηγήτριες. <br /><br /> Έκτοτε ζει στον Πολύγυρο, αλλά η ανάμνηση του χωριού του στοιχειώνει μέρα και νύχτα το νου του. Ασχολείται εδώ και πολλά χρόνια με τη δημοσιογραφία και τη συγγραφή εκλαϊκευμένων ιστορικών βιβλίων, κατάλληλων για παιδιά, το «Σαν Παραμύθι…», 1 και 2, τα «Κρητικά τραγούδια στον έρωτα, στη ζωή, στη λευτεριά», το θεατρικό του «Μεγάλες μέρες» και το σημαντικότερο – κατά τη γνώμη μου – «Πληροφορίες – Μαρτυρίες – Στοιχεία για την Εθνική Αντίσταση στη Χαλκιδική (2006).<br /><br /> Θέλω προσωπικά να ευχαριστήσω το φίλο Γιώργο γι’ αυτό το βιβλίο, που είναι πραγματικά ανεκτίμητο σαν συλλογή μαρτυριών και στοιχείων για την Εθνική Αντίσταση στον τόπο μας. Ένας λεβέντης Κρητικός ο Γιώργος, με τη δίψα για λευτεριά που διακρίνει τους ανθρώπους του τόπου του, έσκυψε με αγάπη πάνω από την ιστορία της περιοχής μας και με ανυπολόγιστο κόπο συνέλεξε ανεκτίμητες ιστορικές μαρτυρίες. Γιώργο, σε ευχαριστούμε θερμά γι’ αυτό και ελπίζω να μπορέσουμε με κάποιο τρόπο να σου το ανταποδώσουμε.<br /><br />Το βιβλίο<br /> Στον πρόλογο ο συγγραφέας διερωτάται: «Δεν ξέρω, αλήθεια, γιατί τα’ γραψα, τελικά, όλα αυτά. Τα’ γραψα για μένα, για να ξαναγυρίσω σ’ εκείνα τα χρόνια; Τα’ γραψα για να στερεώσω τους κρίκους της αλυσίδας της προσωπικής μου ζωής, καθώς οδεύει προς το τέλος; Τα’ γραψα για τους δικούς μου, για τη στενή η την ευρύτερη οικογένειά μου; Ή μήπως έχουν ενδιαφέρον να διαβαστούν και από άλλους, μόλις ή καθόλου γνωστούς, χωριανούς ή όχι; Δεν ξέρω…»<br /> Αγαπητέ Γιώργο, σε διαβεβαιώνω ότι τα γραφόμενά σου ενδιαφέρουν όλους τους ανθρώπους απανταχού της γης, που έχουν πνευματικές ανησυχίες και δεν αναλώνονται μόνο στα τετριμμένα της καθημερινότητας.<br /> Που θέλουν να ρίξουν μια ματιά σε ένα άλλο τόπο, με διαφορετική νοοτροπία, σε άλλα χρόνια, δύσκολα και να εντρυφήσουν στην ψυχολογία ιδιαίτερων ανθρώπων, όπως αυτών της Κρήτης. Το τοπικό είναι συγχρόνως και παγκόσμιο, το ατομικό και πανανθρώπινο, μην έχεις καμία αμφιβολία γι’ αυτό. Σ’ αυτό, άλλωστε, βασίζεται η δύναμη της παγκόσμιας λογοτεχνίας και η απήχηση που έχει στους ανθρώπους.<br /> Το βιβλίο υποδιαιρείται σε 5 κεφάλαια:<br /> Ο Ζαρός και τα στενά οικογενειακά.<br /> Διάφορες αναμνήσεις.<br /> Αναμνήσεις από την Κατοχή.<br /> Χριστουγεννιάτικα<br /> Πασχαλινά<br /> Αναμνήσεις από το Μύλο.<br /><br /> Το όνομα του χωριού Ζαρός προέρχεται από το πρόθεμα ζα, που σημαίνει πολύ και το ρήμα ρέω, γιατί ο τόπος έχει άφθονα νερά που πηγάζουν υπόγεια από τον Ψηλορείτη. Η μεγαλύτερη πηγή του χωριού είναι το Αμάτι, που τώρα έχει μετατραπεί σε τεχνητή λίμνη.<br /><br /> Με συγκίνηση αναφέρεται ο συγγραφέας στα δύσκολα παιδικά του χρόνια στην αγκαλιά μιας οικογένειας μεγάλης και αγαπημένης. Ο πατέρας, χαρακτηριστικός αψύς Κρητικός εργάζεται με νύχια και δόντια να θρέψει την οικογένεια κι από κοντά η συγκινητική μορφή της μάνας, που βρίσκει το χρόνο, παρόλο τον αγώνα της, να χαϊδέψει τα οχτώ παιδιά της. Οι «χαμένοι για πάντα», έχουν ιδιαίτερη θέση στην ψυχή του συγγραφέα κι αυτοί είναι ο σκοτωμένος στην Αλβανία Μιχαήλος και ο αδικοχαμένος Λευτέρης. Η μοναδική του αδερφή, Άννα, κατέχει ξεχωριστή θέση στην ψυχή του Γιώργου, όπως και η «καλή» θεία Ανεζίνα κι η θεία Χαρίκλεια.<br /> Αμέσως μετά αναφέρονται οι παιδικές μνήμες από το δημοτικό σχολείο. <br /> Ακολουθούν οι αναμνήσεις από τα σκληρά χρόνια της Κατοχής. Αν και μικρός ο συγγραφέας θυμάται χαρακτηριστικά συμβάντα, όπως των Ιταλών να κλέβουν το βιός τους, αλλά και την αποχώρηση των Γερμανών, με την απλή, αλλά τραγική κουβέντα της χαροκαμένης Κυριακούλας: «Να πάτε και να μη γυρίσετε…». Και μετά να ξεσπάει σε κλάματα.<br /><br />Τα ιδιαίτερα έθιμα των Χριστουγέννων και του Πάσχα περιγράφονται στα δύο επόμενα κεφάλαια. Εκτός από τα δρώμενα όμως των ανθρώπων υπάρχουν στο βιβλίο και τα δρώμενα των ζώων. Τα πράματα, και τα έχνη προβάλλουν κι αυτά σαν πρωταγωνιστές της καθημερινής ζωής, απαραίτητα, άλλωστε, για την επιβίωση της οικογένειας.<br /><br /> Στο τελευταίο κεφάλαιο αναφέρεται στις αναμνήσεις του από τους 11 μύλους που υπήρχαν στο χωριό και ιδιαίτερα από το μύλο που νοίκιαζε ο πατέρας του. Τα νερά, άφθονα και παγωμένα, και καβροί (κάβουρες) εκλεκτός μεζές.<br /><br /> Ο συγγραφέας κλείνει το βιβλίο ως ποιητής, με το ποίημα του «Μάνα».<br /><br /> Σημειωτέον πως τη μέρα της βιβλιοπαρουσίασης ήταν η γιορτή της μάνας και νιώσαμε έντονη συγκίνηση, όταν ο συγγραφέας αφιέρωσε το ποίημα σε όλες τις πεθαμένες μάνες<br /><br />Γενική αποτίμηση του έργου.<br /> Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου αναδύεται ως αγνή ευωδία η μεγάλη αγάπη και η ευγνωμοσύνη του συγγραφέα για τη γενέθλια γη και τους ανθρώπους της. Τα μάτια του συγγραφέα – μάτια μικρού παιδιού – είναι αγνά, χωρίς ίχνος σκοπιμότητας. Μεγάλη είναι η ζωντάνια και η ένταση των συναισθημάτων, που ανακαλούνται. Μέσα από τις προσωπικές αναμνήσεις όμως προβάλλεται και η συλλογική συνείδηση του τόπου. Ο τρόπος της καταγραφής λιτός και απέριττος. Καταγράφονται και ψυχογραφούνται οι άνθρωποι, αλλά και τα φανταρά (φαντάσματα). Φυσικές και μεταφυσικές υπάρξεις, που έζησαν πραγματικά στο Ζαρό ή στη φαντασία των ανθρώπων. Το γέλιο εναλλάσσεται με το δάκρυ, πολλές φορές απροειδοποίητα. Θα τελειώσω με μία αναφορά στα γλωσσικά ιδιώματα, που δίνουν την ιδιότυπη κρητική ντοπιολαλιά. Λέξεις βγαλμένες κατευθείαν από την αρχαιότητα, όπως λύχνος, θύμος, τρόχαλος και άλλες λαϊκές, όπως: κουνενός (πήλινη φλιτζάνα), μπουρνέλα (δαμάσκηνα), ντάσκα (χειροποίητη σχολική τσάντα), βούργια (ταγάρι πλάτης), σάντολα (νουνά), φιλιότσος (βαφτιστικός) και πολλές άλλες.<br /> -Και εις άλλα, με υγεία, μρε Γιωργιό…<br /><br /><strong>Δέσποινα Στυλιανίδου- Φιλόλογος, Συγγραφέας</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-1575286720370169615?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-67297765375536111282010-06-08T14:01:00.000-07:002010-06-08T14:02:55.807-07:00Μηνιαία εφημερίδα του Συλλόγου Πολιτισμού Στρατωνίου<br /><br /><strong>Τόμος 3ος Φύλλο 28 Απρίλιος 2009</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-6729776537553611128?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-15482316948680977252010-06-08T13:56:00.001-07:002010-06-08T14:01:36.082-07:00Σε πρόσφατες ανασκαφές της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας, εντοπίστηκε στην περιοχή του Μαντέμ Λάκκου βάση κτίσματος διαστάσεων περίπου 15Χ15 μέτρων. Το κτίσμα από την κατασκευή του παραπέμπει σε φρυκτωρία. Την άποψη αυτή ενισχύει και η θέση του κτίσματος που οπτικά είναι στην ίδια ευθεία με τον Άθωνα και τον Στραμπενίκο.<br />Η ακριβής σημασία του κτίσματος μπορεί να μην είναι ακόμη ξεκάθαρη, όμως το ψηφιδωτό της ιστορίας της περιοχής απόκτησε άλλη μία σημαντική ψηφίδα .<br /><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA6u-9H1ZZI/AAAAAAAAAyo/uNmL-M4G-Rs/s1600/frikto+1.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 250px; FLOAT: left; HEIGHT: 215px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480510193139017106" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA6u-9H1ZZI/AAAAAAAAAyo/uNmL-M4G-Rs/s320/frikto+1.jpg" /></a><br /><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> Οι φρυκτωρίες ήταν ένα σύστημα συνεννόησης με φωτεινά σημάδια που μεταβιβάζονταν από περιοχή σε περιοχή με τη χρήση πυρσών, στη διάρκεια της νύκτας (φρυκτός=πυρσός και ώρα = φροντίδα).<br />Ήταν εγκατεστημένες σε προνομιακές, λόγω θέσης, κορυφές βουνών. Το άναμμα της πρώτης φρυκτωρίας ακολουθούσαν διαδοχικά οι υπόλοιπες, συγκροτώντας έτσι μία γραμμή επικοινωνίας.<br /> Χρησιμοποιήθηκαν για στρατιωτικούς κυρίως σκοπούς από την εποχή του Τρωϊκού Πολέμου έως τους βυζαντινούς χρόνους αλλά και μετέπειτα μέχρι το 1850.<br />Τα μηνύματα ήταν προσυμφωνημένα και περιορισμένα. </div><div> </div><div> </div><div> </div><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA6u1WttQVI/AAAAAAAAAyg/yEZVUTsEHeM/s1600/fricto3.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 317px; FLOAT: left; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480510028210061650" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA6u1WttQVI/AAAAAAAAAyg/yEZVUTsEHeM/s320/fricto3.jpg" /></a> Σύμφωνα με την παράδοση η είδηση της Άλωσης της Τροίας μεταδόθηκε στις Μυκήνες με τις φρυκτωρίες. Ενδιάμεσοι σταθμοί μεταδόσεως υπήρχαν στην Ίδη της Μυσίας, στο Ακρωτήρι της Λήμνου, στον Αθω, που αποτελούσε ένα από τα πιο σημαντικά σημεία μετάδοσης στο βουνό Μάκιστο, στο Αιγίπλαστο και στις πλαγιές του Αραχναίου.<br /> Για την τηλεμετάδοση σημάτων σε απομακρυσμένες αποστάσεις οι Αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποίησαν οπτικά μέσα (φωτιά, ηλιακό φως) , στήνοντας ένα καλά οργανωμένο, γρήγορο και αξιόπιστο δίκτυο από πύργους επικοινωνίας, που καλείται δίκτυο των Φρυκτωριών. Το γεωγραφικό στήσιμο, η κατοχή, η διαχείριση και συντήρηση αυτών των επικοινωνιακών δικτύων από τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό ήταν πρωταρχικής σημασίας για την επικράτηση και επέκταση του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. Το δίκτυο αυτό χρησιμοποιούνταν τόσο κατά τη διάρκεια των πολεμικών επιχειρήσεων, όσο και κατά τη διάρκεια της ειρήνης, όταν τα νέα και οι διαταγές των αρχόντων έπρεπε να φτάσουν το συντομότερο δυνατό στον προορισμό τους. Κάτι τέτοιο αφορούσε κυρίως τις αυτοκρατορίες, των οποίων οι αχανείς εκτάσεις έκαναν πολύ δύσκολη τη σχετικά γρήγορη ενημέρωση. To δίκτυο των Φρυκτωριών είχε στην κυριολεξία αναχθεί σε βασικό μέσο επικοινωνίας για μακρινές αποστάσεις. Έτσι κατά τη διάρκεια ενός πολέμου τα φωτεινά αυτά σήματα ήταν ζωτικής σημασίας να είναι αξιόπιστα και να μην υπόκεινται σε κακόβουλες αλλοιώσεις, ενώ κατά τη διάρκεια της ειρήνης τα διατάγματα της κεντρικής διοίκησης, τα νέα, οι αποφάσεις, οι νόμοι έπρεπε να γίνονται γνωστοί γρήγορα. </div><div><br /> Ένα σταθερό δίκτυο φρυκτωριών, λοιπόν, αποτελούνταν από πολλούς επικοινωνιακούς πύργους, χτισμένους σε υπερυψωμένα εδαφικά σημεία , που στην κορυφή τους διέθεταν ένα είδος οπτικού τηλέγραφου. Πολλά από τα φωτεινά σήματα ανταλλάσσονταν τη νύχτα στη θάλασσα μεταξύ πλοίων, μεταξύ πλοίων και ξηράς, και γενικά πρέπει να σημειωθεί ότι τα περισσότερα από αυτά αντιστοιχούσαν σε προσυμφωνημένα μηνύματα. Πληροφορίες για τις χρήσεις αυτών των δικτύων από τους αρχαίους Έλληνες έχουμε από πολλούς αρχαίους συγγραφείς, τόσο της κλασικής όσο και της ελληνιστικής περιόδου ( Ηρόδοτος, Θουκυδίδης, Διόδωρος, Παυσανίας, Αρριανός, Πολύαινος ). Σε ότι αφορά την περιοχή μας και την συγκεκριμένη φρυκτωρία είναι σημαντικό να προσέξουμε την άμεση οπτική της επαφή με τον Άθωνα, που ήταν σημαντικότατος σταθμός οπτικών τηλεπικοινωνιών. Ήταν το «καιροσκοπείο» στην κορυφή του Άθω(κατά Αναξίμανδρο) με ιστορία που ξεκινάει από τις γιγαντομαχίες της μυθολογίας. <a href="http://1.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA6uv8oxagI/AAAAAAAAAyY/6OxytfH5U8I/s1600/fricto2.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 153px; FLOAT: left; HEIGHT: 200px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480509935310694914" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA6uv8oxagI/AAAAAAAAAyY/6OxytfH5U8I/s320/fricto2.jpg" /></a>Φρυκτωρία με ξεχωριστή ιστορία είναι και η βουνοκορφή του Μεσσάπιου της Εύβοιας, αλλά και του πύργου του Δρακάνου στην Ανατολική Ικαρία, της Ανάφης, της Γιούχτας(Κνωσό), του ναού του Ποσειδώνα στο Σούνιο, το Ακτιο, το ακρωτηρίο του Σίδερο, κ.ά. Πολλά απ' αυτά τα σημεία είναι και σήμερα τηλεπικοινωνιακοί φάροι. Κλείνοντας ,από τα γνωστότερα παραδείγματα μετάδοσης μηνύματος με σήματα φωτιάς είναι η είδηση της πτώσης της Τροίας. Ο Αγαμέμνων προτού ξεκινήσει για την εκστρατεία (12ο π.Χ. αιώνα) υποσχέθηκε στη γυναίκα του Κλυταιμνήστρα πως όταν θα κυριευόταν το Ίλιον, θα μάθαινε το νέο στο Άργος μέσα σε μία μέρα. Το γεγονός περιγράφει ο Αισχύλος στο έργο του «Αγαμέμνων». Η απόσταση Αθου-Μακίστου είναι 180 χλμ με συνέπεια πολλοί ερευνητές(Diels) να αμφιβάλλουν για τη μετάδοση ενός φωτεινού σήματος σε τόσο μεγάλη απόσταση. Το πιθανότερο είναι πως σε μικρά νησάκια των Σποράδων θα υπήρχαν και άλλα φρυκτωρία, τα οποία ο Αισχύλος, ποιητική αδεία παραλείπει να αναφέρει. </div><div> </div><div> </div><div><strong>Α. Τσανανάς</strong></div><div> </div><div><br /><br /><br /><div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-1548231694868097725?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-35676988534101913502010-06-08T13:55:00.000-07:002010-06-08T13:56:19.219-07:00Γκρεμίζει αιώνια το βουνό στη θάλασσα<br />και δίνει τα πετρωμένα σπλάχνα του στο κύμα<br />να τα σμιλέψει, λεπτό με το λεπτό, μέρα τη μέρα,<br />σε ατίμητα γλυπτά της φύσης.<br />Ίχνη «πυρόχρωμης σκουριάς» ζωηρεύουν το τοπίο.<br />Ριζώνει μεσ’ τη θάλασσα η Κολώνα μόνη<br />και με αγωνία το πέλαγο βιγλίζει,<br />πότε θα δέσει απάνω της βαπόρι.<br />Ο Ελαιώνας, ξεδοντιασμένος πια και άδεντρος,<br />πεισματικά κρατάει τα προαιώνια μυστικά του.<br />Ο Έρωτας κι ο Θάνατος, δίδυμα αδερφωμένοι,<br />ισότιμα τον τίμησαν.<br />Χαίνει στο πέλαγο ο αρχαίος τάφος κι αδειάζει<br />τα λευκά του κόκαλα, τα ξασπρισμένα<br />από το αλάτι και τον ήλιο.<br />Τις νύχτες με το ολόφωτο η «δέσποινα του Στρατονιού»,<br />σεμνή και παινεμένη, κρατώντας το άσπρο πέπλο της<br />περιδιαβαίνει τις ακρογιαλιές και τα σοκάκια<br />και σέρνει κύκλιο χορό σε αέναη παννυχίδα<br />με τους αλαφροΐσκιωτους, που νυχτοπερπατούνε.<br /><br />Αν ακουμπήσεις το αυτί στο χώμα,<br />κάποια φορά, ίσως ακούσεις το χτύπο<br />του αργαλειού της κόρης,<br />που προσμονάει τον Αδερφό αιώνες τώρα,<br />με δύναμη πετώντας τη σαΐτα<br />κι οδύρεται πατώντας τις πατήθρες,<br />τι η λάγνα Ανατολή τον μάγεψε και ξέχασε<br />το δρόμο του γυρισμού.<br /><br />Κι ο Αι – Νικόλας στο βουνό<br />το χέρι βάζει αντήλιο<br />και το θεόρατο τον Άθωνα αντικρίζοντας<br />ζωηρά σταυροκοπιέται.<br /> <br /> <strong>Δ. Στυλιανίδου Απρίλης 2009</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-3567698853410191350?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-48654397923168240992010-06-08T13:41:00.000-07:002010-06-08T13:54:53.478-07:00Η Χερσόνησος της Προστόμιτσας που είναι η φυσική συνέχεια του Στρατωνίου προς τα Β.Α. είναι ορατή από τον οικισμό μας μόνο μέχρι το Λιβάδι περίπου.<br /> Όμως είναι μια αρκετά μεγάλη χερσόνησος με μήκος 20 Km που καταλήγει στο Διαπόρτι με τις Ελευθερίδες νήσους απέναντι. Από την μεριά του Στρατωνίου υπάρχουν υπέροχες ακτές δυσπρόσιτες οδικά.<br /> Αντιθέτως, όσοι διαθέτουν κάποιο πλεούμενο, απολαμβάνουν απομονωμένες παραλίες και τοπία σπάνιας ομορφιάς με απότομα και θαλασσοδαρμένα βράχια που η άγρια φύση τα έχει σμιλέψει με ιδιαίτερο τρόπο. Για να κάνουμε ευρύτερα γνωστές τις ομορφιές της περιοχής μας, θα σας παρουσιάσουμε ένα ελάχιστο φωτογραφικό οδοιπορικό από την υπέροχη φύση που μας περιβάλλει.<br /> Από την άλλη μεριά της χερσονήσου υπάρχουν επίσης υπέροχες παραλίες (Μαρμάρι –Διαβόρβορο –Βασιλίτσι - Ζέπκο ) οι οποίες όμως είναι προσβάσιμες με αυτοκίνητο. Ξεκινώντας λοιπόν κάποιος με τη βάρκα από το Στρατώνι, συναντά με την σειρά τις παρακάτω τοποθεσίες:<br /><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA6tVOYaT8I/AAAAAAAAAyQ/yGV_1snr3Ns/s1600/0+f.JPG"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; FLOAT: left; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480508376705814466" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA6tVOYaT8I/AAAAAAAAAyQ/yGV_1snr3Ns/s320/0+f.JPG" /></a><br /><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div>Αφήνοντας το Στρατώνι</div><div> </div><div> </div><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA6tJTIgRyI/AAAAAAAAAyI/NSApNcxJgEM/s1600/1+%CE%A4%CE%BF%CF%85+%CE%9C%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%BC%CE%B1+%CE%93%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7+%CE%BF%CE%B9+%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B9%CE%AD%CF%82.JPG"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; FLOAT: left; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480508171822843682" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA6tJTIgRyI/AAAAAAAAAyI/NSApNcxJgEM/s320/1+%CE%A4%CE%BF%CF%85+%CE%9C%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%BC%CE%B1+%CE%93%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7+%CE%BF%CE%B9+%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B9%CE%AD%CF%82.JPG" /></a><br /></div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div><br />Του Μπαρμπα Γιάννη οι Ελιές</div><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA6stOTKzDI/AAAAAAAAAyA/4c6RbHBPSvI/s1600/2+%CE%92%CE%B9%CF%81%CE%AC%CE%B3%CE%B3%CE%B9%CE%B1.JPG"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; FLOAT: left; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480507689489058866" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA6stOTKzDI/AAAAAAAAAyA/4c6RbHBPSvI/s320/2+%CE%92%CE%B9%CF%81%CE%AC%CE%B3%CE%B3%CE%B9%CE%B1.JPG" /></a><br /><br /><br /><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div>Τα Βιράγγια</div><div> </div><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA6sSEYgzmI/AAAAAAAAAx4/I9QEQhlUZy0/s1600/3+%CF%84%CE%BF%CF%85+%CE%A3%CF%84%CE%BF%CF%85%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7+%CF%84%CE%BF+%CE%9C%CE%B1%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%AF+3.JPG"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; FLOAT: left; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480507222970650210" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA6sSEYgzmI/AAAAAAAAAx4/I9QEQhlUZy0/s320/3+%CF%84%CE%BF%CF%85+%CE%A3%CF%84%CE%BF%CF%85%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7+%CF%84%CE%BF+%CE%9C%CE%B1%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%AF+3.JPG" /></a><br /><br /><br /></div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div>Στουγιάννη Μαντρί </div><div><br /> </div><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA6r9dmKBMI/AAAAAAAAAxw/CLHkiAPCIzs/s1600/4+%CE%9C%CF%80%CE%B1%CE%BC%CF%80%CE%B1%CE%BA%CE%B9%CE%AC+1.JPG"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; FLOAT: left; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480506868961510594" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA6r9dmKBMI/AAAAAAAAAxw/CLHkiAPCIzs/s320/4+%CE%9C%CF%80%CE%B1%CE%BC%CF%80%CE%B1%CE%BA%CE%B9%CE%AC+1.JPG" /></a><br /><br /><br /><br /></div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div>Η Μπαμπακιά </div><div><br /> </div><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA6rf6by0_I/AAAAAAAAAxo/gmZaBwolWfQ/s1600/5+%CE%9B%CE%B9%CE%B2%CE%AC%CE%B4%CE%B9+2.JPG"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; FLOAT: left; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480506361306600434" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA6rf6by0_I/AAAAAAAAAxo/gmZaBwolWfQ/s320/5+%CE%9B%CE%B9%CE%B2%CE%AC%CE%B4%CE%B9+2.JPG" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div>Το Λιβάδι</div><div> </div><div><strong>Γ. Σακαλής</strong></div><div> </div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-4865439792316824099?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-34243531147858988622010-06-08T13:40:00.000-07:002010-06-08T13:41:24.410-07:00Χαμένος στο Internet<br /><br />Χαμένο βλέμμα απλανές<br />στο internet χωμένο<br />πεινάει η νιότη μα εσύ<br />μυαλό ταξιδευμένο.<br /><br />Τους γύρω βλέπεις για εχθρούς<br />σου χάλασαν τη φύση<br />για σένα φίλοι και γνωστοί<br />όλοι τα έχουν φτύσει.<br /><br />Θέλεις κάποιον για να πιαστείς<br />μες στα κουμπιά τον ψάχνεις<br />και όλο σφίγγει πιο πολύ<br />η αγχόνη της αράχνης<br /><br />Από μικρός το διάλεξες<br />να μην έχεις φιλίες<br />γουστάρεις μόνο και ζητάς<br />το ρίσκο στις ταινίες<br /><br />Ώρες πολλές ατέλειωτες<br />χαμένες στην οθόνη<br />η αγωνία την ψυχή<br />της μάνας σου ματώνει<br /><br />Δεν σου αρέσει στη ζωή<br />όνειρα για να κάνεις<br />στο σκοτεινό δωμάτιο<br />τη μοίρα σου ξεκάνεις.<br /><br />Μέσα στην τάξη μια κοπελιά<br />θέλει να σου μιλήσει<br />μα εσύ σε γνωριμίες άγνωστες<br />τη μέρα σου έχεις κλείσει<br /><br />Τα νιάτα σου αργά – αργά<br />στα πλήκτρα τα βουλιάζεις,<br />πάει καιρός που ξέχασες<br />γι’ αγάπη ν’ αναστενάζεις<br /><br />Κάνε ένα διάλειμμα<br />στο χάος κατεβαίνεις<br />θα το χαρούνε οι γονείς,<br />δεν το καταλαβαίνεις;<br /><br />Ο Κουτενίσιος<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-3424353114785898862?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-14407268700261498512010-06-08T13:24:00.000-07:002010-06-09T14:02:56.552-07:00Των Γεωργιάδη Θωμά, , Ντάνου Χρίστου, Ποδαρά Δημήτριου, Ποδαρά Τάκη, Σταυρακάκη Βασίλη και Τσανανά Νίκου<br /><br />Επιμέλεια Α. Τσανανάς<br /><br />Το Δημοτικό Ωδείο Λάρισας (ΔΩΛ) χρωστάει πολλά στο μεγάλο δάσκαλο και μαέστρο Γιάννη Τσανακά, τον ακούραστο εργάτη της τέχνης των ήχων, το δημιουργό, τον ιδρυτή της Συμφωνικής Ορχήστρας , της Παιδικής, της Γυναικείας και της Μικτής Χορωδίας του Δημοτικού Ωδείου Λάρισας.<br />Με την εργατικότητά του, το ήθος του, τη μουσική του παιδεία και την αγάπη για τα παιδιά, αλλά και με το κύρος του, βοήθησε στο να καταστεί το ΔΩΛ εκκολαπτήριο μουσικών με πλήρη μουσική κατάρτιση, και από τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή να το αναδείξει σε ένα από τα κορυφαία ιδρύματα της Ελλάδας.<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA6o3rwsXyI/AAAAAAAAAxg/8Uka6KtNypM/s1600/15+%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%AC+%CF%84%CE%B7%CE%BD+%CE%B1%CF%84%CE%AC%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%B7+%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%86%CE%AC%CE%BD%CF%89%CE%BD+%CF%83%CF%84%CE%BF+%CE%97%CF%81%CF%89%CF%89%CE%BD+%CE%A3%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84%CF%89%CE%BD%CE%AF%CE%BF%CF%85.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; FLOAT: left; HEIGHT: 214px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480503471149702946" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA6o3rwsXyI/AAAAAAAAAxg/8Uka6KtNypM/s320/15+%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%AC+%CF%84%CE%B7%CE%BD+%CE%B1%CF%84%CE%AC%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%B7+%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%86%CE%AC%CE%BD%CF%89%CE%BD+%CF%83%CF%84%CE%BF+%CE%97%CF%81%CF%89%CF%89%CE%BD+%CE%A3%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84%CF%89%CE%BD%CE%AF%CE%BF%CF%85.jpg" /></a> Το αφιέρωμά μας στον Γ. Τσανακά αποτελείται φόρο τιμής στο μουσικό που με το έργο δεν κάνει περήφανη μόνο τη Λάρισα όπου έζησε και διέπρεψε στη μουσική , αλλά και την περιοχή μας, τη γενέτειρα του τη Στρατονίκη και το Στρατώνι, όπου έζησε τα εφηβικά του χρόνια και χάρηκε τη μουσική που τόσο αγαπούσε, παρέα με τους φίλους του.<br />Ουσιαστικά αυτοί οι φίλοι είναι και οι συντάκτες του Α’ μέρους του αφιερώματος στο Γιάννη Τσανακά, που περιγράφει την ενασχόλησή του με τα μουσικά δρώμενα στο Στρατώνι, πριν την αναχώρησή του για τη<br /><span style="font-size:78%;">Η Φιλαρμονική στο Ηρώον. Ο Γιάννης Τσανακάς είναι </span><br /><span style="font-size:78%;">ο πρώτος αριστερά. Μαέστρος , ο Αστέριος Σαμαλής</span><br /><br /><br />στρατιωτική του θητεία στη Λάρισα.<br />Ένα μεγάλο ευχαριστώ λοιπόν στους φίλους του Γιάννη Τσανακά τους (με αλφαβητική σειρά ):<br />Γεωργιάδη Θωμά, , Ντάνο Χρίστο, Ποδαρά Δημήτριο, Ποδαρά Τάκη, Σταυρακάκη Βασίλη και Τσανανά Νίκο, που ο καθένας έβαλε το λιθαράκι του για να γραφούν τα παρακάτω .<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA6otQx6OqI/AAAAAAAAAxY/p-cqVtcsx7E/s1600/11+%CE%91%CF%80%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B9%CE%AD%CF%82+1955+%CE%BC%CE%B5+%CF%84%CE%B7%CE%BD+%CE%A6%CE%B9%CE%BB%CE%B1%CF%81%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE+%CE%A3%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84%CF%89%CE%BD%CE%AF%CE%BF%CF%85.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; FLOAT: left; HEIGHT: 224px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480503292108356258" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA6otQx6OqI/AAAAAAAAAxY/p-cqVtcsx7E/s320/11+%CE%91%CF%80%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B9%CE%AD%CF%82+1955+%CE%BC%CE%B5+%CF%84%CE%B7%CE%BD+%CE%A6%CE%B9%CE%BB%CE%B1%CF%81%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE+%CE%A3%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84%CF%89%CE%BD%CE%AF%CE%BF%CF%85.jpg" /></a><br />Στρατώνι 1953 1958<br />Ο Γιάννης Τσανακάς έρχεται στην αρχή της εφηβείας του στο Στρατώνι το 1953, από τη Θεσσαλονίκη, με γνώσεις ηλεκτρολόγου, αλλά και μουσικής. Έρχεται για να δουλέψει σαν ηλεκτρολόγος στο ηλεκτροτεχνείο του εργοστασίου. Η μουσική όμως για τον Γ. Τσανακά είναι πλέον μια μεγάλη αγάπη !<br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:78%;">Η Φιλαρμονική στα καρναβάλια . Ο Γιάννης Τσανακάς είναι ο πρώτος αριστερά</span><br /><br />Αμέσως συμμετέχει στη Φιλαρμονική του Στρατωνίου «Τα Μεταλλεία Κασσάνδρας» που ήδη υπάρχει , με Μαέστρο τον Αστέριο Σαμαλή. Η Φιλαρμονική χρηματοδοτείται από το μεταλλείο και ο Σαμαλής, απόστρατος αξιωματικός, δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον για να μάθουν οι νέοι μουσική.<br /><br />Εκτός από την εκμάθηση του κάθε οργάνου, διδάσκει και θεωρία της μουσικής . Ο Γιάννης Τσανακάς ωστόσο είναι ήδη έτοιμος σε αυτά και μάλιστα άριστος κορνετίστας. Η παρουσία του στη Φιλαρμονική του Στρατωνίου και η κατάρτισή του, βοήθησε πάρα πολύ το Μαέστρο Σαμαλή ο οποίος έτσι είχε ένα δεξί χέρι να βασίζεται, αλλά τόνωσε το ενδιαφέρον και των υπολοίπων συναδέλφων του στη Φιλαρμονική με την ενθουσιώδη συμπεριφορά του.<br /><br />Όταν αργότερα , και πριν να φύγει να υπηρετήσει τη θητεία του, έφυγε ο Μαέστρος Αστ. Σαμαλής , ο Γιάννης Τσανακάς ανέλαβε μαέστρος στην Φιλαρμονική του Στρατωνίου.<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA6oXhgb9yI/AAAAAAAAAxQ/NpeE2DhsAK4/s1600/18+%CE%A0%CF%81%CF%89%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%BD+%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD+%CE%9A%CE%B1%CF%81%CE%B2%CE%BF%CF%85%CE%BD%CF%8C%CF%83%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%B1.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; FLOAT: left; HEIGHT: 218px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480502918641350434" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA6oXhgb9yI/AAAAAAAAAxQ/NpeE2DhsAK4/s320/18+%CE%A0%CF%81%CF%89%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%BD+%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD+%CE%9A%CE%B1%CF%81%CE%B2%CE%BF%CF%85%CE%BD%CF%8C%CF%83%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%B1.jpg" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA6oB4-BQAI/AAAAAAAAAxI/bATZ-o17l9U/s1600/danos+15.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; FLOAT: left; HEIGHT: 242px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480502546982322178" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA6oB4-BQAI/AAAAAAAAAxI/bATZ-o17l9U/s320/danos+15.jpg" /></a> Το Στρατώνι για το Γιάννη Τσανακά δεν είναι ένας άγνωστος τόπος όπου βρέθηκε για εργασία , εδώ είχε τους συγγενείς του και κυρίως τους φίλους του.<br /><br />Μέρος της αγάπης τους για τη μουσική πέρα από τη Φιλαρμονική, διοχετεύθηκε στο σχηματισμό ενός μουσικού συγκροτήματος μιας ορχήστρας, όπως λεγόταν τα γκρουπάκια της εποχής εκείνης . Έτσι το 1955 δημιουργεί με την παρέα του τη δική του ορχήστρα .<br /><br /><br /><br />Τη σύνθεσή της ( εδώ σε αποκριάτικη χοροεσπερίδα) αποτελούν από αριστερά προς τα δεξιά οι :Τάκης Ποδαράς - Κλαρίνο, Γιάννης Τσανακάς – κορνέτα, Βασίλης Κλειδαράς – κιθάρα ,Χρήστος Ντάνος - Ακορντεόν.<br />Η τοπική επιτυχία της ορχήστρας εκείνη την εποχή ήταν πολύ μεγάλη , μιας και όλα τα μέλη γνώριζαν πολύ καλά τα όργανα που έπαιζαν. Έπαιζε όλες τις επιτυχίες της εποχής και η εμπορική της επιτυχία δεν πήγε καθόλου άσχημα. Η επαγγελματική συμπεριφορά των μελών, τους οδήγησε για δουλειά μέχρι και την Αρναία ( για εκείνη την εποχή η απόσταση θεωρούνταν σημαντικότατη).<br /><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA6nzeEklTI/AAAAAAAAAxA/0WBQeVV4uvA/s1600/1+%CE%93+%CE%A4+%CE%9D%CE%B1%CF%8D%CF%84%CE%B7%CF%82+001.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 211px; FLOAT: left; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480502299243877682" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA6nzeEklTI/AAAAAAAAAxA/0WBQeVV4uvA/s320/1+%CE%93+%CE%A4+%CE%9D%CE%B1%CF%8D%CF%84%CE%B7%CF%82+001.jpg" /></a><br />Αργότερα, όταν ο Γιάννης Τσανακάς έφυγε από το Στρατώνι για να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία στη Λάρισα , η ορχήστρα συνέχισε να υφίσταται ακόμη δύο χρόνια χωρίς τον Τσανακά, αλλά με άλλα μέλη. Ωστόσο, κατά τις άδειές του στο Στρατώνι, πλαισίωνε πάντα την ορχήστρα φέρνοντας ότι νεότερο<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA6nrbASRZI/AAAAAAAAAw4/Jgttj9aCCuY/s1600/danos+11.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; FLOAT: left; HEIGHT: 251px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480502160981640594" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA6nrbASRZI/AAAAAAAAAw4/Jgttj9aCCuY/s320/danos+11.jpg" /></a><br />κυκλοφορούσε σε μουσική εκείνα τα χρόνια.<br /><br />Λάρισα 1958<br />Είναι γνωστό ότι κατά τη θητεία του στη Λάρισα απορροφήθηκε αμέσως στη στρατιωτική μπάντα, γιατί ήταν ήδη «φτασμένος» κορνετίστας Ενώ είναι στρατιώτης οργανώνει ορχήστρα ( με την εμπειρία από το Στρατώνι) η οποία έπαιζε στη Λέσχη Αξιωματικών της Λάρισας.<br /><br />Αργότερα όταν απολύθηκε από το στρατό έμεινε στη Λάρισα και εγγράφηκε στην Φιλαρμονική της Λάρισας κι αυτή ήταν η αρχή μιας λαμπρής μουσικής περιόδου για τον Γιάννη Τσανακά.<br /><br /><br />( Τέλος Α’ Μέρους )<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA6nfHA1yAI/AAAAAAAAAww/qWxMHOsdSwY/s1600/danos+3.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; FLOAT: left; HEIGHT: 234px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480501949456828418" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA6nfHA1yAI/AAAAAAAAAww/qWxMHOsdSwY/s320/danos+3.jpg" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-1440726870026149851?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-25902418727269646322010-06-07T13:55:00.000-07:002010-06-07T13:58:05.134-07:00ΓΙΩΡΓΟΣ<br />ΣΠΑΝΟΥΔΑΚΗΣ<br /><br />15 Ιουνίου<br />έως<br />15 Ιουλίου<br /><br />Κέντρο Πολιτισμού Δήμου<br />Σταγείρων-Ακάνθου<br /><br />Εγκαίνια τη Δευτέρα<br />15 Ιουνίου<br />ώρα 20:00<br /><br />Συνδιοργάνωση<br />ΚΟΙΝΩΦΕΛΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΔΗΜΟΥ ΣΤΑΓΕΙΡΩΝ – ΑΚΑΝΘΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥ<br /><br /><br /> (Παρουσίαση του έργου του Γιώργου Σπανουδάκη στο τεύχος 26 της ΝΕΙΚΟΠΤΕΛΕΜΑΣ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-2590241872726964632?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-37951018677951345752010-06-07T13:51:00.001-07:002010-06-07T13:54:48.147-07:00Καμπίνα μαγική, χαλιά, ριντό και πίνακες γιομάτη. Μπανιέρες, πορσελάνινα, καθρέφτες ήταν φίσκα και το γραφείο ξέχωρα, δερμάτινα, μοκέτες και πολυθρόνες γυριστές.<br /> Ο ασύρματος σαν NASA. Χίλια φωτάκια και κουμπιά με χαιρετούν κι αφού έτσι μου ήρθανε, να κάτσω χίλια χρόνια εδώ μέσα, να γεράσω – βασιλοβάπορο, είχα σαλέψει απ’ τη χαρά. Σαλόνια, παρασάλονα χαλιά μια πιθαμή παχιά και έπιπλα σπιτίσια. Είχε και μπαρ με εννιά σκαμπό και μουσικές και θάμπωσα. Έτσι το μέσα. Μα και τ’ απόξω του για θαυμασμό ήτανε καμωμένο – Είχε μια πλώρη σερνικιά, ψηλή, γερή, σπαθάτη κι ήτανε σαν να το’ ξερε κι άφοβα διαλαλούσε.<br /> Έτσι που οι νιές τσιτώνουνε, στις βόλτες τα βυζιά τους.<br /> Τα μάγουλα είχε ροζακιά, φαρδιά, σωστά μελετημένα, όρτσα νάναι στα κύματα να μη σαλτάρουν μέσα.<br /> Πιο κει στη μέση λύγιζε, γινόταν πιο αμπάσο, να γίνει πιο δρομιάρικο και να του δίνει χάρη. <br /> Λίγο πιο κει οι καμπίνες μας, με γούστο μπλουμισμένες.<br /> Κάτασπρος γλάρος, μοναχά δύο τρείς πιο σκούρες πινελιές στο φρύδι, στην ουρά του, κι απέ, μια πρύμη θηλυκιά, πίσω νάν οι τυφώνες. Με ξόμπλια κατακούτελα, άλμπουρα και μαγκιώρες, κροσάτα, σαν στα κεφαλομάντηλα, που οι Ανωγιανοί φορούνε –<br /> Άκαμπα, ήρθε απ’ το Recie με ζάχαρη γιομάτο, μισό για εδώ, τάλλο για τη Βομβάη. Ξανάφτηνα στον κόρφο μου-<br /> Κούκλα ο ασύρματος, μούρλια η καμπίνα μου, μέλι η θάλασσα, σάλπα κι όπου μας βγάλει.<br /> Οι μισοί κι ο καπετάνιος Χιώτες, Σιφνιός ο πρώτος, Λάρισα ο γραματικός, ναύτες Ινδονησιάνοι-<br />Εγώ, σφιγμένος αρχή, μιας που οι παλαιότεροι είχαν τις κολεγιές τους. Σαν ήμουν νιόμπαρκος, έσερνα βαλίτσες δύο τούμπανο και πάλι απόξω απόμεναν τα ρούχα. Τώρα πια ξέρουμε. Σιάχνει η κυρά απ’ ώρες πριν απάνω στο κρεβάτι, απ’ όλα μπόλικα. Ζερβά ο χειμώνας, δεξιά καλοκαιριάτικα στη μέση κάλτσες, σώβρακα. Στη σειρά, σε μπάκα, στοιχισμένα. Πιο εκεί μία βαλίτσα αδειανή, περιδιαβαίνω εγώ, τα ρούχα ένα βουνό, ζυγιάζω, βλέπω. Κι έτσι περίπου άσκεφτα τα βάζω τούμπα μέσα. Μιας που ξέρω πια, όσες φορές κι αν σιάξω τη βαλίτσα, άλλα θα βάλω μέσα. Και νάτο πάλι λάθεψα, οι πετονιές απόμειναν απ’ όξω- Έξω πάλι μια φορεσιά, να βρούνε τόπο νάιλον, αγκίστρια, φελάρια.<br /> Τέρμα, ζούπα από δω, ζούπα από κει, τα φερμουάρια κλείσανε.<br />Το κρεβάτι, θαρρείς πάλι γιομάτο, σαν πάντα.<br />Δεύτερη μέρα Άκαμπα, βαθιά νερά κι αψάρευτα.<br />Άκουγα απ’ άλλους πως είχε αμαλαγιά. Αρμάτωσα δυο μέτζες, έριξα πίσω. Κάτι μικρά μονάχα, σπάροι, λιθρίνια τέτοια.<br />Απόδειπνο μαζεύτηκαν κι άλλοι δυο τρείς και ρίξαν.<br /> Ήρθανε κι άλλοι, στην πρύμη κάναμε πάντα γειτονιά, καφέδες, καμιά μπύρα, εγώ φάτσες τσεκάριζα.<br /> Πέρναγε η ώρα ψόφια, μαζεύω, σενιάρω μια χοντρή, δολώνω ζωντανό και ρίχνω πάτο. Κοτσάρω δυο βόλτες τρείς στο κοτσανέλο, ξωπίσω τρία κονσερβοκούτια πάνω δεμένα, σε πόστα, άμα πιαστεί μεγάλο να πέσουν με βουή, σαν γάμος. Έτσι, κι εγώ περίμενα μετρώντας τη χαρά μου. Τ’ άφησα, πήγα για καφέ είπα να ξενυχτήσω. Δεν πέρασε ούτε τέταρτο κι ακούω πρύμα σαματά, βγαίνω και λεβάριζε ο πρώτος τη δικιά μου με άγαρμπες οργιές, σα νάτανε τσομπάνος. Κόρωσα εγώ!!!<br /> -Το φέρνω, το φέρνω, φώναζε και μένανε μ’ ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι. Μπράβο, μπράβο φώναζαν κι άλλοι, τρέξαν κοντά, μπέρδεψαν οι πετονιές γινήκανε κουβάρι. Λίγο πριν φτάσω, τόφερε απάνω τελικά, σαβούρντισε μ’ ορμή στη λαμαρίνα πάνω, ένα μπάμ τ’ αυτιά με πήρε, εφτάκιλο ένα κορωνάτο με μια κεφάλα να!!! Χορεύουν οι άλλοι, βούβα εγώ.<br /> Τόπιασα, τόπιασα, φώναζε ο πρώτος κι ούτε τον έσκιαξε που έφτασα στο μέτρο. Να το βάλεις στο πάτο σου ρε, είπα να ξεφωνήσω, για ένα τέτοιο τσίμπημα εμείς ζούμε ρε μαλάκα!!! Αν μ’ έπιανες απ’ τη μύτη θάσκαγα. Ο ψάρακας χτυπιότανε ακόμα μα εγώ ούτε έριξα δεύτερη ματιά. Μάζεψα κι έφυγα.<br /> Άρρωστος ήμουν. Εγώ και λίγοι άλλοι, αφήναμε απ’ όξω ρούχα για να χωρέσουν πετονιές. Οι πιότεροι κουβάλαγαν μπλέϊζερ και σκαρπίνια. Κι ύστερα, πλάνο, δολώματα, τέχνη, πώς έτσι!!!<br />Κι έρχεται η στιγμή, ρίχνεις και ψάχνεις τ’ όνειρο. Σένια γερά, καλομελετημένα. Όλα για ένα τσίμπημα τρανό εκεί στο τσακ που η ψυχή πάει να πετάξει. Αυτό προσμένεις κι εύχεσαι. Μα στο κλέβουνε το όνειρο. Τόβγαλα λέει ο τσόγλανος. Έχε χάρη που είμαι νιόμπαρκος κι απέ θα σούλεγα εγώ, είπα κάτω απ’ τα μουστάκια μου, έριξα μια κλωτσιά στο κορωνάτο κατακέφαλα, χωρίς μιλιά πήγα για ύπνο.<br /> Τσιμπούσε λέει!!! Κι είχα δυο τρείς πρίμα ριγμένες κι η πρύμη είχε μια απλωσιά μόνο για μένα. Κατάχοντρες, όλες με ζωντανό και με κουτάκια κόκκινα, πράσινα σαν πανηγύρι.<br />Η μία σβιτζινίζει. Πιάνω γραδάρω, θάταν δεκάκιλο, μπορεί πιο πάνω. Τα’ανέβαζα μ’όλη την τέχνη κι από το έλα του, τσεκάριζα αν είναι μαύρο ή κόκκινο. Συναγρίδα έλεγα, απ’ αυτές που βγάζεις μια κι έχεις να λες δώδεκα χρόνια.<br />Έφτανε πετάριζε η ψυχή, γρηγόρευε η καρδιά, πέντέξι οργιές ακόμα και κει πάνω στο τσάκ νάτος ο πρώτος πάλι. Βάζει το χέρι για να δει, σκουντώ, φωνάζω, μπλέκεται λασκάρει η πετονιά, πάει ο ψάρακας. Κέρωσα, έμεινα ασάλευτος, δεν έβγαλα μιλιά. Γυρνώ, τον αρπάζω και τον πετώ στη θάλασσα.<br />Έτσι άσκεφτα, χωρίς τύψη καμία κ’ ήτανε πέλαγο, ακόμα πάει στον πάτο, άκλαφτος.<br />Χτύπησα μια τα χέρια, σαν όπως καθάρισα μ’ αυτόν τον κόπανο.<br /> Ρίχνω ξανά και τσίμπαγε λέει, κι έβγαζα κι έβγαζα γιόμισε η πρύμη ένα βουνό. Ξύπνησα με μια γλύκα μελένια.<br /> Πάει καιρός τώρα που στα όνειρα μου μπήκε ζωή και χρώμα μπόλικο. Εκεί τσιμπούσε ότι ήθελα, έβγαζα όποια ήθελα, χαιρόμουν όσο ήθελα και πέταγα στο γιαλό τους άσχετους.<br />Και πέρναγα τόσο καλά που δεν ξεδιάλυνα ύστερα, αν ήταν στον ξύπνιο ή στον ύπνο μου. Τι μ’ένοιαζε; Εγώ καλά περνούσα. Περάσαν μέρες, πάτησα καλά, μόνιασα με τον πρώτο, χόρτασα ψάρεμα για δέκα χρόνια. Φύγαμε κάλμα ο καιρός παράδεισος και τη Βομβάη την ήξερα καλά. Έτσι το τότε!!! Τώρα; Τώρα αμπάριζα παίρνω τα κατάγιαλα Ζέπκο, Κουρί και Βίνα, δίνω κλωτσιές στην άμμο, χαζεύω με τις ώρες, ο νους μου πάει- Γιαλόξυλα και βότσαλα πάλι μάζωξα σήμερα, να δούμε που θα τα τιμαρέψω. Περνώ κι απ’ το λιμάνι τακτικά, εκεί που κάνουν πάντα γειτόνεμα οι ίδιοι κι ακούω να λεν για σπάρους, μέλουνες και σαυρίδια. Περνούν οι μέρες, λογαριάζω, λέω ας ρίξω. Με λίγα ξέφτια νάιλον, κάτι παλιοάγκιστρα, δολώνω και ρίχνω κάτω απ’ τη μύτη του Ιωσήφ του Μήτρου, του Μαλίκου, μπροστά στη λέσχη, τις κουκουλώνω και τις αφήνω μοναχές. Ξέρουν αυτές και φεύγω.<br />Την άλλη μέρα το πρωί είχα τρείς λάβρακες θεριά, έγινε αμέσως βούκινο πως ήτανε εφτά, τ’ άφησα να πλανάται.<br /> Τ’ απόγιομα γέμισε η παραλία πετονιές, ξεπούλησε κι ο Πάπας. Αριστερά τα Lada, καταμεσίς τα Opel, παρέκει Citroen. Φύτρωσε καλαμιώνες. Γελούσα εγώ, εμάζεψα. Λέγε στο λέγε βούηξε το χωριό.<br />Μ’ άρεζε εμένα. Γιατί όχι; Μιας και τρεις γλύκες είναι όλη η υπόθεση. Η μια την ώρα που τσιμπάει. Πετονιές, εργαλεία, μαστοριά, ώρες ξενύχτι, ξεπάγιασμα, υπομονές, τσιγάρα, γκρίνιες όλα για μια στιγμή για εκείνο το τσάκ πού’ρχεται στάξαφνο και σε πετάει στον ουρανό, μεγάλο αν είναι. Η δεύτερη η γλύκα είναι την ώρα που οι φίλοι αμέριμνοι μιλούν για χάνους, παπαλίνες, τους πετάς το λάβρακα ανάμεσα στα σκέλια χτυπιέται αυτός, τσακοπηδούνε εκείνοι. Η καζούρα πέφτει σύννεφο. Η τρίτη είναι την ώρα που η ψησταριά παίρνει φωτιά κι οι φίλοι τρων, τσουγκρίζουν. Από τις τρεις τους ποια; Δεν ξέρω η πιο μελένια, κι οι τρείς τους μούρλια.<br />Κι ας μείνει έτσι αριά και πού ένα τσίμπημα χοντρό να πηγαίνει η ψυχή στην Κούλουρη, αριά και πού το ξάφνιασμα στων φίλων σου τα σκέλια, να’χει γούστο το κάζο κι αριά και πού τα κάρβουνα να μη φτηναίνει η γεύση.<br /> Πέρασε δίμηνο, σενιάρησα πέντε πετονιές.<br /> Λέω να κατέβω κάτω που είναι αμαλαγιά, ο πρώτος Σέριφο και η παρέα, για αθερίνες ξανά μιλάει και σπάρους.<br /><br /><strong><span style="font-size:180%;">Κωστής Ανδριώτης</span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-3795101867795134575?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-11144852108028487702010-06-07T13:19:00.000-07:002010-06-07T13:51:11.048-07:00<strong>Η Γλύπτρια - Αλεξάνδρα Αθανασιάδη</strong><br /><br /><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA1ZDldCoTI/AAAAAAAAAwo/mtkQxLowBBY/s1600/athanassiades+002.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; FLOAT: left; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480134239708160306" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA1ZDldCoTI/AAAAAAAAAwo/mtkQxLowBBY/s320/athanassiades+002.jpg" /></a> <a href="http://1.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA1YxGQVj4I/AAAAAAAAAwg/lL4srENFD5k/s1600/athanassiades+003.jpg">Η γλύπτρια Αλεξάνδρα Αθανασιάδη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1961, όπου εξακολουθεί να ζει και να εργάζεται, με συνεχή παρουσία στις εικαστικές τέχνες τα τελευταία 20 χρόνια. Ξεκίνησε τις ανώτερες σπουδές της το 1978 στο Franklin College του Λουγκάνο. Στη συνέχεια το 1979 έγινε δεκτή στο Ruskin School of Drawing and Fine Art του Πανεπιστήμιου της Οξφόρδης, απ' όπου αποφοίτησε το 1982. Ακολούθησαν οι μεταπτυχιακές σπουδές της στη γλυπτική στο πανεπιστήμιο Columbia της Νέας Υόρκης απ' όπου αποφοίτησε το 1984. Έχει πραγματοποιήσει 9 ατομικές εκθέσεις, ενώ έχει συμμετάσχει σε 20 ομαδικές εκθέσεις στην Αθήνα, το Παρίσι, τη Νέα Υόρκη και το Μόντε Κάρλο. </a><br /><div><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 240px; FLOAT: left; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480133922095730562" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA1YxGQVj4I/AAAAAAAAAwg/lL4srENFD5k/s320/athanassiades+003.jpg" /></div><div></div><div></div><div>Με το Στρατώνι τη συνδέουν τα καλοκαίρια των παιδικών και εφηβικών χρόνων της και οι απαρχές των καλλιτεχνικών της ερεθισμάτων. Άλωστε και η ίδια μας τόνισε «Όταν με ρωτούν, από πού είσαι, μου αρέσει να λέω ότι είμαι από το Στρατώνι»<br />Η Αλεξάνδρα παρουσίασε τη δουλειά της, των τελευταίων 9 χρόνων, στο Μουσείο Μπενάκη με τεράστια επιτυχία. Δύο είναι οι θεματικοί άξονες στους οποίους αναπτύσσονται τα έργα της: το άλογο και το θώρακα.</div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA1Yd0FjRLI/AAAAAAAAAwY/NXFC8cpxoiA/s1600/athanassiades+042.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 240px; FLOAT: left; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480133590801138866" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA1Yd0FjRLI/AAAAAAAAAwY/NXFC8cpxoiA/s320/athanassiades+042.jpg" /></a><br /><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA1YNXJWypI/AAAAAAAAAwQ/RvKvb4zpwoE/s1600/athanassiades+009.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 419px; FLOAT: left; HEIGHT: 328px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480133308154563218" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA1YNXJWypI/AAAAAAAAAwQ/RvKvb4zpwoE/s320/athanassiades+009.jpg" /></a><br /><br /><br /><br /><div></div><div></div><div></div><div></div><div><br /><br /><br /></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div>Θώρακες από μπρούντζο, παλαιωμένα ή σφυρηλατημένα μέταλλα, άλογα από ξύλο ή άλλα υλικά σε ολοκληρωμένες φόρμες ή σε γραμμικά σχέδια αποτελούν βασικά κομμάτια της δουλειάς της Αλεξάνδρας .«Σίγουρα υπάρχει <a href="http://4.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA1X7vdOMSI/AAAAAAAAAwI/hf2YgvBTbXg/s1600/athanassiades+034.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 404px; FLOAT: left; HEIGHT: 335px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480133005442691362" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA1X7vdOMSI/AAAAAAAAAwI/hf2YgvBTbXg/s320/athanassiades+034.jpg" /></a>ένα ηρωικό στοιχείο στη δουλειά μου» παραδέχεται η ίδια. «Μπορεί να χρησιμοποιώ σχήματα που παραπέμπουν στην...αθάνατη αρχαία Ελλάδα, αλλά με ενδιαφέρει η έννοια της φθοράς. Η ιστορία κάθε ξύλου που το ΄χει φάει η θάλασσα, μου αρέσει.Παραπέμπει και στο δικό μας κύκλο της ζωής που είναι φθαρτός. Πολλοί θώρακες επίσης δεν είναι κλειστοί.Ανοίγουν για να δείξουν ότι είμαστε ευάλωτοι. Και αυτό αποτελεί μια παραδοχή του ότι για να μπορέσεις να επικοινωνήσεις, πρέπει να είσαι ανοιχτός στους άλλους».<br /><br /></div><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA1XshRNRUI/AAAAAAAAAwA/rdMdEqjWCrY/s1600/athanassiades+061.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 361px; FLOAT: left; HEIGHT: 293px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480132743936165186" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA1XshRNRUI/AAAAAAAAAwA/rdMdEqjWCrY/s320/athanassiades+061.jpg" /></a><br /><br /><br /><br /><br /></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA1XZ8jPvTI/AAAAAAAAAv4/uydUylueSEQ/s1600/athanassiades+023.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 240px; FLOAT: left; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480132424842067250" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA1XZ8jPvTI/AAAAAAAAAv4/uydUylueSEQ/s320/athanassiades+023.jpg" /></a><br /></div><div><div>Η Αλεξάνδρα Αθανασιάδη όσο θυμάται τον εαυτό της μαζεύει. «Είμαι σαν τον ρακοσυλλέκτη.Μαζεύω ξύλα, μέταλλα, σκουπιδοτενεκέδες, ό,τι βρω μπροστά μου. Και τη στιγμή που τα συγκεντρώνω βλέπω έναν θώρακα, έναν λαιμό ή έναν ώμο αλόγου. Δηλαδή,η στιγμή που περπατώ και παρατηρώ είναι ένα κομμάτι της δουλειάς μου». </div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA1WQ9_KO-I/AAAAAAAAAvo/gPAnyATKp5c/s1600/athanassiades+024.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; FLOAT: left; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480131171097132002" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA1WQ9_KO-I/AAAAAAAAAvo/gPAnyATKp5c/s320/athanassiades+024.jpg" /></a><br /><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA1WBz34S9I/AAAAAAAAAvg/A3oTX4nDd5o/s1600/athanassiades+028.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; FLOAT: left; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480130910684203986" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA1WBz34S9I/AAAAAAAAAvg/A3oTX4nDd5o/s320/athanassiades+028.jpg" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA1V0JAP-hI/AAAAAAAAAvY/Xt6V4byWAUw/s1600/athanassiades+064.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 416px; FLOAT: left; HEIGHT: 335px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480130675838286354" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA1V0JAP-hI/AAAAAAAAAvY/Xt6V4byWAUw/s320/athanassiades+064.jpg" /></a><br /></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div>Οπως εξελισσόταν η δουλειά και η σκέψη της, τα έργα της άρχισαν να γίνονται περισσότερο αφαιρετικά και γραμμικά. Και από το 2006 και μετά η Αλεξάνδρα Αθανασιάδη άρχισε να δημιουργεί μόνο άλογα.</div><div></div><div>Κλείνουμε με την ευχή να απολαύσουμε μιά μελλοντική της έκθεση στο Στρατώνι, δίπλα στις παραλίες που αγάπησε και εμπνεύστηκε !</div><div></div><div></div><div></div><div></div><div><strong>Αλέκος Τσανανάς</strong><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><div></div></div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-1114485210802848770?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-13610174642984983402010-06-07T13:12:00.000-07:002010-06-07T13:15:34.103-07:00<strong><span style="font-size:180%;">Ο Αργαλειός της Στρατονίκης</span></strong> <br /> Πρώτο Μέρος<br /><br /><strong>Της Ραλλιώς Στυλιανίδου - Μπαδέμα</strong><br /><br /> Πρόλογος:<br /> Ελάτε μαζί μου να σας οδηγήσω μέσα από υπόγειες στοές μεταλλείων, αρχαίες σκουριές, φλέβες από ασήμι και χρυσάφι, στο λαβύρινθο που κρύβεται κάτω από τις οροσειρές του Αργυρόλοφου και του Ίσβορου, και … αφού βγούμε στην επιφάνεια, προσεκτικά, να μην χαλάσουμε τον Ιστό της Αράχνης της πρώτης Ανυφάντρας, θα σας διηγηθώ την παιδική μου ανάμνηση…<br /><br /> -Γονατίστε και βάλτε προσεκτικά το αυτάκι σας στο χώμα, ακούστε προσεκτικά και πείτε μου τι ακούτε, πρόσταξε με χαμηλή φωνή η μάνα μας…<br /> Βρισκόμασταν στον μικρό Άγιο Νικόλα, το παρεκκλήσι, και πηγαίναμε, με τα πόδια παρακαλώ, στον Άγιο Νικόλα του Βουνού, ψηλότερα.<br />Ήταν το ‘58 με ‘59… Ο Εναέριος με τα βαγονάκια του στις δόξες του και κάτω στο Πόρτο τα φορτηγά βαπόρια περίμεναν να φορτώσουν.<br />-Όχι τα φουρνέλα, επέμεινε η μάνα, ούτε τα τριξίματα από τα βίντσια και τα βαγόνια, άλλο ήχο, όπως χτυπάμε τα χτένια στον αργαλειό να ακούσετε … αλλά να έρχεται απ’ τη γη, την κούφια γη, τη φαγωμένη… Ένα τάκου – τάκου, έτσι είπανε τότε και στη Μητέρα, (πάντα έτσι έλεγε η μάνα μου τη δική της … Μητέρα!) οι ντόπιες γυναίκες της Στρατονίκης, παλιά πολύ παλιά, ότι ακούς μια γυναίκα να υφαίνει, εκεί κάτω στα έγκατα της γης και το πίστευαν και μείς να το πούμε στα παιδιά μας και στα εγγόνια μας..<br /> Γέμισαν απορία τα μάτια μας!!! Της μικρής μου αδερφής έγιναν μεγαλύτερα, ένα με τον ουρανό και την θάλασσα, έπεφτε και μια σκιά από το πράσινο της κουμαριάς, μέσα τους και γω τα κοιτούσα κι η φαντασία μου κάλπαζε…<br /> Ονειροπαρμένη καθώς ήμουν, ταξίδεψα πίσω στο χρόνο, δυο χιλιετίες και τρακόσια τόσα χρόνια και προσπάθησα να δώσω σχήμα και νόημα στο πρωτάκουστο μήνυμα…<br />-Όχι τα φουρνέλα, επέμεινε η μάνα, ούτε τα τριξίματα από τα βίντσια και τα βαγόνια, άλλο ήχο, όπως χτυπάμε τα χτένια στον αργαλειό, Η Στρατονίκη, η αδερφή του Μεγαλέξανδρου, άκουγα τη φωνή της μάνας σαν αχό, υφαίνει για τον αδερφό της, χιτώνα χρυσοποίκιλτο, και γω έβλεπα μπροστά μου, την Αρχοντοπούλα. Όμορφη, με το χιτώνα της δεμένο με πόρπες, εσθήτα να την προστατεύει από την αύρα της θάλασσας, καθιστή στον αργαλειό της. Τα μαλλιά της, χωρίστρα στη μέση, πλεξούδες δεμένες γύρω από το κεφαλάκι της, ενώτια στα κοχυλένια αυτάκια της, περιδέραιο βαρύτιμο στο λαιμό, με σύμβολα μακεδονικά που έδειχναν την ευγενική της καταγωγή… Κι ο αργαλειός δεμένος με καστανιά από τα γύρω μέρη, νήματα από τα κοπάδια της περιοχής, το αντί να κρατάει γερά, στιμόνι με υφάδι, πατήθρες, μυτάρια, χτένια, σαΐτες μαλαματένιες, μασουρίχτρες, γεμάτες αραχνοΰφαντα νήματα.<br /> Αλήθεια μέχρι χτες ακόμα, οι γυναίκες έντυναν τους δικούς τους με ρούχα υφαντά, τις εστίες τους με στρωσίδια μάλλινα και τους σκέπαζαν τις κρύες νύχτες του χειμώνα με απανοσκεπάσματα.<br /> Η μοίρα της γυναίκας διαχρονικά να μένει πίσω, να περιμένει στωικά και νάχει συντροφιά του αργαλειού τον Ίσκιο.<br />Δεν άφησε τις ακόλουθές της η Στρατονίκη, ήθελε ή ίδια να υφαίνει και να προσφέρει σαν δώρο, στον ανήσυχο νέο, που κρατούσαν απ’ τον ίδιο πατέρα τον Φίλιππο Εκείνος όμως είχε άλλη μητέρα, την Ολυμπιάδα, από την Ηπειρώτικη γενιά των Μολοσσών, Ιέρεια των Καβήρείων μυστηρίων, που ο Δίας σαν φίδι κατέβαινε και την συντρόφευε δίνοντας θεϊκή υπόσταση, στη γήινη τη φθαρτή του μορφή, κι ένα μυστήριο να πλανιέται γύρω του.<br /> Σώμα κοινού θνητού, ψυχή αθάνατη, πνεύμα καλλιεργημένο από σοφό δάσκαλο, τον Αριστοτέλη!<br /> Κι όταν τελείωσε τον πρώτο χιτώνα, τον έπλυνε στο ποτάμι, τον άπλωσε να στεγνώσει στα χαμόδεντρα και περίμενε τον ερχομό του…<br /> Και πλησίασε ο καιρός που θα περνούσε το εκστρατευτικό σώμα των Μακεδόνων με το Στρατηλάτη του, πηγαίνοντας για τη μακρινή Ασία…<br /> Η Στρατονίκεια ήταν η πόλη της και οι στρατώνες ετοιμάζονταν να ξεκουράσουν το επίλεκτο σώμα των Μακεδόνων με τον εντυπωσιακό καβαλλάρη, πάνω στο περίφημο άτι του, το Βουκεφάλα…<br /> -Νύχτωσε, με επανέφερε η φωνή της μάνας, πρέπει να κατεβούμε στο Στρατώνι, το χρέος μας στον Άγιο το κάναμε…<br /> Κι εγώ σα βγήκα από λήθαργο, προσπάθησα να βρω το βήμα μου με τους συνοδοιπόρους…<br /> Κάτω στον κόλπο της Ακάνθου η θάλασσα άλλαζε χρώμα, δελφίνια ακολουθούσαν τα βαπόρια, αλλά κι η άλλη αδερφή η Γοργόνα ίσως να ταξίδευε κι Αυτή προς τα δικά μας νερά, ποιος ξέρει; … Θα σας τα διηγηθώ μια άλλη φορά, γιατί ο δρόμος είναι κατηφορικός έχει πέτρες σκληρές, μαγκανέζια τις λένε οι παλιοί, κι αυτή η ιστορία πρέπει να εξαπλωθεί και στις νεότερες γενιές, τα βλαστάρια των Μαντεμοχωρίων, όπως από στόμα σε στόμα, ψιθυριστά, σχεδόν με δέος, να μιλάνε και τα μάτια μαζί και το σώμα να κάνει κινήσεις ανάλογες το πέρασαν σαν παραμύθι οι παλαιότερες γυναίκες της Στρατονίκης σήμερα, Στρατονίκειας τότε.<br /> Υ.Γ. Το αφιερώνω στη νεογέννητη εγγονούλα μου, μαζί με τη συνέχεια που ετοιμάζω για τον Αλέξανδρο και τη Γοργόνα, εγώ η ταπεινή Μυθοπλάστρα με την ελπίδα να ζωντανέψει ξανά ο τοπικός αυτός θρύλος!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-1361017464298498340?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-60019845362591883212010-06-07T12:55:00.000-07:002010-06-07T13:08:37.521-07:00<div><br /><br /><div>Από τον ΣΥΛΛΟΓΟ ΓΟΝΕΩΝ &amp; ΚΗΔΕΜΟΝΩΝ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥ<br /><br />ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ </div><div> </div><div><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA1PtlkCHsI/AAAAAAAAAvQ/juo_Ut8WjTg/s1600/CIMG2934.JPG"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; FLOAT: left; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480123966175715010" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA1PtlkCHsI/AAAAAAAAAvQ/juo_Ut8WjTg/s320/CIMG2934.JPG" /></a>Μια μητέρα ρώτησε το σοφό και μεγάλο εφευρέτη της ατομικής ενέργειας; </div><div> </div><div>«Κύριε Αϊνστάιν, θα ήθελα παρακαλώ τη γνώμη σας, τι βιβλία να δίνω στο παιδί μου να διαβάζει;» «Παραμύθια» απάντησε ο Αϊνστάιν. Αλλά τη μητέρα εκείνη φάνηκε να μην την ικανοποίησε η απάντησή του και τον ξαναρωτά: «Εκτός από παραμύθια τι άλλα βιβλία να του δίνω να διαβάζει;» Κι εκείνος της απάντησε: «Παραμύθια, παραμύθια, παραμύθια. Καταλάβατε κυρία μου; Παραμύθια!..».<br /></div><div> </div><div><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA1PdDgeyWI/AAAAAAAAAvI/yTwqF-9P3B0/s1600/CIMG2932.JPG"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; FLOAT: left; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480123682156104034" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA1PdDgeyWI/AAAAAAAAAvI/yTwqF-9P3B0/s320/CIMG2932.JPG" /></a>Στις 2 Απριλίου, ημέρα γέννησης του μεγάλου παραμυθά Hans Christian Andersen, γιορτάζεται η παγκόσμια ημέρα παιδικού βιβλίου.<br />Με αφορμή τον εορτασμό αυτό, ο σύλλογος γονέων και κηδεμόνων, σε συνεργασία με το σύλλογο διδασκόντων οργάνωσαν μια εκδήλωση για τους μαθητές προσκαλώντας τη συγγραφέα Φωτεινή Κατσάλη-Γιβάνη στο χώρο του Δημοτικού σχολείου.<br />Τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να μιλήσουν με τη συγγραφέα, η οποία ενθουσιάστηκε με τις απόψεις τους και με ιδιαίτερη χαρά απάντησε στις ερωτήσεις τους.<br />Τα παιδιά για να την ευχαριστήσουν έκαναν ζωγραφιές με τους ήρωες του παραμυθιού της και τις χάρισαν στη συγγραφέα.<br /><br />Η Κατσάλη Φωτεινή Γιβάνη γεννήθηκε στη Θεσ/νίκη και από νεαρή ηλικία, γράφει θεατρικά έργα και παραμύθια για παιδιά. Για μεγάλο χρονικό διάστημα ασχολήθηκε με ερασιτεχνικές θεατρικές ομάδες, γράφοντας κείμενα και παίζοντας σε παραστάσεις. Κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Ζήτη: «Ο Πασχάλης ο Λαγός και τα κόκκινα αυγά» και «Μένια Μελένια η μαγισσούλα των λιχουδιών». Από τις εκδόσεις Μαλλιάρη το υπέροχο μυθιστόρημά της «Τα ομορφότερα όνειρα τα βλέπεις με τα μάτια ανοιχτά».</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-6001984536259188321?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-76917098009800548292010-06-07T11:48:00.000-07:002010-06-07T12:01:34.184-07:008o Συμπόσιο χορευτικών ομάδων<br />ΣΤΡΑΤΩΝΙ ΜΑΙΟΣ 2009<br /><br /><br /><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA1BtoZQX5I/AAAAAAAAAvA/za4vu5gSEb0/s1600/20090503_24.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; FLOAT: left; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480108573773029266" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA1BtoZQX5I/AAAAAAAAAvA/za4vu5gSEb0/s320/20090503_24.jpg" /></a><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA1BlOMCHRI/AAAAAAAAAu4/aPRutfYdNng/s1600/314.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; FLOAT: left; HEIGHT: 213px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480108429299293458" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA1BlOMCHRI/AAAAAAAAAu4/aPRutfYdNng/s320/314.jpg" /></a><br /><br /><div><br /><br /><br /><div><br /><br /><br /><br /><div><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div>Με μεγάλη επιτυχία διοργανώθηκε από το σύλλογο Γυναικών στο Στρατώνι το 8ο Συμπόσιο Χορευτικών Ομάδων με την πολύτιμη συμπαράσταση του Τοπικού Συμβουλίου Στρατωνίου, αλλά και την ανεκτίμητη βοήθεια πολλών φίλων και κατοίκων του χωριού μας .<br />Στο συμπόσιο που κράτησε επί τριήμερο ( 1-3 Μαΐου 2009 ) συμμετείχαν 30 σύλλογοι από τη Χαλκιδική, τη Θεσσαλονίκη, τις Σέρρες , τη Λάρισα , τον Τύρναβο, την Ελασσόνα, την Κοζάνη, τα Τρίκαλα κ.α. με συμμετοχή 475 χορευτών που χόρεψαν, διασκέδασαν και πάνω από όλα γνώρισαν τον τόπο μας ,τις ομορφιές του και βέβαια τη ζεστή μας φιλοξενία.<br />Κατά τη διάρκεια του συμποσίου , οι φίλοι μας ενημερώθηκαν για τις δραστηριότητες τόσο του Συλλόγου όσο και των λοιπών φορέων του χωριού μας , αλλά και για την μεταλλευτική μας παράδοση και εξέφρασαν το θαυμασμό τους για την πολλαπλή δραστηριοποίηση του χωριού ( χορευτικά, χορωδίες, εργαστήρια χειροτεχνιών, μπάντα, Παραμυθοχώρα, διαγωνισμός ψαρέματος , αθλητικές διακρίσεις κ.α. ) .<br />Αξίζει να σημειωθεί ότι η όλη εκδήλωση είχε επιτυχία, γιατί σε αυτό συνέβαλαν κάτοικοι που από τη δική τους μεριά βοήθησαν όπως μπορούσαν είτε μαγειρεύοντας είτε φτιάχνοντας κατασκευές, είτε τακτοποιώντας το χώρο είτε καθαρίζοντας και ψήνοντας ψάρια είτε σερβίροντας και εξυπηρετώντας τους φίλους μας. Πραγματικά νοιώθουμε την ανάγκη να τους ευχαριστήσουμε όλους θερμά και σύντομα θα τιμήσουμε όλους για την προσφορά τους αυτή και ειδικά τον ΝΑ.Ο.Σ. και τα μέλη του.<br />Τις εκδηλώσεις τίμησαν με την παρουσία τους οι: Βασ.Πάππας , βουλευτής ΝΔ Χαλκιδικής, ο Δημαρχος Μυγδωνίας Θεσσαλονίκης, ο Δημαρχος Σοχού ,ο αντιδήμαρχος Σερρών, οι δημοτικοί Σύμβουλοι του Δήμου μας Κατσαβαβάκης Κ. ,Θεοχαρίδου Στελλα, Δάλλας Χρ και Πλιάτσικας Βασ. τους οποίους και θερμά ευχαριστούμε.<br />Κλείνοντας να ευχαριστήσουμε τα κανάλια της Χαλκιδικής (XTV και SUPER )για την κάλυψη της εκδήλωσης και βεβαίως τον Πρόεδρο του ΤΑ Στρατωνίου κ. Νίκο Ζαγοράκη και τα μέλη του Τ.Σ. Καρρά Αργύρη και Ιωαννίδη Γιάννη για τη βοήθειά τους σε όλη τη διάρκεια του τριημέρου, αλλά και για την παραχώρηση του Πάρκου, όπου και επικεντρώθηκαν οι εκδηλώσεις.<br />Πιστεύουμε ότι το Στρατώνι χρειάζεται εκδηλώσεις προβολής του σε τρίτους για να ξεφύγει από την εσωστρέφεια που το ταλανίζει, αλλά και για να σπάσει τη δυσφήμηση που υφίσταται εδώ και χρόνια από επιτήδειους καταστροφολόγους.<br />Ο Σύλλογός μας είναι εδώ πάντα πρόθυμος για να βοηθήσει προς αυτήν την κατεύθυνση. </div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-7691709800980054829?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-77047561509480123522010-06-07T11:41:00.000-07:002010-06-07T11:47:46.823-07:00<strong><span style="font-size:130%;">Λονδίνο</span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><span style="font-size:85%;">Το Λονδίνο είναι μια ζωντανή πόλη που αλλάζει συνεχώς. Είναι η πιο πλούσια πολιτισμικά, η πιο συναρπαστική και ζωντανή πόλη στον κόσμο. Το Λονδίνο είναι μια πραγματική μητρόπολη. Περισσότερες από 200 γλώσσες και διάλεκτοι ομιλούνται στη βρετανική πρωτεύουσα. Μπορεί τα αγγλικά να κυριαρχούν, αλλά σίγουρα ο επισκέπτης θα ακούσει και διάφορες άλλες γλώσσες. Η πρώτη επαφή με αυτή τη ζωντανή μάζα συγκλονίζει. Πουθενά αλλού δεν προσφέρεται τόση ποιότητα σε τόση ποσότητα. Ας πάρουμε την τέχνη για παράδειγμα. Ο περισσότερος κόσμος γνωρίζει εκ των προτέρων ότι θα πρέπει να επισκεφτεί το Βρετανικό Μουσείο, το Victoria and Albert, λίγοι όμως γνωρίζουν ότι μπορούν να επιλέξουν από περίπου 300 ακόμα μουσεία, συν μια πλειάδα ιδιωτικών γκαλερί, που καθιστούν το Λονδίνο παγκόσμιο κέντρο του εμπορίου έργων τέχνης. Επίσης στην πόλη λειτουργούν πλέον των 100 θεάτρων, ενώ … «θρυλικές» παραστάσεις παίζονται πάνω από 20 χρόνια.<br />Η πρώτη πρόκληση που έχει να αντιμετωπίσει ο επισκέπτης είναι να αποκτήσει μια γενική εικόνα της διάρθρωσης αυτής της απέραντης πόλης. Η καρδιά του Λονδίνου βρίσκεται στη βόρεια όχθη του φιδωτού ποταμού Τάμεση, που αποτελεί και τη ραχοκοκαλιά της πόλης. Το παλαιότερο τμήμα της πόλης είναι γνωστό με το «παραπλανητικό» όνομα Σίτι (πόλη). Δυτικά του Σίτι εκτείνεται το Γουέστμινστερ, το πολιτικό και διοικητικό κέντρο του Λονδίνου, ενώ σε κοντινή απόσταση βρίσκονται τα ανάκτορα του Μπάκιγχαμ και του Σεντ Τζέιμς.</span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br />ΤΙ ΕΙΔΑΜΕ<br />Η αλήθεια είναι πως δεν μπορεί κανείς να περιηγηθεί στο Λονδίνο μέσα σε 3 ή 4 μέρες και να έχει την αίσθηση ότι τα είδε όλα. Τα κλασσικά tour συνήθως περιλαμβάνουν αξιοθέατα όπως ο ποταμός Τάμεσης και οι γέφυρές, ο Πύργος του Λονδίνου, το πασίγνωστο Big Ben που είναι και το σύμβολο της πόλης, τα Ανάκτορα του Buckingham με την αλλαγή φρουράς, το Βρετανικό Μουσείο και το Μουσείο Κέρινων ομοιωμάτων της Madame Tussaud, τη Βασιλική του Αγίου Παύλου και το Αβαείο του Westminster καθώς και την αγορά της Oxford Street. Σας προτείνουμε επιπλέον τρία διαφορετικά σημεία της πόλης που αξίζει να βρείτε το χρόνο για να τα επισκεφθείτε.<br /><br />ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΕΣ<br />TATE MODERN ΚΑΙ TATE BRITAIN<br /><br />Οι δύο αυτές εξαιρετικές και μεγάλες πινακοθήκες φιλοξενούν ορισμένα από τα διασημότερα έργα τέχνης στον κόσμο. Η Tate Modern εστιάζει στη σύγχρονη τέχνη ενώ η Tate Britain παρουσιάζει τη Βρετανική τέχνη από το 16ο αι. μέχρις και σήμερα.<br /><br />Εάν υπάρχει πολυτέλεια χρόνου, αξίζει να επισκεφτείτε και την Εθνική Πινακοθήκη Πορτρέτων στην Trafalgar Square.<br /><br />PORTOBELLO<br /><br />O πιο πολύχρωμος και πιο γεμάτος δρόμος στον κόσμο με παλαιοπωλεία, αντικερί και υπαίθρια αυτοσχέδια καταστήματα με είδη από όλο τον κόσμο. Ο αριθμός των επισκεπτών τα Σάββατα ξεπερνά κάθε ανθρώπινη φαντασία.<br />Μπείτε μέσα στα μαγαζιά και περιπλανήστε το βλέμμα σας … στα πάντα. Δεν υπάρχει περίπτωση να μη τραβήξει κάτι τη ματιά σας.<br />Εδώ περπατάτε, βλέπετε, μυρίζετε και αν θέλετε… χορεύετε στο δρόμο υπό τους ήχους μικρών group μουσικής που προβάλουν σε κάθε γωνιά.<br />Χαρείτε ένα … άλλο Λονδίνο… πιο ξέγνοιαστο! Γίνετε ένα με τον κόσμο και ταξιδέψτε σε αυτό το φιδίσιο δρόμο.<br /><br />ΜΑΤΙ ΤΟΥ ΛΟΝΔΙΝΟΥ – LONDON EYE<br /><br />Γνωστό και ως «Τροχός της Χιλιετίας», το μάτι του Λονδίνου, σας δίνει τη δυνατότητα πανοραμικής θέας της πόλης (εφόσον ο καιρός το επιτρέπει) μέσα από μία κάψουλα.<br />Πρόκειται ίσως για το νέο σύμβολο της πόλης, ενώ οι διαστάσεις του είναι εκπληκτικές. Στο ύψος των 160 μέτρων η θέα … κόβει την ανάσα.<br />Αν και το εισιτήριο είναι … «τσουχτερό» (17 λίρες για ενήλικες ή 20 περίπου ευρώ και 8,50 λίρες για παιδιά ή 10 περίπου ευρώ), αξίζουν δύο επισκέψεις. Μία την ημέρα αλλά και μία το βράδυ, όταν το φωταγωγημένο Λονδίνο είναι χωρίς υπερβολή … ένα έργο τέχνης από ψηλά.<br /><br />ΠΩΣ ΘΑ ΠΑΤΕ<br />Το Λονδίνο συνδέεται με τη Θεσσαλονίκη ή την Αθήνα καθημερινά τόσο με πτήσεις των ελληνικών όσο και των Βρετανικών Αερογραμμών. Προτείνουμε την επιλογή πτήσης με τελικό προορισμό το αεροδρόμιο του Heathrow μιας και η συγκοινωνία με το κέντρο της πόλης γίνεται πιο εύκολα μέσω του υπόγειου σιδηρόδρομου.<br /><br />ΤΙ ΚΑΙ ΠΟΥ ΘΑ ΦΑΤΕ<br />Είναι άγνωστο από πού έχει προέλθει η φήμη πως οι Άγγλοι δεν ξέρουν να τρώνε. Μια χώρα που έχει δεχτεί τις επιδράσεις από τις κουλτούρες όλου του κόσμου δεν μπορεί παρά να υπερηφανεύεται για την παγκόσμια κουζίνα της.<br />Εάν θέλετε να νοιώσετε τη λονδρέζικη ατμόσφαιρα σε ένα περιβάλλον με άψογο service, προτείνουμε ανεπιφύλακτα το QUO VADIS στο Soho. Βρετανική κουζίνα με έμφαση στο βοδινό (πάνω από 50 πιάτα με διαφορετικές συνταγές βοδινού) και στα ψάρια. Το παγωτό που σερβίρεται ως επιδόρπιο είναι … ανεπανάληπτο.<br />Μη διστάσετε επίσης να δοκιμάσετε σε κάποιο από τα πολυάριθμα εστιατόρια, την κουζίνα της Ινδίας και της Μαλαισίας. Άλλωστε οι κουζίνες αυτών των δύο χωρών εξελίχθηκαν στο Λονδίνο!!!<br /><br />ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ<br />Τι να πρωτογράψει κανείς για την πόλη που γεννάει και εξαπλώνει στυλ σε όλες τις μορφές διασκέδασης εδώ κι ένα αιώνα… Η πόλη που δε βαριέσαι ποτέ… Θεατρικές παραστάσεις, όπερα, παραστάσεις μπαλέτου, μουσικές συναυλίες για κάθε γούστο, περιοδικές εκθέσεις από όλο τον κόσμο, φεστιβάλ, αθλητικές διοργανώσεις (ειδικά ποδόσφαιρο), pubs και clubs… που δε χωράνε σε μία λίστα…<br />Αν και παλαιότερα η διασκέδαση χτυπούσε κόκκινο στην περιοχή του Soho, προτείνουμε ανεπιφύλακτα την περιοχή της Leicester Square στο West End στη Βόρεια Όχθη, καθώς επίσης και την περιοχή του South Bank (Νότια Όχθη του Τάμεση) που εξελίσσεται συνεχώς. Να μην παραλείψουμε το Notting Hill, που εκπέμπει την πλέον κοσμοπολίτικη αύρα της πόλης.<br /><br />ΑΓΟΡΕΣ<br />Οι πιο διάσημοι δρόμοι και περιοχές για αγορές (τουλάχιστο στην Ευρώπη) ακούνε στα ονόματα: Oxford Street, Carnaby Street, Coven Garden και Islington. Ειδικότερα η Oxford Street θεωρείται η εμπορικότερη οδός στην Ευρωπαϊκή ήπειρο. Στο Λονδίνο μπορείτε να αγοράσετε τα πάντα: είδη πολυτελείας (π.χ. στα Harrods), προϊόντα outlet (π.χ. Dover Street Market), να επισκεφτείτε τεράστια πολυκαταστήματα (π.χ. Westfield Shopping Centre) κ.ά. Μην παραλείψετε όμως μια επίσκεψη στο Portobello και ειδικότερα τα Σάββατα.<br /><br />ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ<br />Όταν στο Λονδίνο το ρολόι δείχνει 12:00, στην Ελλάδα η ώρα είναι 14:00. Από το προάστιο του Λονδίνου Greenwich διέρχεται ο «μηδενικός» μεσημβρινός της γης που προσδιορίζει και την παγκόσμια ώρα όπως και τις ζώνες ωρών όλης της Γης<br />Προσοχή κατά τους περιπάτους σας και ειδικά όταν διασχίζετε δρόμους κυκλοφορίας. Οι Άγγλοι οδηγούν «ανάποδα» και σχεδόν σε όλες τις διαβάσεις αναγράφεται η ένδειξη «Look Right” (κοιτάξτε δεξιά) ή “Look Left” (κοιτάξτε αριστερά). Θυμηθείτε να το κάνετε πάντα. Τα περισσότερα ατυχήματα στην αγγλική πρωτεύουσα σχετίζονται με την έλλειψη εξοικείωσης των τουριστών με το σύστημα οδήγησης στη χώρα. Αν δεν είστε προσεχτικοί…. δεν ξέρετε από πού θα σας έρθει!!!<br />Οι Άγγλοι χρησιμοποιούν σα νόμισμα τη Λίρα Αγγλίας. Στα τέλη Απριλίου του 2009, 1 Λίρα Αγγλίας ισοδυναμούσε με περίπου 1,20 Ευρώ. Προτείνουμε να κάνετε συνάλλαγμα άμα τη άφιξη σας στο αεροδρόμιο. Χρειάζεται βέβαια λίγο παραπάνω κόπος για να καταλάβετε τα αγγλικά που μιλούν οι Ινδοί ή Πακιστανοί υπάλληλοι, οι οποίοι όμως είναι ευγενέστατοι και εξυπηρετικότατοι.<br />Καπνιστές και Λονδίνο είναι δύο ασυμβίβαστες έννοιες. Να λοιπόν η ευκαιρία να κόψετε το κάπνισμα.<br />Προτιμήστε να κινηθείτε με το μετρό. Είναι το πιο γρήγορο και φτηνό μέσο με σταθμούς σε όλο το μητροπολιτικό Λονδίνο. Αποφύγετε τα TAXI μια και οι χρεώσεις θα σας κάνουν να χάσετε το χαμόγελό σας<br /><br /><span style="font-size:85%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-7704756150948012352?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-57028181062967077662010-06-07T11:35:00.000-07:002010-06-07T11:36:49.760-07:00<strong>Τα νέα του Συλλογου Πολιτισμού Στρατωνίου</strong><br /><strong>Τόμος 3ος Φύλλο 27</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-5702818106296707766?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-7030013256975646032010-06-07T11:28:00.000-07:002010-06-07T11:32:35.648-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA07E_-ESkI/AAAAAAAAAuY/2SWmZt8qR5g/s1600/parelasi+25+mart+09+026.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; FLOAT: left; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480101278657038914" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA07E_-ESkI/AAAAAAAAAuY/2SWmZt8qR5g/s320/parelasi+25+mart+09+026.jpg" /></a><br /><div>Η ΦΙΛΑΡΜΟΝΙΚΗ ΜΑΣ ΣΤΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΠΑΡΕΛΑΣΗ </div><br /><div></div><br /><div>Σε μια ηλιόλουστη μέρα έγινε η μαθητική παρέλαση στον παραλιακό δρόμο. Γονείς και συγγενείς παρακολούθησαν την παρέλαση των μαθητών του Νηπιαγωγείου , του Δημοτικού , του Γυμνασίου και της Α’ Λυκειακής τάξης .Την παρέλαση άρχισε η Φιλαρμονική του Συλλόγου πλαισιωμένη από τμήμα της Φιλαρμονικής του Δήμου. Μετά την παρέλαση στο Στρατώνι όλη η μουσική ομάδα με τον Μαέστρο κ. Προδρομίδη Μπάμπη μεταφέρθηκε στην παρέλαση της Ιερισσού </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-703001325697564603?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-29889629605476159522010-06-07T11:27:00.002-07:002010-06-07T11:28:24.255-07:00<strong>-Την ώρα του φαγητού, δε μιλάνε.</strong><br /><br /> -Έκανε μια κουζίνα, τι να σου πω, ιλουστρασιόν! Όλες οι συσκευές ενσωματωμένες, δεν ξέρω κι εγώ πόσο της κόστισε. Άλλο να σου λέω κι άλλο να τη δεις, πραγματικό ποίημα!<br /> Με συγκαταβατικό χαμόγελο παρακολουθώ τη φίλη μου που αγωνίζεται να μου εκθειάσει την κουζίνα μιας γνωστής μας. Το μόνο που με ενοχλεί είναι η απαράδεκτη παρομοίωση της κουζίνας με ποίημα. Όλα κι όλα, κάτω τα χέρια από την ποίηση.<br /> Ίσως να κοπιάζει περισσότερο να με πείσει, γιατί το ξέρει πως τα λόγια της δεν πρόκειται να με συγκινήσουν να δείξω το παραμικρό ενδιαφέρον. Οι απαστράπτουσες και πανάκριβες σύγχρονες κουζίνες – ένας συνηθισμένος τρόπος επίδειξης και νεοπλουτισμού στις μέρες μας – δεν με ενθουσιάζουν. Πόσο μάλλον που οι περισσότερες περιορίζονται σε μία μικρής έκτασης και ρεπερτορίου μαγειρική, για να μη λερώνονται και οι αστραφτερές επιφάνειες των ντουλαπιών και χαλάει μόστρα.<br /> Συχνά η μνήμη μου γυρνά στην αυτοσχέδια βοηθητική κουζίνα της μάνας μου, στην παράγκα της αυλής. Από τη μια μεριά στοιβιασμένα τα ξύλα για τις σόμπες και στη γωνιά μια πυροστιά. Τα ξύλα καίνε και μέσα στο μεγάλο μαύρο τηγάνι τηγανίζονται οι κίτρινες πατάτες, που σε λίγο καλύπτονται από τα χτυπημένα αβγά. Στραπατσάδα το αγαπημένο μας φαγητό. Εμείς καθισμένοι σε σκαμνιά γύρω από τη φωτιά παρακολουθούμε και περιμένουμε…<br /> Και την Κυριακή κεφτέδες, που μύριζαν μισό χιλιόμετρο! Και χωριάτικα λουκάνικα με αβγά και χοιρινή τηγανιά για πρωινό. Η όρεξη ξεχειλίζει και η όσφρηση δέχεται προκαταβολικά το μερίδιο της. Τα μάτια που παρακολουθούν, απολαμβάνουν το θέαμα. Μάτια, μύτη, γλώσσα σε αγαστή συνεργασία, δεν μιλούν. Γιατί να μιλήσουν;<br /> Ανεβαίνω προς την αυλή της θείας Μαρίας. Η θεία μου μπροστά στον ξυλόφουρνο φουρνίζει τα φουσκωμένα ψωμιά. Είναι σηκωμένη από τα βαθιά χαράματα για να ζυμώσει. Κάθομαι σε ένα σκαμνί κοντά της και περιμένω εναγωνίως να ξεφουρνίσει. Ξέρει καλά τι προσμένω και μόλις βγάζει το πρώτο ψωμί, κόβει με το χέρι μία ξεροψημένη γωνιά και μου τη δίνει. Δε με νοιάζει που καίγομαι. Κόβω μικρές κόρες και τις τραγανίζω. Σε λίγο μου φέρνει δικό της τυρί, στραγγιγμένο στην τσαντίλα η λίγδα. Τότε το ψωμί της γίνεται έδεσμα.<br /> Μπαίνω μαζί της στην κουζίνα. Η μασίνα ακτινοβολεί ζεστασιά, τόσο που η πόρτα – χειμώνα καιρό – μένει ανοιχτή. Το φαγητό της μοσχοβολάει τον τόπο, αγριογούρουνο στιφάδο. Μου ζητάει να κατέβω στο υπόγειο να φέρω λάχανο τουρσί. Το βαρέλι με το τουρσί είναι τεράστιο για το μπόϊ μου. Βάζω ένα σκαμνί και με κίνδυνο να πέσω μέσα σκύβω και βγάζω ένα ολόκληρο λαχανάκι. Το βάζω στο τσίγκινο πιάτο που μου έδωσε και της το πηγαίνω. Τρώμε όλοι μαζί, κανένας όμως δε μιλάει για ώρα. Πώς να μιλήσει;<br /> Φεύγω για τη μικρασιάτικη κουζίνα της θείας Δημητρίας. Απόγευμα, η ώρα του γλυκού. Και πόσα γλυκά περιμένουν μέσα στο σερβάν φτιαγμένα από τα χεράκια της! Με καλεί να διαλέξω. Κάθε φορά διαλέγω κι άλλο, μέχρι να τα δοκιμάσω όλα κι ύστερα πάλι από τη αρχή. Τρώμε το γλυκό στον κήπο, ανάμεσα στα λουλούδια και ξεδιψάμε με δροσερό νερό από τη στάμνα. Δεν μιλάμε. Τι να πούμε;<br /> Αγαπημένες γυναίκες και μαγικές γεύσεις στις παλιές κουζίνες, τις λιτές και αστόλιστες τις ασπρισμένες δυο και τρεις φορές το χρόνο με ασβέστη και λουλάκι. Να ήταν τα αγνά υλικά που χάριζαν τη σπάνια γεύση ή το μεράκι κι η αγάπη που έδιναν και έπαιρναν από μας οι αγαπημένες μαγείρισσες; Που έχοντας ελάχιστα υλικά στα χέρια, τα αβγάταιναν με τη δημιουργία και την τέχνη και τα πολλαπλασίαζαν, για να χορτάσουν όλα τα στόματα, σαν το Χριστό.<br /> Σ’ αυτά τα ευλογημένα χεράκια, που ζύμωσαν, μαγείρεψαν και χάϊδεψαν τα μαλλιά μας, αφιερώνω τις γραμμές αυτές.<br /><br /><strong> Η Καρβουνοσκαλίτισσα</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-2988962960547615952?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-34479203474713481442010-06-07T11:27:00.001-07:002010-06-07T11:27:38.034-07:00Σε εργασίες βελτίωσης του δαπέδου του Εργαστηρίου Κλασσικού Χορού προχώρησε το ΔΣ του Συλλόγου. Το νέο δάπεδο θα παρέχει αρτιότερη μόνωση και θα βελτιώσει την ποιότητα του χώρου , για την ασφαλέστερη και ποιοτικότερη εκπαίδευση των παιδιών. Το εργαστήριο επαναλειτουργεί από το Σεπτέμβριο του 2008 ύστερα από διετή περίπου αδράνεια με εξαιρετική επιτυχία και σημαντική συμμετοχή παιδιών και εφήβων.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-3447920347471348144?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-19946534452698347082010-06-07T11:26:00.000-07:002010-06-07T11:27:07.531-07:00Τη Δευτέρα 30 Μαρτίου στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου πραγματοποιήθηκε εκδήλωση του Πολιτιστικού Συλλόγου Ιερισσού « Ο Κλειγένης», με αφορμή τη διάκριση των μελών της Θεατρικής ομάδας τα «Γκαργκάνια» κατά την παρουσία τους στο 1ο Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ερασιτεχνικών θεατρικών ομάδων. Η Βραδιά διανθίστηκε με κομμάτια της καινούργιας δουλειάς τους από το έργο Φ.Γ.Λόρκα «Ο ματωμένος γάμος». Επίσης παρουσιάστηκε η πρώτη δουλειά της Θεατρικής ομάδας Στρατωνίου ( η οποία εξασκείται στη Θεατρική δημιουργική γραφή) με το θέμα «Ο ΓΙΑΟΥΡΤΑΣ» της Ε. Βασιλογιαννάκη. «Ο Γιαουρτάς» έγινε δεκτός με πολύ ενθουσιασμό και έδωσε θάρρος σε όλη τη θεατρική ομάδα του Στρατωνίου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-1994653445269834708?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-91006844968670662752010-06-07T11:17:00.002-07:002010-06-07T11:26:26.965-07:00Με μια κεφάτη βραδιά γιόρτασαν τον ερχομό της άνοιξης τα μέλη του Συλλόγου στο BAR URSUS με χορό μέχρι πρωίας. Η απαραίτητη λαχειοφόρος αγορά πρόσφερε δώρα από χορηγίες επαγγελματιών της περιοχής τους οποίους ο Σύλλογος ευχαριστεί θερμά Το ίδιο θερμά ο Σύλλογος, ευχαριστεί τα μέλη, που με την συμμετοχή τους βοήθησαν στην οικονομική τόνωση του Συλλόγου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-9100684496867066275?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-6116903561543112302010-06-07T11:17:00.001-07:002010-06-07T11:17:50.870-07:00Σε τελική φάση βρίσκεται ύστερα από αρκετό καιρό η αποπεράτωση του γηπέδου ποδοσφαίρου. Το έργο θα δώσει πνοή στο Στρατώνι και χαρά στην Ποδοσφαιρική μας ομάδα που φιλοξενούνταν για προπονήσεις σε άλλα γήπεδα της περιοχής εδώ και πολύ καιρό.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-611690356154311230?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-26560051196693909842010-06-07T11:16:00.000-07:002010-06-07T11:17:18.944-07:00Από την έκδοση της, μέχρι να φτάσει « Η ΝΕΙΚΟΠΤΕΛΕΜΑ » στα χέρια σας συμβάλλουν πολλοί.<br />Μια αφανής συνεισφορά πραγματοποιείται από την κα Χρύσα Καρατζά-Ζαγοράκη, που ακούραστα εδώ και δύο χρόνια έχει αναλάβει την διανομή της εφημερίδας μας εντός Στρατωνίου και μάλιστα ΑΦΙΛΟΚΕΡΔΩΣ.<br />Εκτός από τη φροντίδα της προσωπικής αποστολής της εφημερίδας σε κάθε παραλήπτη , έχει αναλάβει και τη φροντίδα της διάθεσης επιπλέον τευχών στον επαγγελματικό της χώρο.<br />Για τους λόγους αυτούς, το ΔΣ του Συλλόγου την ευχαριστεί θερμά, και εκτιμά τη μεγάλη της αυτή προσφορά .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-2656005119669390984?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-43669312471856844222010-06-07T11:15:00.000-07:002010-06-07T11:16:37.774-07:00Με ένα έργο του συμμετέχει ο Γαβριήλ Κινικλής στην ομαδική έκθεση Ελλήνων καλλιτεχνών στην πόλη της Καλαμάτας. Η έκθεση έχει την ιδιαιτερότητα ότι κάθε έργο εκτίθεται στη βιτρίνα ενός εμπορικού καταστήματος που τυχαίνει να είναι και ο χορηγός του. Έτσι ο φιλότεχνος περιεργάζεται το κάθε έργο κάνοντας συγχρόνως ένα μεγάλο περίπατο στην εμπορική καρδιά της πόλης.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-4366931247185684422?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-24915877858847244632010-06-07T11:07:00.000-07:002010-06-07T11:34:05.485-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA03DC8cSFI/AAAAAAAAAuQ/KOz7ShUq3vQ/s1600/%CE%92+%CE%91%CE%98%CE%91%CE%9D%CE%91%CE%A3%CE%99%CE%9F%CE%A5+%CE%9D%CE%9F%CE%9C%CE%91%CE%A1%CE%A7%CE%97%CE%A3.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 424px; FLOAT: left; HEIGHT: 342px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480096847049279570" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA03DC8cSFI/AAAAAAAAAuQ/KOz7ShUq3vQ/s320/%CE%92+%CE%91%CE%98%CE%91%CE%9D%CE%91%CE%A3%CE%99%CE%9F%CE%A5+%CE%9D%CE%9F%CE%9C%CE%91%CE%A1%CE%A7%CE%97%CE%A3.jpg" /></a><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA02ZijgG0I/AAAAAAAAAuI/LKnN0QPTZt8/s1600/%CE%A3%CE%91%CE%9B%CE%9F%CE%9D%CE%99.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 425px; FLOAT: left; HEIGHT: 448px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480096133980101442" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA02ZijgG0I/AAAAAAAAAuI/LKnN0QPTZt8/s320/%CE%A3%CE%91%CE%9B%CE%9F%CE%9D%CE%99.jpg" /></a><br /><br /><div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-2491587785884724463?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-12671235948985367642010-06-07T11:05:00.000-07:002010-06-07T11:07:16.361-07:00Άνοιξη<br /><br />Ένα τραγούδι με ευωδιές<br />το νοιώθουμε και πάλι<br />σιγά –σιγά κάποια γιαγιά<br />το σβήνει το μαγκάλι.<br /><br />Ο ήλιος λέει σιγά –σιγά<br />παίρνω την κατηφόρα<br />και οι βαθμοί του υδράργυρου<br />βλέπουν την ανηφόρα<br /><br />Η μυγδαλιά μου στην αυλή<br />φοράει τα γιορτινά της<br />και η μέλισσα αργά- αργά<br />ζητάει την αγκαλιά της<br /><br />Ο καλογιάννος άρχισε<br />τον μορφονιό να κάνει<br />κάποιας μικρής να προσπαθεί<br />να την ξαναζεστάνει<br /><br />Οι μορφονιές σιγά –σιγά<br />δείχνουνε τα καλά τους<br />κάποια καμάκια αρχινούν<br />να βλέπουν τα κιλά τους<br /><br />Ο Μάρτης μήνας πυλωρός<br />της φύσης ναυλωμένος<br />της Άνοιξης ονειρευτής<br />κι από ψηλά σταλμένος<br /><br />Η αύρα θέλει να σου πει<br />άνθρωπε ήρθα πάλι<br />ζώα, πουλάκια κι άνθη<br />σου δείχνουνε τα κάλλη.<br /><br /> Κουτενίσιος<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-1267123594898536764?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-40700543924980784622010-06-07T11:02:00.000-07:002010-06-07T11:05:44.302-07:00Τότε, μαρκόνισα η κυρά κι εγώ ανθυποπλοίαρχος, σκάτζα στο μπάρκο αντάμα νάμαστε. Κανένα χρόνο το πολύ νάχαμε κι οι δυό στη πλάτη ναυτοσύνη- Και το ΑΛΚΥΩΝ, ένα πίτσικο που εμείς Τιτανικό το βλέπαμε – Στη πλώρη, τρία αμπάρια κι ένα μικρό κατάπρυμα κι ανάμεσα η μηχανή γέφυρα και καμπίνες. Η δικιά μας στο πάνω deck, πιο πάνω μονάχα η γέφυρα, τ’άλλο γυμνό.<br /> Στ’ αριστερά μονάχοι μας, κανείς πλάι και κάτω.<br /> Κι ήταν αβέρτη, γραφείο στη γωνία, μπροστά και γυριστή, κι απέναντι σπιτίσιο ένα σαλόνι, τραπέζι, καναπές, και πολυθρόνα, δυο σκαμπό, στη μέση τσίπικο χαλί καμπόσο ξεφτισμένο, παρέκει κρεβάτι εναμισάρικο και στο μπουλμέ της θάλασσας, δυο φινιστρίνια ήταν διπλά, μεγάλα για βαπόρι.<br /> Οι αλουέδες ένας λαβύρινθος, που όλο πηγαίναν στρίβανε κι ανεβοκατεβαίναν με σκαλοπάτια αμέτρητα.<br /> Καπετανάτο δέσποζε μπροστά. Σαλόνι, παρασάλονο, γραφείο και σουίτα πιάναν το κούτελο του deck απ’ άκρη σ’ άκρη. Πίσω, δυο μπαλκονέτα είχε στενά, που εκεί κάναμε γειτονιά για τον καφέ, από σοφράνο νάμαστε, στη κοητή.<br /> Έτσι, πήραμ’ αμπάριζα τη Μεσόγειο, Σμύρνη – Μπιζέρτα, Οράν – Μασσαλία, Μάλαγα – Αλεξάνδρεια. Μικροτάξιδα τα λέγανε οι πιο παλιοί, Καματερό – Παλούκια. Εμάς μας φαίνονταν Τροία – Παταγωνία.<br /> Βεγγάζη φτάσαμε απ’ τη Σαβόνα. Φορτίο γενικό, κούτες, κασόνια δέματα, μέχρι τα μπούνια. Οι Λυβιάνοι, ένα μιλιούνι ανέβηκαν, πιάσαν τα πόστα, βίντσια, κουμάντα, κιόσκια γέμισαν κι είπαν βδομάδες δυο η εκφόρτωση – Κι ήταν το σμάρι ξώφτερνο, ντυμένο με καφτάνια κι άσπρα κεφαλομάντηλα, φαίνονταν άσχετοι, νωθροί, μελίσσι που το φλόμωσε η ίσκα.<br /> Λιμάνι κατακαίνουργιο και παστρικός ο ντόκος, για στοχασμούς ταμάμ για πογευματινά σουλάτσα.<br />Έξω κάτι παζάρια μοναχά, Μοναστηράκια, Μοδιάνα, ρούχα, χρυσαφικά, χαλκώματα, μπαχάρια, εμείς μια περατζάδα μοναχά κι ύστερα πίσω, οι ντόπιοι λες, αενάως!!!Βεγγάζη φτάσαμε απ’ τη Σαβόνα. Φορτίο γενικό, κούτες, κασόνια δέματα, μέχρι τα μπούνια. Οι Λυβιάνοι, ένα μιλιούνι ανέβηκαν, πιάσαν τα πόστα,βίντσια, κουμάντα, κιόσκια γέμισαν κι είπαν βδομάδες δυο η εκφόρτωση – Κι ήταν το σμάρι ξώφτερνο, ντυμένο με καφτάνια κι άσπρα κεφαλομάντηλα, φαίνονταν άσχετοι, νωθροί, μελίσσι που το φλόμωσε η ίσκα.<br /> Να μείνουμε έξω δεν επιτρέπονταν τη νύχτα, μα κι ύστερα για ναυτικό ζωή δεν είχε στάλα. Βγήκαμε έξω έν’ απόγευμα, τσιμπήσαμε κουσκούς μ’ αρνί, μια κρεμυδόσουπα και μέσα-<br /> Καλοκαιριά ο καιρός κι η εκφόρτωση απ’ το πρωί μέχρι τ’ απόγευμα, το ίδιο- Στ’ απόδειπνα, δυο μέτζες πετονιές κατάπρυμα ριγμένες, στο χέρι ένας καφές, στήναμε πηγαδάκια στη μέση η ΕΡΑ 4, πότε ποδόσφαιρο και πότε Μαρινέλα-!!!<br /> Περνούσε η ώρα, μέχρι μπορεί μεσάνυχτα κι ύστερα ύπνο. Πρύμα τσιμπούσι αριά και πού κι ήλιος ζεματούσε κι ήταν εσκιτζήδες οι κρενιέρηδες και γίνονταν ζημιές αβέρτα μέσ’ τα αμπάρια. Σπάζαν κασόνια κι οι ξώφτερνοι στο πλιάτσικο το ρίξαν. Έτρεχα εγώ, μα να προφτάσω τι; Μ’ ένα κοντοπαντέλονο στραβά ένα κασκέτο, πώς να εμπνεύσεις φόβο;<br /> Τ’ αμπάρια περιδιάβαινα, κρυμμένος τάχατες, μ’ αυτοί στήνανε κολαούζηδες, σφυρούσαν, σινιάλα κάναν κι όταν απίκο έφτανα, χώναν τα κλεψιμαίικα κάτω απ’ τις κελεμπίες, άντε να βρεις. Μια, δυο, πρέφα με πήραν και μ’ έπαιζαν σαν τον ποντικό. Μ’ είπε κι ο Γραμματικός να μη σκοτίζομαι πολύ, είπα ένα α σιχτήρ και τ’ άφησα. Έφερνα γύρους μοναχά, δολώματα άλλαζα στις πετονιές, έχτιζα χρώμα, σφυρούσα αλλού, καλά περνούσα –<br /> Στην ώρα του καφέ, δέκα πρωί κι εσπέρα τρείς, στο πισωμπάλκονο έβγαινε η κυρά με δυο καφέδες και δροσιές, ανέβαινα κι εγώ κι απ’ το παγκί, χαζεύαμε το σμάρι μεσ’ τ’ αμπάρι. Πηγαιν’ ερχόταν άρπαζε κι έκρυβε – Βλέπαν κι αυτοί – Στάμπαραν τη κυρά και ρίχναν μάτια, στην αρχή τάχαμου αδιάφορα, μούργικα υστερότερα και καταλυμασμένα. Εκείνη σιάχτηκε καμπόσο, την άλλη φόρεσε μακρύ και την παράλλη, σχεδόν βγήκε με μπούργκα.<br /> Δεν βγήκαμ’ έξω, δεν τσίμπαγε πίσω σταλιά, δεν νίκησε κι ο ΠΑΟΚ, μας πήρε η νύχτα, πέσαμ’ αργά για ύπνο.<br />Είπαμε λίγα, παίξαμε κιόλας κάμποσο, γύραμε ψόφιοι!!!<br /> Και πάνω εκεί στον ύπνο τον βαρύ, κατάκεντρα στα ονείρατα, ακούω ξερά χτυπήματα στη πόρτα- Γυρνάω πλευρό, ξεχνώ μα ματακούω- Σκώνουμαι στον αγκώνα, θαρρώ πως ήρθε η ώρα σκάτζα βάρδιας και φωνάζω. «ΟΚ<br />Τζαφέρ» στον Τούρκο Βατσιμάνη. Γυρνώ πλευρό αχόρταστος. Χτυπούν ξανά, βαριά, βουβά ανοίγω φώς, πάω<br />ξαναμμένος βρίζοντας, στου Τούρκου να τσιρίξω – α σιχτήρ ρε, σ’ άκουσα, ξεκουμπίσου – σκούζει η κυρά – μη για το θεό, τέσσερις είναι η ώρα!!! Στέκω, ζουπώ τα μάτια, σκιάζομαι. Φτάνω κοντά ρωτώ, οι απ’ έξω λεν: customs και politsia Μια βούβα έπεσε και στη στιγμή άρχισαν να βαρούν τη πόρτα με τους ώμους Πέφτω στα γόνατα, βλέπω απ’ τις γρίλιες, πόδια μετρώ, τρείς μούργους νιώθω απ’ έξω.<br />Πετάχτηκα, ήρθε κοντά ανήσυχη κι εκείνη μας έπιασε ένα αλάφιασμα, έτρεμε η πόρτα, πλάτη βάλαμε-<br /> Βογάρηζαν οι απ’ όξω βουβά μονάχα με τους ώμους, να μην ακούγεται σταλιά. Ήτανε μπογαλήδες κι οι τρείς κι η πόρτα σειόταν, και μείς μαζί της.<br />Το πράγμα ζόριζε. Τηλέφωνο δεν είχε η καμπίνα, οι πλαϊνές εχάσκαν αδειανές,πάνω και κάτω νέκρα. Είδα ένα γύρω μήπως βρω πίσω απ’ τη πόρτα κατιτίς για να στριμώξω ντουλάπα, τραπέζι, καναπές, κρεβάτι, στον μπουλμέ διπλά τριπλά ήτανε βιδωμένα, όλα τα γαμημένα.<br /> Άναψα θεριά οι απέξω ανήμερα επέμεναν, η πόρτα αγκομαχούσε. Μούρθε μια σκέψη, πως θάταν μούργοι του αμπαριού, είδαν γυναίκα, οσμίστηκαν ψητό, τα είπαν, τα ήπιαν, φουμάρισαν, γίνανε τούμπανο κι’ άσκεφτα ήρθαν να κάνουνε γιουρούσι. Κόρωσα. Είπα μια νάβγω απ’ το φινιστρίνι, να τσαγκαρώσω πάνω, φωνές να βγάλω να σηκωθούν κι οι άλλοι. Φοβήθηκα μόνη να την αφήσω. Βογκούσε η πόρτα, μαζί και το μυαλό μου. Είπα να βγει η κυρά απ’ το φινιστρίνι, όμως τριάντα μέτρα γκρέμνο, μετάνιωσα. Έγινε η πόρτα χάρβαλο, όπως τα νεύρα μου.<br />Είδα ένα γύρω, αρπάω ένα σκαμπό. Το δίνω μια, διαλύθηκε. Αρπάω τα δυο ποδαρικά, τ’ άλλα τα παίρνει εκείνη. Τα ζύγιασα, τα σήκωσα ψηλά, ταμάμ τα βρήκα, μέρωσα λίγο. Πάω κοντά, κάνω δυο πρόβες, λέω θα στέκω εδώ σ’ ανήφορο τα χέρια αρματωμένα, θ’ ανοίξω απότομα την ώρα που θα ορμούν και χράαπ μια κατακούτελα με το δεξί, ο πρώτος πέφτει σέκος, ξωπίσω ο δεύτερος που τον βρίσκει το ζερβί στη σβερκαδιά, άκλαυτος πάει μα κι αν όχι, τότε ορμάει, ορμώ, πέφτει κι αυτός, τρεις οι νεκροί είναι πολλοί, μα τώρα εγώ τους βλέπω μπόλικα λίγους. Πήρα τα πάνω μου και θέση διάλεξα λίγο μέσ’ απ τη πόρτα. Στο κάτω κάτω και Θερμοπύλες είχα εγώ και Σαλαμίνες.<br />Εκείνοι τι; Ρουθούνια που οσμίζονταν το φόβο μας κι όλο σκουντούσαν.Κι η κάσα τώρα άρχισε τρέμουλο, να πάει να σπάσει όπως κι οι φλέβες μας. Έδειξα, πρόβα να κάνουμε άλλη μια, κι έδειξα πως απότομα θ’ ανοίξω την ώρα που εκείνοι θα σκουντούν, θα μπρουμουτήσουν και τότε εμείς, τον πρώτο εκείνη, τους πίσω εγώ, πάμε και βλέπουμε!!! Εκείνοι επιμένουν ξεσάλωσαν, η πόρτα πια τραμπάλιζε, η κάσα άρχισε τις βίδες να ξερνάει κι ο μάνταλος ίσα που βάσταγε. Κι οι Μούργοι δεν βαρεθήκαν μα κι’ ούτε σκιάχτηκαν σταλιά. Ώρα βαρούσαν για να μπούν να μαγαρίσουν τη κυρά, μπορεί και μένα οι άγριοι, λές; Καρφάκια σήκωσα και τα καρεκλοπόδαρα πιο πάνω ακόμα. Περνούσε η ώρα βαρέσαν κι άλλο, βαριά κοιμόταν το βαπόρι, πρέφα δεν πήρε ότι παράδερνα και γω με δυο μέτρα μουστάκι.<br /> Άρχισε ν’ αχνοφέγγει, δώσανε άψυχη μια, φτύσαν βρισιές και φύγαν. Πήραμε’ ανάσες, πιαστήκαμε αγκαλιά σε γύρο – γύρο όλοι. Καμπόσο πέρασε, έστησα αφτί, μια βούβα. Σηκώθηκε ο ήλιος και μείς στο καναπέ μερώναμε με τα ποδαρικά στα χέρια. Λάγιαζε ο φόβος. Τι νύχτα; Άνοιξα, ο μάνταλος βαστούσε μια τρίχα μοναχά. Χάσαν παρά τρίχα μία Πόντια αυτοί κι εγώ μια πάλη ηρωική την ευκαιρία.<br /> Βγήκαμε, τάπαμε στο καφέ, ακούσαν. Οι πιότεροι μοστράρουν αντριλίκια. Οι ντόπιοι επιμέναν impossible, ο μαραγκός ρεμπάτευε τη πόρτα, ο Τζαφέρ λούστηκε κατσάδες κι ένα πρόστιμο κι εγώ προίκα μάζεψα νάχω να λέω.<br /> Ξελυμπάραμε, πάμε γι αλλού.<br /><br /><strong><span style="font-size:130%;">Κωστής Ανδριώτης</span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-4070054392498078462?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-74703995651940358612010-06-07T10:38:00.000-07:002010-06-07T11:01:45.020-07:00Της Δέσποινας Συλιανίδου- Φιλολόγου<br /><br /><div><div><strong>«Η ποίηση δεν είναι υπόθεση ανέξοδη, για να μπει στην ψυχή μας, τρώει το κορμί μας»<br />Δ. Μαρωνίτης</strong></div><br /><div></div><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA0u5eB-E1I/AAAAAAAAAto/b9EXCcHAIlo/s1600/1.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 182px; FLOAT: left; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480087886428509010" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA0u5eB-E1I/AAAAAAAAAto/b9EXCcHAIlo/s320/1.jpg" /></a> <strong>Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες<br />κιθάρες. Ο άνεμος, όταν περνάει,<br />στίχους, ήχους παράφωνους ξυπνάει<br />στις χορδές που κρέμονται σαν καδένες.<br /><br />Είμαστε κάτι απίστευτες αντένες.<br />Υψώνονται σα δάχτυλα στα χάη,<br />στην κορυφή τους τ’ άπειρο αντηχάει,<br />μα γρήγορα θα πέσουνε σπασμένες.<br /><br />Είμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις,<br />χωρίς ελπίδα να συγκεντρωθούμε.<br />Στα νεύρα μας μπερδεύεται όλη η φύσις.<br /><br />Στο σώμα, στην ενθύμιση πονούμε.<br />Μας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίησις<br />Είναι το καταφύγιο που φθονούμε.<br />(Ιστορία)</strong><br /><br /></div><div>Στις 28 Ιουλίου του 1928, στην πόλη της Πρέβεζας γύρω στις πέντε το απόγευμα, κάτω από ένα λευκάδι βάζει τέλος στη ζωή του ο Κώστας Καρυωτάκης. Την περασμένη νύχτα δέκα ώρες παλεύει με τα κύματα χωρίς να καταφέρει να δώσει τέλος στη ζωή του. Η θάλασσα τον βγάζει ζωντανό στη στεριά. Γυρνά στο σπίτι του και κλείνεται στο δωμάτιό του ως το μεσημέρι. Όταν βγαίνει στην αγορά, ντυμένος σα γαμπρός με το καλό του κουστούμι, το ψάθινο καπέλο του και τη γραβάτα του δεμένη άψογα, κανένας απ’ όσους τον βλέπουν δεν υποψιάζεται, αυτό που θα ακολουθήσει.<br />Αγοράζει ένα περίστροφο και πηγαίνει σε ένα παραλιακό καφενεδάκι. Πίνει καφέ καπνίζοντας συνεχώς κι εκεί γράφει το σημείωμα που μας άφησε. Πληρώνει, και περπατάει στην ερημική παραλία. Κάθεται κάτω από ένα λευκάδι και με το περίστροφο δίνει τέλος στη ζωή του.<br />Στο σημείωμα γράφει με νευρικά γράμματα:<br />«Είναι καιρός να φανερώσω την τραγωδία μου… Κάθε πραγματικότης μου ήταν αποκρουστική. Είχα τον ίλιγγο του κινδύνου. Και τον κίνδυνο που ήρθε τον δέχομαι με πρόθυμη καρδιά. Πληρώνω για όσους, καθώς εγώ, δεν έβλεπαν κανένα ιδανικό στη ζωή τους, έμειναν πάντα έρμαια των δισταγμών, κι εθεώρησαν την ύπαρξή τους παιχνίδι χωρίς ουσία. Τους βλέπω να έρχονται ολοένα περισσότεροι μαζί με τους αιώνες. Σ’ αυτούς απευθύνομαι. Αφού εδοκίμασα όλες τις χαρές!!!, είμαι έτοιμος τώρα για ένα ατιμωτικό θάνατο…»<br />Έτσι τη μέρα αυτή, με τον ίδιο πυροβολισμό που η Αικατερίνη Καρυωτάκη έχανε το γιο της, στην Ελλάδα γινόταν γνωστό το έργο ενός μεγάλου ποητή.</div><div></div><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA0xDG0psOI/AAAAAAAAAtw/iKg2ybsI5XU/s1600/2.jpg"><strong><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 173px; FLOAT: left; HEIGHT: 200px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480090251020579042" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA0xDG0psOI/AAAAAAAAAtw/iKg2ybsI5XU/s320/2.jpg" /></strong></a><strong>Τα πρώτα χρόνια – Ο χαρακτήρας του<br /></strong><br />Γεννήθηκε στην Τρίπολη στα 1896. Γιος του νομοχηχανικού Γεωργίου Καρυωτάκη και της αρχοντοκόρης Αικατερίνης. Έχει μία αδερφή μεγαλύτερη κι ένα μικρότερο αδερφό.<br />Ο ίδιος από γεννησιμιού του είναι κοντός, αδύνατος και κακοφτιαγμένος, σα να έπασχε από γεροντίαση. Ήταν ένα λυμφατικό αγοράκι, που δεν θύμιζε σε τίποτα τα όμορφα και γεροδεμένα αδέρφια του. Το ντροπαλό και λιγομίλητο αγόρι, γίνεται ένας δειλός και χωρίς σιγουριά άντρας.<br />Εξαιτίας του επαγγέλματος του πατέρα του γύρισε από μικρός πολλά μέρη: τη Λευκάδα, τη Λάρισα, την Πάτρα και τελευταία τα Χανιά, όπου έμεινε ως το 1913. Έλαβε επιμελημένη μόρφωση γνωρίζοντας άριστα τη γαλλική και λιγότερο τη γερμανική γλώσσα.<br />Ανατράφηκε με αυστηρές αρχές, κάτι που θα επιδράσει πολύ αρνητικά στην ευαίσθητη ψυχοσύνθεσή του και που θα αδρανοποιήσει για πάντα την ικανότητά του για άμυνα απέναντι στον εαυτό του, στους ανθρώπους και τη ζωή γενικότερα.<br />Χλωμό και αδύνατο, δεν «τον παίζουν» οι συνομήλικοι του στα παιχνίδια τους. Τον φωνάζουν «γέρο» και τον αποφεύγουν. Μικρός δεν θα τρέξει και δεν θα ξεφωνίσει, όπως όλα τα παιδιά. Τα παιδικά του χρόνια θα τα περάσει περήφανος και τρομοκρατημένος.<br />Καθώς μεγαλώνει, σαρκαστικός, προφητικός και καθόλου ρομαντικός, βλέπει καθαρά πως τον φόρτωσαν με άχρηστο υλικό και προκατασκευασμένες αξίες. Η αυστηρή ανατροφή του στραγγάλισε καθετί αυθόρμητο και ζωντανό, τον φάσκιωσε με τις συνεχείς απαγορεύσεις και τους καθωπρεπισμούς.<br />Ήταν ψυχικά άρρωστος; Ναι, όπως διέγνωσε η επιστήμη, αλλά ανίσχυρος να αντιδράσει. Η ανικανότητά του να αντιδράσει στο οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον που περιφρονεί και απορρίπτει, τον αρρωσταίνει ακόμη περισσότερο.<br />Τα πρώτα του στιχάκια τα γράφει στα δεκάξι του χρόνια. Τότε είναι που θα τον ερωτευτεί στα Χανιά η νεαρή Άννα Σκορδίλη. Ο έρωτας όμως αυτός δεν θα κρατήσει πολύ, γιατί θα φύγει για σπουδές στην Αθήνα. Η ωραία κόρη θα παντρευτεί άλλον.<br />Στα 21 του χρόνια, το 1917, παίρνει το πτυχίο της Νομικής. Τον ίδιο καιρό στρατεύεται. Με αποσπάσεις και αναρρωτικές απολύεται οριστικά το 1920 και την επόμενη χρονιά διορίζεται στην Νομαρχία Αττικής. Τον Απρίλη του 1922 θα γνωριστεί εκεί με τη Μαρία Πολυδούρη, που μετατίθεται από τη Νομαρχία της Μεσσηνίας. Εκείνος είναι 26 ετών και η Μαρία 20. Όλη την ελευθερία που του λείπει, την έχει αυτή και για τους δυο. </div><br /><div><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA0xpXwaZNI/AAAAAAAAAt4/u9yf00eBSQI/s1600/kariot1.gif"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 150px; FLOAT: left; HEIGHT: 227px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480090908401231058" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA0xpXwaZNI/AAAAAAAAAt4/u9yf00eBSQI/s320/kariot1.gif" /></a> Της γράφει: «Πονώ, επειδή σ’ αγαπώ περισσότερο απ’ όσο εφαντάστηκα ότι μπορούσα ποτέ ν’ αγαπήσω…». Τον Οκτώμβρη με επιστολή της η Μαρία του ζητά να παντρευτούν, αυτός όμως αρνείται, γιατί κανένα αίσθημα, όσο ισχυρό κι αν είναι δεν θα ξεπεράσει το φόβο για τους δικούς του. Γι’ αυτόν πρότυπα γυναίκας είναι η μητέρα του και η αδερφή του, που σεβάστηκαν όλους τους κοινωνικούς θεσμούς. Η Μαρία είναι πολύ προοδευτική για τα δεδομένα της εποχής και ο Καρυωτάκης είναι σύμφωνος με τη γνώμη του πατέρα του, που την θεωρεί «απαράδεχτη». Αυτό όμως δεν τον εμποδίζει να τη θαυμάζει και να την αγαπά. Η σκιά των δικών του είναι βαριά, για τους γονείς του ο δεσμός με τη Μαρία δεν υπήρχε.</div><br /><div>Πολλά έχουν λεχτεί και για το αφροδίσιο νόσημα από το οποίο προσεβλήθη, θύμα της ατυχίας.<br />Θα γράψει:<br /><em>…………………………………………<br />Κι ήταν ωραία ως σύνολο η αγορασμένη φίλη,<br />στο δείλι αυτό του μακρινού πέρα χειμώνος, όταν,<br />γελώντας αινιγματικά, μας έδινε τα χείλη<br />κι έβλεπε το ενδεχόμενο, την άβυσσο που έρχοταν.<br /><br />(Ωχρά σπειροχαίτη).<br /></em><br />Σίγουρα δεν ήταν ο μοναδικός που αντιμετώπισε τέτοιο πρόβλημα. Η αρρώστια όμως αυτή έδωσε ένα δυνατό χτύπημα στην ευαίσθητη ψυχοσύνθεσή του, την ήδη δοκιμασμένη, κι αυτό θα τον συνθλίψει. Πολλοί υποστηρίζουν πως γι’ αυτό αρνήθηκε να δεχτεί το γάμο που του πρότεινε η Πολυδούρη. Δεν ήταν όμως η μοναδική αιτία, ήταν και η άρνηση της οικογένειας του να την αποδεχτεί, έτσι ανεξάρτητη και φεμινίστρια που ήταν.<br /></div><br /><div></div><br /><div><strong>Δημόσιος Υπάλληλος<br /><br /><em>Οι υπάλληλοι όλοι λειώνουν και τελειώνουν<br />σαν στήλες δύο δύο μες στα γραφεία.<br />(Ηλεκτρολόγοι θα’ ναι η Πολιτεία<br />κι ο Θάνατος, που τους ανανεώνουν).<br /><br />Κάθονται στις καρέκλες, μουτζουρώνουν<br />αθώα λευκά χαρτιά, χωρίς αιτία.<br />«Συν τη παρούση αλληλογραφία<br />έχομεν την τιμήν» διαβεβαιώνουν.<br /><br />Και μοναχά η τιμή τους απομένει,<br />όταν ανηφορίζουνε τους δρόμους,<br />το βράδυ στις οχτώ, σαν κουρντισμένοι.<br /><br />Παίρνουν κάστανα, σκέπτονται τους νόμους,<br />Σκέπτοναι το συνάλλαγμα, τους ώμους<br />σηκώνοντας, οι υπάλληλοι οι καημένοι.<br /><br />(Δημόσιοι υπάλληλοι)<br /></em></strong><br /></div><div><strong></strong></div><br /><div>Ο Καρυωτάκης δουλεύει σε ένα γραφείο του δημοσίου, όπως ο Κ. Καβάφης και ο Γ. Σεφέρης αργότερα. Έρχεται σε σύγκρουση με το διευθυντή του και υποβάλλει την παραίτηση του. Μετατίθεται στο Υπουργείο Πρόνοιας, αλλά θαρρείς και η φήμη του τον ακολουθεί. Θεωρείται νευρασθενικός και παράξενος, δεν είναι σαν όλους τους άλλους, είναι διαφορετικός.<br />Η πλειονότητα των ημιμαθών συναδέλφων του τον βάζει στόχο. Ό,τι αποτελεί τη δόξα του δημοσίου υπαλλήλου, προκαλεί την περιφρόνηση του ποιητή. Αντιμετωπίζει με αδιαφορία το γραφειοκρατικό χαρτοβασίλειο. Είναι ανίκανος να αντιμετωπίσει τις μικρότητες,τις αντιζηλίες και τις ευτέλειες, με τις οποίες τρέφεται και αναρριχάται ο κόσμος των γραφείων και των υπηρεσιών.<br />Η μοναξιά του εντείνεται. Η απόσταση ανάμεσα σ’ αυτόν και τη Μαρία μεγαλώνει. Τον Απρίλη του 1928 κάνει ένα ταξίδι στο Παρίσι. Επιστρέφοντας, τον περιμένει η δεύτερη μετάθεση σε ένα χρόνο, αυτή τη φορά για την Πρέβεζα. Πριν φύγει, πηγαίνει να επισκεφτεί τη Μαρία στη «Σωτηρία», όπου νοσηλεύεται χτυπημένη από τη φυματίωση. Η συνάντηση θα είναι σκληρή και παγερή. Ο Καρυωτάκης της αφήνει φεύγοντας το ποίημα του «Τι νέοι που φτάσαμεν εδώ…», που είναι μια κραυγή απελπισίας:<br /><br />……………………………………………………………………………………..<br /><em>Κι είμαστε νέοι, πολύ<br />νέοι, και μας άφησεν εδώ, μια νύχτα, σ’ ένα βράχο,<br />το πλοίο που τώρα χάνεται στου απείρου την καρδιά,<br />χάνεται και ρωτιόμαστε τι ν’άχουμε, τι ν’άχω,<br />που σβήνουμε όλοι, φεύγουμ’ έτσι νέοι, σχεδόν παιδιά!</em></div><em></em></div><em></em><br /><br /><br /><p><em></em></p><br /><br /><p><em><strong>Στην Πρέβεζα<br /></strong><br />Θάνατος είναι οι κάργες που χτυπιούνται<br />στους μαύρους τοίχους και στα κεραμίδια,<br />θάνατος οι γυναίκες που αγαπιούνται<br />καθώς να καθαρίζουνε κρεμμύδια.<br /><br />Θάνατος οι λεροί, ασήμαντοι δρόμοι<br />με τα λαμπρά, μεγάλα ονόματά τους,<br />ο ελαιώνας, γύρω η θάλασσα, κι ακόμη<br />ο ήλιος, θάνατος μέσα στους θανάτους.<br />…………………………………..<br /><br />(Πρέβεζα)</em></p><br /><br />Πόσα δεν έχουν λεχτεί για την επίδραση του επαρχιακού αυτού τόπου και της κλειστής ζωής στον κλονισμένο ψυχισμό του ποιητή! Σίγουρα η δυσμενής αυτή μετάθεση ήταν ότι χειρότερο για τη χρονική στιγμή που έγινε. Ο ερχομός ενός Αθηναίου ανώτερου κρατικού υπαλλήλου σε μια μικρή πόλη, δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητος. Η παρουσία του, ιδιόρρυθμη ούτως ή άλλως για τα επαρχιακά πρότυπα, γίνεται επίκεντρο σχολιασμού.<br />Είναι υποχρεωμένος να συνεχίσει και τη θεραπεία του κι έτσι καταφεύγει στο φαρμακοποιό της πόλης για τις ενέσεις που πρέπει να κάνει. Το μυστικό του σύντομα μαθαίνεται σε όλη την πόλη. Να διακόψει τη θεραπεία αδύνατο, κινδυνεύει από τρέλα, τύφλωση ή παράλυση.<br />Αλλά ας μην κατηγορούμε την πόλη, όπως κάνουν κάποιοι κριτικοί. Τα προβλήματα υπήρχαν, δεν τα δημιούργησε η Πρέβεζα. Άλλωστε δεν είχε μείνει εκεί παρά μόνο ένα μήνα. «Η πόλις θα σε ακολουθεί», όπως λέει και Καβάφης. Τα ίδια προβλήματα δεν αντιμετώπιζε άλλωστε και στην Αθήνα;<br />Έτσι στις 28 Ιουλίου γράφει το τελευταίο σημείωμά του σε ηλικία 32 χρονών. Λέει αυτά που έχει πει νωρίτερα στα ποιήματά του, που στην ουσία είναι το χρονικό ενός προαναγγελθέντος εγκλήματος:<br /><br /><strong><em>Γυρίζουν το κλειδί στην πόρτα, παίρνουν<br />τα παλιά, φυλαγμένα γράμματά τους,<br />διαβάζουν ήσυχα, κι έπειτα σέρνουν<br />για τελευταία φορά τα βήματά τους.<br /><br />Ήταν η ζωή τους, λένε, τραγωδία.<br />Θεέ μου, το φριχτό γέλιο των ανθρώπων,<br />τα δάκρυα, ο ιδρώς, η νοσταλγία<br />των ουρανών, η ερημία των τόπων.<br /><br /><br />Στέκονται στο παράθυρο, κοιτάνε<br />τα δέντρα, τα παιδιά, πέρα τη φύση,<br />τους μαρμαράδες ς που σφυροκοπάνε,<br />τον ήλιο που για πάντα θέλει δύσει.<br /><br />Όλα τελείωσαν. Το σημείωμα να το,<br />σύντομο, απλό, βαθύ, καθώς ταιριάζει,<br />αδιαφορία, συγχώρηση γεμάτο<br />για κείνον που θα κλαίει και θα διαβάζει.<br /><br />Βλέπουν τον καθρέφτη, βλέπουν την ώρα,<br />Ρωτούν αν είναι τρέλα τάχα ή λάθος,<br />«όλα τελείωσαν» ψιθυρίζουν «τώρα»,<br />πως θ’ αναβάλουν βέβαιοι κατά βάθος.<br /><br />(Ιδανικοί αυτόχειρες)<br /></em></strong><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA0zJT39iCI/AAAAAAAAAuA/2ZA0qqikPII/s1600/kariot13.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 315px; FLOAT: left; HEIGHT: 314px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480092556626593826" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA0zJT39iCI/AAAAAAAAAuA/2ZA0qqikPII/s320/kariot13.jpg" /></a>Επίλογος<br />-Τι κρίμα! Αν δεν αυτοκτονούσε, θα γινόταν μεγάλος ποιητής, είπαν κάποιοι που νομίζουν πως η Τέχνη και ειδικότερα η Ποίηση, είναι μία απλή ασχολία ανεξάρτητη από τη ζωή.<br />Κάνουν λάθος, γιατί για ένα αληθινό ποιητή, ζωή και τέχνη γίνονται ένα. Το έργο του ποιητή, σάρξ εκ της σαρκός του, δεν είναι άλλο παρά έκφραση της ζωής του, έτσι ώστε ζωή και τέχνη μαζί ν’ αρχίζουν, μαζί να προχωρούν και μαζί να τελειώνουν.<br />Θα μπορούσαμε να σκεφτούμε το αντίθετο: αν ζώντας μόνο 32 χρόνια, άφησε πίσω του ένα τόσο σημαντικό και πρωτοποριακό έργο, πόσο ουσιαστικά ήταν τα χρόνια αυτά για να δώσουν τέτοιας ποιότητας ποιήματα.<br />Ο Κ. Καρυωτάκης είναι ιδιαίτερα ο ποιητής των εφήβων. Το κλίμα της ποίησής του, η απαισιοδοξία και ο βαθύς σαρκασμός του βρίσκουν μεγάλη ανταπόκριση στη γεμάτη σύγχυση διάθεση του νέου, που αρχίζει ν’ ανακαλύπτει τον κόσμο.<br />Τρεις οι ποιητικές συλλογές του:<br />1918: Ο Πόνος του Ανθρώπου και των Πραμάτων<br />1919: Νηπενθή<br />1927: Ελεγεία και Σάτιρες.<br /><br />Το ποιητικό έργο του δημιουργεί το κατώφλι του μοντέρνου ποιητικού λόγου. Ανοίγει ένα καινούργιο δρόμο στην ποίηση της εποχής του, ευτελίζοντας τη μεγαλοστομία, το στόμφο, την ηρωομανία και τη γλυκερή ωραιοπάθεια. Στάθηκε ο πρώτος αρνητής στο κατεστημένο της αστικής ποίησης και έδειξε πως η ποίηση μπορεί να γίνει όπλο, το ίδιο ισχυρό και επικίνδυνο, όσο και η επανάσταση.<br /><br /><strong>Δέσποινα Στυλιανίδου - Φιλόλογος</strong><br /><br /><strong><em></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-7470399565194035861?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-15555593636569478032010-06-07T10:12:00.000-07:002010-06-07T10:37:44.000-07:00<strong><span style="font-size:180%;">Θόδωρος Πανταλέων</span></strong> <br /><br /><br />Ο Θεόδωρος Πανταλέων γεννήθηκε στην Αθήνα το 1945. Σπούδασε γραφικές τέχνες στο Α.Τ.Ι. και ζωγραφική κοντά στον Ηλία Δεκουλάκο. Έδειξε ενδιαφέρον για τα έργα των κλασσικών ζωγράφων και τις παλιές έγχρωμες λιθογραφίες<br /><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA0tp49_v4I/AAAAAAAAAtg/riawDlWSGs0/s1600/%CF%80%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B14.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 242px; FLOAT: left; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480086519270064002" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA0tp49_v4I/AAAAAAAAAtg/riawDlWSGs0/s320/%CF%80%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B14.jpg" /></a><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA0tiSg5fAI/AAAAAAAAAtY/sllOaFQJSNM/s1600/%CF%80%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B13.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 247px; FLOAT: left; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480086388688387074" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA0tiSg5fAI/AAAAAAAAAtY/sllOaFQJSNM/s320/%CF%80%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B13.jpg" /></a><br /><br /><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA0tbl3NLeI/AAAAAAAAAtQ/evDAbV7KhMo/s1600/%CF%80%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B12.jpg">Στη ζωγραφική του χρησιμοποιεί λάδια όσο και μικτά χρώματα. Η θεματογραφία του αναφέρεται σε προσωπογραφίες με ονειρικά και φανταστικά σύνολα στην κατεύθυνση του σουρεαλισμού και της αυτόματης γραφής. Σχηματοποιεί τις μορφές των έργων του με τονισμένες τις παραμορφώσεις, Έχει ασχοληθεί με χαρακτικά έργα, λιθογραφίες με παρόμοια θεματογραφία Την πρώτη του ατομική έκθεση παρουσίασε στην Αθήνα το 1976. Από το 1963, όμως, είχε συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις. Θα ακολουθήσει σειρά άλλων ατομικών και ομαδικών εκθέσεων στην Ελλάδα και το εξωτερικό.<br />Τιμήθηκε με Α' Βραβεία στην Έκθεση του Εκπολιτιστικού Ομίλου Αθηνών (1963) και την 5η Πανελλαδική Νέων (1973).<br />Το έργο του είναι καθαρά υπερρεαλιστικό και η γραφή του αναδεικνύει ένα χαρακτηριστικό προσωπικό ιδίωμα.<br />Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Έργα του υπάρχουν σε ιδιωτικές συλλογές<img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; FLOAT: left; HEIGHT: 230px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480086273623141858" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA0tbl3NLeI/AAAAAAAAAtQ/evDAbV7KhMo/s320/%CF%80%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B12.jpg" /></a> </div><div> </div><div> </div><div><strong>Α. Τσανανάς<br /><br /></strong></div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div><br /> </div><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA0tHlJLEMI/AAAAAAAAAtI/HjrcS3_NWoY/s1600/%CF%80%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B11.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 227px; FLOAT: left; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480085929832681666" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/TA0tHlJLEMI/AAAAAAAAAtI/HjrcS3_NWoY/s320/%CF%80%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B11.jpg" /></a><br /><br /><br /><br /><div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-1555559363656947803?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-16216554261477776002010-01-17T22:47:00.000-08:002010-06-07T10:12:26.290-07:00<strong><span style="font-size:180%;">Η αλεπού και ο ξυλοκόπος</span></strong><br /><strong><span style="font-size:180%;"></span></strong><br /> Μία αλεπού, που έτρεχε λαχανιασμένη να ξεφύγει από κυνηγούς, συνάντησε ένα ξυλοκόπο που πήγαινε στην καλύβα του και τον ικέτεψε να την κρύψει:<br />-Σε παρακαλώ, καλέ μου άνθρωπε, του είπε, κρύψε με να γλυτώσω από τους κυνηγούς και τα σκυλιά τους και θα σου είμαι υπόχρεη.<br /> Εκείνος έδειξε την καλύβα του και εκείνη έτρεξε μέσα και κρύφτηκε σε μια γωνία. Από μία χαραμάδα όμως παρακολουθούσε τα έξω, γιατί ήταν περίεργη και από τη φύση της καχύποπτη. Μετά από λίγη ώρα εμφανίστηκαν οι κυνηγοί με τα σκυλιά τους και ρώτησαν τον ξυλοκόπο:<br /> -Είδες μια αλεπού να τρέχει κατά δω;<br /> -Όχι, είπε ο ξυλοκόπος δυνατά… αλλά με το χέρι του έδειχνε τη θέση που ήταν κρυμμένη η αλεπού.<br /> Εκείνοι δεν κατάλαβαν τα νοήματα του ξυλοκόπου και πίστεψαν, ότι τους είπε. Προσπέρασαν και απομακρύνθηκαν. Όταν έφυγαν, ξεμύτησε και η αλεπού και χωρίς να πει ένα «ευχαριστώ», έφευγε.<br /> -Καλή είσαι και του λόγου σου, της λέει τότε ο ξυλοκόπος, φεύγεις και ξέχασες την υποχρέωση… Η αλεπού όμως που θυμόταν τις κινήσεις των χεριών του κι έτρεμε ακόμα το φυλλοκάρδι της, γύρισε και κοιτώντας τον περιφρονητικά, του είπε:<br /> -Να σου πω, φίλε μου. Θα σου χρωστούσα ευγνωμοσύνη, αν τα έργα των χεριών σου ήταν όμοια με τα λόγια σου… Και έφυγε με σκυμμένο κεφάλι.<br /> Επιμύθιο: Ο μύθος αυτός είναι για κείνους που τα λόγια τους είναι ενάρετα, αλλά τα έργα τους ανήθικα.<br /> Οι αρχαίοι το έλεγαν: ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΧΡΗΣΤΑ ΜΕΝ ΣΑΦΩΣ ΕΠΑΓΓΕΛΛΟΜΕΝΟΥΣ, ΔΙ’ ΕΡΓΩΝ ΔΕ ΦΑΥΛΑ ΔΡΩΝΤΑΣ. <br />Ο κάβουρας και η αλεπού<br /> Ένας κάβουρας βγήκε από τη θάλασσα και έβοσκε στα βότσαλα. Από κει περνούσε μία πεινασμένη αλεπού και μόλις τον είδε, έτρεξε και τον γράπωσε κι ενώ τον έφερνε στο στόμα της να τον φάει, ο κάβουρας έλεγε:<br /> -Καλά να πάθω, αφού είμαι θαλασσινός και θέλησα να γίνω στεριανός…<br /> Επιμύθιο: Ο μύθος αυτός μας λέει πως όσοι αφήνουν τη δουλειά τους και καταγίνονται με άλλα πράγματα, συνήθως δυστυχούν.<br />«Όλα τα μύθια, κρύβουν αλήθεια».<br /><br /><strong>Ραλλιώ Στυλιανίδου - Μπαδέμα</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-1621655426147777600?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-81160553527116404532010-01-17T22:45:00.000-08:002010-01-17T22:47:22.810-08:00ΘΕΡΑΠΕΙΑ<br /> Εφόσον διαγνωσθεί οποιαδήποτε χρόνια νεφρική νόσος δεν σημαίνει απαραίτητα και ένταξη σε κάποια μορφή αιμοκάθαρσης, καθώς η νεφρική λειτουργία μπορεί να διατηρείται σε επίπεδα που να μην απαιτείται κάτι τέτοιο. Η σωστή παρακολούθηση και πιστή τήρηση των οδηγιών του νεφρολόγου μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις να καθυστερήσει ή και να αποτρέψει το τελικό στάδιο νεφρικής ανεπάρκειας. Παράλληλα όμως σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να κυριαρχεί ο φόβος και η αβεβαιότητα του ασθενούς που πρόκειται να ενταχθεί σε οποιαδήποτε μορφή αιμοκάθαρσης, διότι η άρνηση ή αναβολή που αρκετά συχνά επικαλείται μόνο επιζήμια μπορεί να είναι για την υγεία του. Εξάλλου οι σύγχρονες μέθοδοι που εφαρμόζονται σήμερα στις διάφορες μορφές κάθαρσης (τεχνητός νεφρός, περιτοναϊκή κάθαρση) με τη χρήση καλύτερων υλικών και μεθόδων, έχουν λύσει πολλά από τα προβλήματα του παρελθόντος, εξασφαλίζοντας μακροβιότητα και καλύτερη ποιότητα ζωής.<br /><br />Αιμοκάθαρση με Τεχνητό Νεφρό<br /> Αποτελεί σήμερα την πιο διαδεδομένη μορφή εξωνεφρικής κάθαρσης που εφαρμόζεται στην πλειονότητα των ασθενών με τελικού σταδίου νεφρική ανεπάρκεια. Είναι στην ουσία ένα σύστημα εξωσωματικής κυκλοφορίας, όπου το αίμα του ασθενούς εξέρχεται από ένα αγγείο το οποίο έχει υποστεί μία μικρή και απλή χειρουργική επέμβαση (φίστουλα) και με τη βοήθεια ενός ειδικού μηχανήματος αιμοκάθαρσης περνά από ένα ειδικό φίλτρο. Το φίλτρο αυτό έχει τέτοιες ιδιότητες ώστε να καθαρίζει το αίμα από τις άχρηστες ουσίες που έχουν συσσωρευτεί στον οργανισμό, ενώ ταυτόχρονα αποβάλλεται και η αντίστοιχη ποσότητα νερού, στην ουσία δηλαδή αποβάλλονται ούρα. Στη συνέχεια το «καθαρό» αίμα επιστρέφει στον οργανισμό και αυτή η διαδικασία επαναλαμβάνεται πάρα πολλές φορές κατά ην διάρκεια μιας συνεδρίας αιμοκάθαρσης η οποία συνήθως διαρκεί 4 ώρες. Η συνεδρία αιμοκάθαρσης επαναλαμβάνεται 3 φορές την εβδομάδα και είναι απόλυτα ασφαλής και ανώδυνη για τον ασθενή, ο οποίος κατά την διάρκεια της θεραπείας αυτής είναι σε πλήρη εγρήγορση, κάθεται σε μια πολυθρόνα και μπορει να παρακολουθεί τηλεόραση, να διαβάζει ένα βιβλίο ή να συνομιλεί με τους διπλανούς του. Επισης κατά τη διάρκεια της αιμοκάθαρσης χορηγούνται ορμόνες, βιταμίνες και ότι άλλο είναι απαραίτητο στον ασθενή προσπαθώντας να εξομοιώσουμε στο μέγιστο δυνατό την φυσιολογική νεφρική λειτουργία.<br />Περιτοναϊκή κάθαρση<br /> Η περιτοναϊκή κάθαρση είναι μια άλλη μέθοδος αιμοκάθαρσης που διαφέρει σαν διαδικασία από τον τεχνητό νεφρό, ωστόσο βασίζεται στις ίδιες αρχές λειτουργίας. Δεν απαιτεί μηχάνημα αιμοκάθαρσης ούτε και ειδικό φίλτρο και κατά συνέπεια μπορεί να γίνει στο σπίτι από τον ίδιο τον ασθενή ή από κάποιον οικείο του. Τοποθετείται ένας καθετήρας στην κοιλιά με ένα μικρό τμήμα του να εξέχει εκτός αυτής, με μια επίσης απλή χειρουργική επέμβαση. Το εσωτερικό άκρο του καθετήρα κολυμπά ελεύθερα μέσα στην κοιλιακή κοιλότητα που ονομάζεται περιτοναϊκή, επειδή περιβάλλεται από μια μεμβράνη που ονομάζεται περιτόναιο,το οποίο παίζει το ρόλο του φίλτρου. Εγχύουμε μέσω του καθετήρα ένα ειδικής σύστασης διάλυμα το οποίο παραμένει κάποιες ώρες μέσα στην κοιλιά και στη συνέχεια απομακρύνεται μαζί με τις άχρηστες ουσίες και την περίσσεια νερού και αντικαθίσταται με νέο καθαρό διάλυμα. Η διαδικασία αυτή γίνεται συνήθως 4 φορές την ημέρα ή εναλλακτικά την αναλαμβάνει ένα μηχάνημα κατά τη διάρκεια του ύπνου για 8 περίπου ώρες (αυτοματοποιημένη περιτοναϊκή κάθαρση) σε ασθενείς που πληρούν κάποιες προϋποθέσεις. Και εδώ υπάρχει αναπλήρωση των απαραίτητων ορμονών και βιταμινών.<br />Μεταμόσχευση νεφρού<br /> Ενώ οι δύο μέθοδοι που περιγράφηκαν παραπάνω αποτελούν θεραπείες «υποκατάστασης»της νεφρικής λειτουργίας, η μεταμόσχευση νεφρού είτε από συγγενή ζώντα δότη είτε πτωματική αποτελεί θεραπεία «αποκατάστασης» της νεφρικής λειτουργίας, αφού ο νεφρός που μεταμοσχεύεται «αποκαθιστά» πλήρως τη χαμένη νεφρική λειτουργία. Η επιτυχής μεταμόσχευση νεφρού λοιπόν εξασφαλίζει βελτιωμένη ποιότητα ζωής στον μεταμοσχευμένο ασθενή και σχεδόν απόλυτα φυσιολογική κοινωνική και εργασιακή δραστηριότητα. Συνδυάζεται δε και με ελάττωση του κόστους υγειονομικής περίθαλψης, παράγοντας που ολοένα λαμβάνεται υπόψη στα σύγχρονα συστήματα υγείας. Συμπερασματικά λοιπόν η μεταμόσχευση νεφρού αποτελεί σήμερα μια αξιόπιστη θεραπευτική λύση στο πρόβλημα της χρόνιας νεφρικής ανεπάρκειας και προς αυτήν την κατεύθυνση πρέπει να κινηθεί εντατικότερα τόσο η πολιτεία όσο και ο επιστημονικός κόσμος ενισχύοντας τη δωρεά οργάνων ώστε να πάψει η χώρα μας να βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις της σχετικής λίστας των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.<br /> <br />( Μέρος 1ο από 2 )<br /> Του Ιατρού Βαϊνά Ανδρέα - Νεφρολόγου Επιμέλεια : Λέλα Φρειδερίκου Κατσαβαβάκη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-8116055352711640453?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-42063773084766858712010-01-17T22:41:00.000-08:002010-01-17T22:45:05.061-08:00H Putumayo World Music είναι δισκογραφική εταιρία «προσανατολισμένη» σε ακούσματα κυρίως Latin και Afro-Cuban, αλλά και σε άλλα. Το όνομα της εταιρίας προέρχεται από τον ποταμό Putumayo που αποτελεί τη συνοριογραμμή μεταξύ Κολομβίας και Περού. Από το 1993, η δισκογραφία της εταιρίας έχει να επιδείξει 175 «διαμάντια» της παγκόσμιας μουσικής.<br />Επιλέξαμε το CD-album “Women of Jazz”. Δέκα εξαιρετικές γυναικείες ερμηνείες από τη Βόρειο Αμερική. Οι «Γυναίκες της Τζαζ», συλλαμβάνουν το βάθος και την ποικιλομορφία της θηλυκής τζαζ. Μια αληθινή αντανάκλαση των ήχων της δεκαετίας του ’20, με ρυθμούς Broadway, στο σημερινό μουσικό στερέωμα.<br />Ξεχωρίζουμε την Della Griffin να ερμηνεύει το «It could happen to you» καθώς και την ιδιόρρυθμη φωνή της Hope Waits να ερμηνεύει το «I’ ll be satisfied».<br />Σε αναμονή του νεότερου CD-album τους και στην Ελλάδα με τίτλο «!Salsa!»<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-4206377308476685871?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-3432148587941442932009-09-07T08:51:00.000-07:002009-09-07T08:54:38.264-07:00<div>«ΣΤΡΑΤΩΝΙΣΙΑ ΜΑΓΕΙΡΕΜΑΤΑ»<br /><br />Ο Σύλλογος Γυναικών Στρατωνίου σας προσκαλεί σε ένα πρωτότυπο γευστικό ταξίδι από την Μικρά Ασία μέχρι την Χαλκιδική, μέσα από την έκδοση ενός βιβλίου με τίτλο «Στρατωνίσια Μαγειρέματα».<br />Περιμένουμε τις συνταγές σας ή ακόμα και φωτογραφίες.<br />Η κατάθεση θα γίνεται στα γραφεία του Συλλόγου κάθε Τετάρτη &amp; Παρασκευή μέχρι την Παρασκευή 31-7-2009.<br />Το βιβλίο αυτό θα αφορά όλους εκείνους που νοσταλγούν την εποχή που η κουζίνα ήταν το κέντρο και η ψυχή του σπιτιού, που αναζητούν τη ζεστή, ανθρώπινη επαφή και τη χαμένη τελετουργία του φαγητού.<br />Με τιμή,<br />Το Δ.Σ. του Συλλόγου</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/SqUsoNThVmI/AAAAAAAAAtA/Xr3T9SG9PXg/s1600-h/ΔΙΦΩΝΟ_Page_2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378754399241852514" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 246px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/SqUsoNThVmI/AAAAAAAAAtA/Xr3T9SG9PXg/s320/%CE%94%CE%99%CE%A6%CE%A9%CE%9D%CE%9F_Page_2.jpg" border="0" /></a><br /><div>Με επιλεγμένη φωτογραφία, αυτή του χορευτικού τμήματος του Συλλόγου Γυναικών Στρατωνίου να χορεύει τον καγγιλευτό , σχολιάζει ο Σωτήρης Μπέκας το νέο ετήσιο ραντεβού Τοπική Αυτοδιοίκηση και Λαϊκός Πολιτισμός στο τεύχος 159 , Μαρτίου 2009 του περιοδικού ΔΙΦΩΝΟ.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-343214858794144293?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-67333828340646297802009-09-07T08:47:00.000-07:002009-09-07T08:51:13.844-07:00<strong>Ρώμη</strong><br /><strong></strong><br />Η Ρώμη -η οποία μαζί με την Αρχαία Ελλάδα έθεσε τα θεμέλια του σύγχρονου ευρωπαϊκού πολιτισμού- εκτός από τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στην πολιτική και στρατιωτική ιστορία του κόσμου συνέβαλε αποφασιστικά και στην πνευματική του πορεία. Αντλώντας αενάως από τις ελληνικές πηγές, καλλιέργησε τόσο τη θεωρία όσο και την πράξη σε κάθε περιοχή της ανθρώπινης δραστηριότητας: στο λόγο και τη σκέψη, τη λογοτεχνία και τις καλές τέχνες, το δίκαιο και τη φιλοσοφία, την παιδεία και τη θρησκεία, την οικονομία και την αρχιτεκτονική, τις θεωρητικές και τις θετικές επιστήμες. Χωρίς τη Ρώμη θα είχε μείνει η Ελλάδα αναξιοποίητη και η Ευρώπη απαίδευτη.<br />Σύμφωνα με τη μυθολογία ο <a title="Ρωμύλος" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A1%CF%89%CE%BC%CF%8D%CE%BB%CE%BF%CF%82">Ρωμύλος</a> θεμελίωσε τη Ρώμη στον Παλατίνο Λόφο στις <a title="21 Απριλίου" href="http://el.wikipedia.org/wiki/21_%CE%91%CF%80%CF%81%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%BF%CF%85">21 Απριλίου</a> <a title="753 π.Χ." href="http://el.wikipedia.org/wiki/753_%CF%80.%CE%A7.">753 π.Χ.</a>. Στη συνέχεια σκότωσε το δίδυμο αδελφό του <a title="Ρωμύλος" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A1%CF%89%CE%BC%CF%8D%CE%BB%CE%BF%CF%82">Ρώμο</a> και έγινε ο πρώτος βασιλιάς της. Άλλος μύθος θέλει τον ευγενή Αινεία από τη Τροία, ο οποίος έφυγε όταν καταστράφηκε η Τροία στον Τρωικό πόλεμο, να είναι ιδρυτής της Ρώμης αλλά αυτός ο μύθος επινοήθηκε από τους Ρωμαίους συγκλητικούς όταν η Ρώμη έγινε αυτοκρατορία και ήθελα να είναι μια πολιτική συνέχεια μιας άλλης μεγάλης πόλης. Αρχαιολογικά ευρήματα επιβεβαιώνουν την ύπαρξη οικισμών στην περιοχή ήδη από τον <a title="8ος αιώνας π.Χ." href="http://el.wikipedia.org/wiki/8%CE%BF%CF%82_%CE%B1%CE%B9%CF%8E%CE%BD%CE%B1%CF%82_%CF%80.%CE%A7.">8ο αιώνα π.Χ</a>. Η Ρώμη ήταν η πρωτεύουσα διαδοχικά στο <a title="Ρωμαϊκό Βασίλειο" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A1%CF%89%CE%BC%CE%B1%CF%8A%CE%BA%CF%8C_%CE%92%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%BF">Ρωμαϊκό Βασίλειο</a>, τη <a title="Ρωμαϊκή Δημοκρατία" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A1%CF%89%CE%BC%CE%B1%CF%8A%CE%BA%CE%AE_%CE%94%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%B1">Ρωμαϊκή Δημοκρατία</a> και τελικά τη <a title="Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A1%CF%89%CE%BC%CE%B1%CF%8A%CE%BA%CE%AE_%CE%91%CF%85%CF%84%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1">Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία</a>. Στην ακμή της η επιρροή της επεκτεινόταν σχεδόν σε όλη την <a title="Ευρώπη" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CF%85%CF%81%CF%8E%CF%80%CE%B7">Ευρώπη</a> και τις ακτές της <a title="Μεσόγειος Θάλασσα" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%B5%CF%83%CF%8C%CE%B3%CE%B5%CE%B9%CE%BF%CF%82_%CE%98%CE%AC%CE%BB%CE%B1%CF%83%CF%83%CE%B1">Μεσογείου</a>, ενώ ο πληθυσμός της υπολογίζεται ότι ξεπέρασε το ένα εκατομμύριο. Με την μετάβαση στο <a title="Χριστιανισμός" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A7%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82">Χριστιανισμό</a> απέκτησε και θρησκευτική σημασία και καθιερώθηκε ως η έδρα της <a title="Καθολική Εκκλησία" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%B1%CE%B8%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CE%95%CE%BA%CE%BA%CE%BB%CE%B7%CF%83%CE%AF%CE%B1">Καθολικής Εκκλησίας</a>. Μετά την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας η πόλη παράκμασε και ο πληθυσμός μειώθηκε αισθητά. Στην περίοδο της <a title="Αναγέννηση" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%AD%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%83%CE%B7">Αναγέννησης</a> δεν είχε πια την πολιτική ισχύ του παρελθόντος, γνώρισε όμως πολιτιστική και καλλιτεχνική ανάπτυξη λόγω της παρουσίας του <a title="Πάπας" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%AC%CF%80%CE%B1%CF%82">Πάπα</a>. Το <a title="1871" href="http://el.wikipedia.org/wiki/1871">1871</a> έγινε η πρωτεύουσα της ενοποιημένης Ιταλίας. Τον <a title="20ος αιώνας" href="http://el.wikipedia.org/wiki/20%CE%BF%CF%82_%CE%B1%CE%B9%CF%8E%CE%BD%CE%B1%CF%82">20ο αιώνα</a> και ιδιαίτερα μετά το <a title="Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%92%CE%84_%CE%A0%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%B9%CE%BF%CF%82_%CE%A0%CF%8C%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%BF%CF%82">2ο παγκόσμιο πόλεμο</a> ο πληθυσμός αυξήθηκε σημαντικά και σήμερα η ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή έχει πάνω από 5 εκατομμύρια κατοίκους. Ρώμη… Η Αιώνια Πόλη!!!<br />ΤΙ ΕΙΔΑΜΕ<br />Φεύγοντας από μια πόλη σαν τη Ρώμη, σκεφτήκαμε όλα όσα δεν προλάβαμε να δούμε… και δεν είναι λίγα! Το ιστορικό κέντρο της Ρώμης είναι ένας ενιαίος αρχαιολογικός χώρος με μνημεία από πολλές διάφορες ιστορικές περιόδους (αρχαιότητα, Μεσαίωνας, Αναγέννηση και μεταγενέστερα). Η <a title="ΟΥΝΕΣΚΟ" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9F%CE%A5%CE%9D%CE%95%CE%A3%CE%9A%CE%9F">ΟΥΝΕΣΚΟ</a> το έχει ανακηρύξει <a title="Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CE%AF%CE%BF_%CE%A0%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%B9%CE%B1%CF%82_%CE%A0%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82_%CE%9A%CE%BB%CE%B7%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%AC%CF%82">μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς</a>. Ως τέτοιο μνημείο αναγνωρίζεται επίσης και το <a title="Βατικανό" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%92%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CF%8C">Βατικανό</a>.<br />ΚΟΛΟΣΣΑΙΟ<br />Το Κολοσσαίο άρχισε να κατασκευάζεται στην εποχή του <a title="Βεσπασιανός (δεν έχει γραφτεί ακόμα)" href="http://el.wikipedia.org/w/index.php?title=%CE%92%CE%B5%CF%83%CF%80%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CF%8C%CF%82&amp;action=edit&amp;redlink=1">Βεσπασιανού</a> το <a title="72" href="http://el.wikipedia.org/wiki/72">72</a> μ.Χ., συνεχίστηκε την εποχή του <a title="Τίτος (δεν έχει γραφτεί ακόμα)" href="http://el.wikipedia.org/w/index.php?title=%CE%A4%CE%AF%CF%84%CE%BF%CF%82&amp;action=edit&amp;redlink=1">Τίτου</a> και τέλειωσε όταν ήταν αυτοκράτορας ο <a title="Δομιτιανός (δεν έχει γραφτεί ακόμα)" href="http://el.wikipedia.org/w/index.php?title=%CE%94%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CF%8C%CF%82&amp;action=edit&amp;redlink=1">Δομιτιανός</a>. Ονομαζόταν αμφιθέατρο των Φλαβίων, απ' το όνομα της δυναστείας των αυτοκρατόρων που το έκτισαν. Για να κατασκευαστεί, εργάστηκαν χιλιάδες Ιουδαίοι αιχμάλωτοι που είχαν συλληφθεί από τον Τίτο μετά την καταστροφή των <a title="Ιεροσόλυμα" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%99%CE%B5%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%8C%CE%BB%CF%85%CE%BC%CE%B1">Ιεροσολύμων</a>. Μπορούσε να χωρέσει 45.000 θεατές και είχε σχήμα έλλειψης με περιφέρεια 524 μέτρων. Το ύφος του έφτανε τα 48 μέτρα και είχε 4 ορόφους. Από αυτούς, οι τρεις πρώτοι είχαν αψίδες και ο 4ος 40 παράθυρα. Πάνω από τον 4ο όροφο υπήρχε στοά. Το εσωτερικό του Κολοσσαίου ήταν χωρισμένο σε κερκίδες, ενώ στο κέντρο του είχε κονίστρα που χωριζόταν από τις κερκίδες με ένα ψηλό βάθρο. Κάτω από την κονίστρα βρίσκονταν τα υπόγεια. Το Κολοσσαίο έμεινε θρυλικό ως το κέντρο των αιμοχαρών θεαμάτων που απολάμβανε η ρωμαϊκή αυλή στην εποχή της παρακμής της. Η ορχήστρα είχε διαμορφωθεί κατάλληλα για να πραγματοποιούνται ναυμαχίες, μονομαχίες και θηριομαχίες τις οποίες χρηματοδοτούσαν οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες. Εκεί γίνονταν επίσης μαρτύρια χριστιανών.<br />Το Πάνθεον της <a title="Ρώμη" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A1%CF%8E%CE%BC%CE%B7">Ρώμης</a><br />(ένα από τα καλύτερα διατηρημένα κτίρια της αρχαιότητας) ναός αφιερωμένος στους <a title="Ολύμπιοι Θεοί (δεν έχει γραφτεί ακόμα)" href="http://el.wikipedia.org/w/index.php?title=%CE%9F%CE%BB%CF%8D%CE%BC%CF%80%CE%B9%CE%BF%CE%B9_%CE%98%CE%B5%CE%BF%CE%AF&amp;action=edit&amp;redlink=1">Ολύμπιους Θεούς</a>.<br />Τον ναό ανέγειρε <a title="Μάρκος Βιψάνιος Αγρίππας" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%AC%CF%81%CE%BA%CE%BF%CF%82_%CE%92%CE%B9%CF%88%CE%AC%CE%BD%CE%B9%CE%BF%CF%82_%CE%91%CE%B3%CF%81%CE%AF%CF%80%CF%80%CE%B1%CF%82">Μάρκος Βιψάνιος Αγρίππας</a>, γαμπρός και σύμβουλος του αυτοκράτορα <a title="Οκταβιανός Αύγουστος" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9F%CE%BA%CF%84%CE%B1%CE%B2%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CF%8C%CF%82_%CE%91%CF%8D%CE%B3%CE%BF%CF%85%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%82">Αυγούστου</a>. Ο ναός έχει υποστεί πολλές αλλαγές και έχει πάρει την σημερινή του μορφή από τον <a title="Ανδριανός (δεν έχει γραφτεί ακόμα)" href="http://el.wikipedia.org/w/index.php?title=%CE%91%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CF%8C%CF%82&amp;action=edit&amp;redlink=1">Ανδριανό</a>. Το Πάνθεον είναι ένας τεράστιος κυκλικός ναός. Η διάμετρος της αίθουσας αγγίζει τα 43,30 μέτρα και είναι ίση με το μέγιστο ύψος του ναού, έτσι ώστε στο εσωτερικό του να χωράει μια μπάλα με τις διαστάσεις αυτές. Στην πρόσοψη του ναού υπάρχουν 16 κίονες από αιγυπτιακό γρανίτη. Στο επιστύλιο υπάρχει επιγραφή αφιερωμένη στον ιδρυτή του ναού, τον Αγρίππα. Το μεγαλύτερο μέρος του ναού καλύπτεται από χαλκό, ο οποίος αναιρέθηκε από τον πάπα <a title="Ουρβανός Η΄ (δεν έχει γραφτεί ακόμα)" href="http://el.wikipedia.org/w/index.php?title=%CE%9F%CF%85%CF%81%CE%B2%CE%B1%CE%BD%CF%8C%CF%82_%CE%97%CE%84&amp;action=edit&amp;redlink=1">Ουρβανό VIII</a> και στην συνέχεια δόθηκε στον <a title="Τζιοβάνι Λορέντσο Μπερνίνι" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A4%CE%B6%CE%B9%CE%BF%CE%B2%CE%AC%CE%BD%CE%B9_%CE%9B%CE%BF%CF%81%CE%AD%CE%BD%CF%84%CF%83%CE%BF_%CE%9C%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%BD%CE%AF%CE%BD%CE%B9">Μπερνίνι</a> για να τον χρησιμοποιήσει στον <a title="Βασιλική του Αγίου Πέτρου" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%92%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%91%CE%B3%CE%AF%CE%BF%CF%85_%CE%A0%CE%AD%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%85">ναό του Άγιου Πέτρου</a> στο <a title="Βατικανό" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%92%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CF%8C">Βατικανό</a>.<br /><br />Η <a title="Ρωμαϊκή Αγορά (δεν έχει γραφτεί ακόμα)" href="http://el.wikipedia.org/w/index.php?title=%CE%A1%CF%89%CE%BC%CE%B1%CF%8A%CE%BA%CE%AE_%CE%91%CE%B3%CE%BF%CF%81%CE%AC&amp;action=edit&amp;redlink=1">Ρωμαϊκή Αγορά</a> (Forum Romanum)<br />Το κέντρο των δραστηριοτήτων της πόλης την εποχή της <a title="Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A1%CF%89%CE%BC%CE%B1%CF%8A%CE%BA%CE%AE_%CE%91%CF%85%CF%84%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1">Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας</a>.<br /><br />Η Ρωμαϊκή Αγορά, χωρίς οποιαδήποτε αμφιβολία, είναι μοναδική. Όχι μόνο λόγω της αρχιτεκτονικής μορφής της, αλλά ειδικά λόγω της πολιτιστικής και ιστορικής σημασίας της. Πρόκειται για την κεντρική περιοχή, γύρω από την οποία αναπτύχθηκε ο Ρωμαϊκός πολιτισμός. Εδώ βρίσκονται οι παλαιότερες και σημαντικότερες δομές της αρχαίας πόλης. Το κέντρο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η έδρα της Συγκλήτου, το διοικητικό, οικονομικό, θρησκευτικό και νομικό κέντρο όλης της λεκάνης της Μεσογείου για αιώνες.<br /><br />Εδώ θα δείτε τους ναούς του Κρόνου, των Κάστορα και Πολυδεύκη, της Εστίας, τις Αψίδες του Σεπτίμιου Σεβήρου, του Τιβέριου, του Τίτου και του Αύγουστου, τις Βασιλικές Αιμίλια, Μαξεντίου και Κωνσταντίνου κ.ά.<br /> Η Βασιλική του Αγίου Πέτρου<br /><br />Βρίσκεται στο <a title="Βατικανό" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%92%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CF%8C">Βατικανό</a>. Χωράει ως 60.000 άτομα και αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες εκκλησίες του κόσμου.<br />Η ανέγερση της μεγαλοπρεπούς βασιλικής ξεκίνησε στις <a title="18 Απριλίου" href="http://el.wikipedia.org/wiki/18_%CE%91%CF%80%CF%81%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%BF%CF%85">18 Απριλίου</a> <a title="1506" href="http://el.wikipedia.org/wiki/1506">1506</a> και ολοκληρώθηκε το <a title="1614" href="http://el.wikipedia.org/wiki/1614">1614</a> από τον <a title="Πάπας Παύλος Ε΄ (δεν έχει γραφτεί ακόμα)" href="http://el.wikipedia.org/w/index.php?title=%CE%A0%CE%AC%CF%80%CE%B1%CF%82_%CE%A0%CE%B1%CF%8D%CE%BB%CE%BF%CF%82_%CE%95%CE%84&amp;action=edit&amp;redlink=1">Πάπα Παύλο Ε΄</a>. Το πρώτο αρχιτεκτονικό σχέδιο προέρχεται από τον αρχιτέκτονα Μπραμάντε (Bramante), ο οποίος ήταν ως το <a title="1514" href="http://el.wikipedia.org/wiki/1514">1514</a> εργολάβος του φιλόδοξου αυτού επιχειρήματος. Από το <a title="1515" href="http://el.wikipedia.org/wiki/1515">1515</a> ως το <a title="1546" href="http://el.wikipedia.org/wiki/1546">1546</a> η διεύθυνση του σχεδίου άλλαζε συχνά χέρια, ενώ στους κυριότερους καθοδηγητές της ανέγερσης ανήκε και ο <a title="Ραφαήλ" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A1%CE%B1%CF%86%CE%B1%CE%AE%CE%BB">Ραφαήλ</a>. Το <a title="1547" href="http://el.wikipedia.org/wiki/1547">1547</a> την διεύθυνση του εγχειρήματος ανέλαβε ο <a title="Μιχαήλ Άγγελος" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%B9%CF%87%CE%B1%CE%AE%CE%BB_%CE%86%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%BF%CF%82">Μιχαήλ Άγγελος</a>, ο οποίος σχεδίασε και τον τεράστιο τρούλο της βασιλικής, ο οποίος βρίσκεται ακριβώς πάνω από το σημείο που μαρτύρησε ο Απόστολος Πέτρος. Στο χρονικό διάστημα από το <a title="1607" href="http://el.wikipedia.org/wiki/1607">1607</a> ως το <a title="1614" href="http://el.wikipedia.org/wiki/1614">1614</a> η βασιλική άρχισε να τελειοποιείται, ενώ ολοκληρώθηκε και το χτίσιμο της πρόσοψης σε ρυθμό <a title="Μπαρόκ" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CF%80%CE%B1%CF%81%CF%8C%CE%BA">μπαρόκ</a>.<br />ΚΑΠΕΛΑ ΣΙΞΤΙΝΑ ή ΚΑΠΕΛΑ ΣΙΣΤΙΝΑ<br />Χωράει η Ιταλική Αναγέννηση σε ένα παρεκκλήσι; Χωράει και μάλιστα στην Καπέλα Σιξτίνα ή Καπέλα Σιστίνα. Πρόκειται για ένα παρεκκλήσι του Αποστολικού Μεγάρου, της επίσημης κατοικίας του <a title="Πάπας" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%AC%CF%80%CE%B1%CF%82">Πάπα</a>, στην πόλη του <a title="Βατικανό" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%92%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CF%8C">Βατικανού</a>. Αναγέρθηκε από τον <a title="Πάπας Σίξτος Δ΄ (δεν έχει γραφτεί ακόμα)" href="http://el.wikipedia.org/w/index.php?title=%CE%A0%CE%AC%CF%80%CE%B1%CF%82_%CE%A3%CE%AF%CE%BE%CF%84%CE%BF%CF%82_%CE%94%CE%84&amp;action=edit&amp;redlink=1">Πάπα Σίξτο Δ΄</a> (ή Σίστο Δ΄) εκ του οποίου οφείλεται και το όνομα αυτού. Η φήμη του όμως βασίζεται στην αρχιτεκτονική του, η οποία ακολουθεί το Ναό της Παλαιάς Διαθήκης, και ιδιαίτερα για το διάκοσμό του. Είναι ζωγραφισμένο εξ ολοκλήρου με τοιχογραφίες μεγάλων καλλιτεχνών της <a title="Αναγέννηση" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%AD%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%83%CE%B7">Αναγέννησης</a>, μεταξύ των οποίων ο <a title="Μιχαήλ Άγγελος" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%B9%CF%87%CE%B1%CE%AE%CE%BB_%CE%86%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%BF%CF%82">Μιχαήλ Άγγελος</a>, ο οποίος φιλοτέχνησε την θρυλική οροφή του. Η Καπέλα Σιστίνα είναι ο χώρος όπου τελούνται θρησκευτικές διοικητικές δραστηριότητες, και κυρίως το <a title="Κονκλάβιο (δεν έχει γραφτεί ακόμα)" href="http://el.wikipedia.org/w/index.php?title=%CE%9A%CE%BF%CE%BD%CE%BA%CE%BB%CE%AC%CE%B2%CE%B9%CE%BF&amp;action=edit&amp;redlink=1">κονκλάβιο</a>, βάσει του οποίου εκλέγεται νέος <a title="Πάπας" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%AC%CF%80%CE%B1%CF%82">Πάπας</a>.<br />Αξίζει η αναμονή στην ουρά προκειμένου να θαυμάσετε το διάκοσμο αυτού του παρεκκλησίου (ειδικά το Σαββατοκύριακο μπορεί να φτάσει και τις 3 ώρες!!!)<br />ΑΛΛΑ ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ<br /><br />Η ρίψη ενός νομίσματος στη Fontana di Trevi, συνοδευμένη με την ευχή μιας επόμενης επίσκεψης στην Αιώνια Πόλη, επιβάλλεται. Η επιβλητική Σκαλινάτα στην Πιάτσα ντι Σπάνια, οι πολλές πιάτσες (=πλατείες) και ειδικότερα η Πιάτσα Ναβόνα, ο ποταμός Τίβερης με τις αμέτρητες γέφυρές του, το Castel Sant Angelo πάνω στον Τίβερη, το Κοιμητήριο των Καπουτσίνων, η Βίλα Borghese, το Domus Aurea (το Χρυσό Παλάτι του Νέρωνα – ή μάλλον ότι έχει απομείνει από αυτό), τα Λουτρά Caracalla (άριστα διατηρημένα), τα Μουσεία του Καπιτωλίου, το Μουσείο των Ετρούσκων στη Villa Giullia, η Βασιλική San Giovanni in Latterano (η πρώτη χριστιανική Βασιλική στη Ρώμη), το νησάκι του Τίβερη… και πολλά άλλα μνημεία, πλατείες, αρχαίοι ναοί, εκκλησίες, γέφυρες, μουσεία, πινακοθήκες, που χρειάζονται τόμους ολόκληρους για να παρουσιάσουν το μακραίωνο και ένδοξο παρελθόν της Αιώνιας Πόλης<br />ΠΩΣ ΘΑ ΠΑΤΕ<br />H Ρώμη συνδέεται με τη Θεσσαλονίκη ή την Αθήνα καθημερινά με κάποια από τα δρομολόγια της Alitalia, της Ολυμπιακής ή της Aegean. H διαδρομή από το αεροδρόμιο της πόλης μέχρι το κέντρο της είναι όμορφη, ενώ εντύπωση προκαλούν τα πανύψηλα πεύκα στους δρόμους.<br /><br />ΤΙ ΚΑΙ ΠΟΥ ΘΑ ΦΑΤΕ<br />Είστε το κέντρο της Ιταλίας, που σημαίνει ότι οι γεύσεις του Λάτσιο (της ευρύτερης περιοχής της Ρώμης), του Ιταλικού Βορρά και του Ιταλικού Νότου, συνδυάζονται εδώ με τον καλύτερο τρόπο, δημιουργώντας την μοναδική Cucina Romana. Μη σας πιάσει ο πανικός ότι ντε και καλά θα πρέπει να φάτε μακαρονάδα και πίτσα μια και είστε στην Ιταλία. Οι μαμάδες μας τις κάνουν καλύτερα. Προτείνουμε το ακόλουθο menu (θα μας θυμηθείτε):<br />Πρώτο Πιάτο – Antipasti (ορεκτικά)<br />BRUSCHETTA – φρυγανισμένο ψωμί ραντισμένο με λάδι, σκόρδο και ντομάτα (ξαδελφάκι με τον Κρητικό ντάκο)<br />SUPPLI – κροκέτες ρυζιού γεμισμένες με μοτσαρέλα, FIORI DI ZUCCA FRITTI – τηγανητοί κολοκυθανθοί γεμισμένοι με μοτσαρέλα και αντσούγα<br />Κυρίως Πιάτο (προτείνουμε τρία διαφορετικά)<br />ABBACCHIO – το σήμα κατατεθέν της Ρωμανικής Κουζίνας, ψητό αρνάκι γάλακτος με σως από λευκό κρασί και θυμάρι<br />POLLO ALLA ROMANA – κοτόπουλο με πράσινες πιπεριές, τομάτα και σκόρδο<br />TRIPPA ALLA ROMANA (για τους μερακλήδες) – Μαγειρευτή κοιλιά με σως τομάτας, μέντα, σέληνο και σκόρδο<br />Επιδόρπιο<br />MARITOZZI ALLA PANA – φωλιά μαρέγκας με σταφίδες, γεμιστή με κρέμα και αμυγδαλόψυχα<br />FRAPPE E CASTAGNOLE – τηγανητή ζύμη πασπαλισμένη με ζάχαρη σε διάφορα σχήματα<br /><br />Προτείνουμε (ανεπιφύλακτα) το εστιατόριο «LA RAMBA» πίσω από τα Σκαλιά της Piazza di Spagnia καθώς και το Pierluigi που πέραν των εύγευστων πιάτων του σερβίρει τα «καταπληκτικότερα» επιδόρπια της πόλης (ονειρεμένα παγωτά, φανταστική τυραμισού και απερίγραπτη κρεμ-καραμελέ)<br /><br />ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ<br />Αν είστε λάτρης του cappuccino τότε έχετε έρθει σε σωστό μέρος. Οι περισσότερες πλατείες της Ρώμης είναι γεμάτες από ατμοσφαιρικά αλλά και μοντέρνα καφέ. Αν ο καιρός το ευνοεί, τότε καθίστε κάτω από μια μεγάλη ομπρέλα σε ένα από τα καφέ της Piazza Navona, και απολαύστε τον καφέ σας όσο θα παρατηρείτε τον κόσμο να περνάει. Σε πολλές πλατείες επίσης, λαμβάνουν χώρα και διάφορα δρώμενα που δεν αφήνουν κανένα μάτι ασυγκίνητο.<br />Η νυχτερινή καρδιά της πόλης, χτυπάει στην περιοχή του Transtevere και ξεκινάει αργά… Μπείτε σε ένα από τα πολλά wine bars και δοκιμάστε υπέροχα ιταλικά κρασιά υπό τους ήχους ιταλικής μουσικής… H περιοχή του Campo di Fiori διαθέτει επίσης πολλά bars και απευθύνεται κυρίως στις ηλικίες των 30ρηδων και 40ρηδων. Η πιο ζωντανή και γεμάτη νεολαία περιοχή είναι αυτή του San Lorenzo (μια και το Πανεπιστήμιο της πόλης βρίσκεται εκεί). Πολλές pubs γεμάτες φοιτητόκοσμο αλλά και ξένους τουρίστες δημιουργούν ένα ετερόκλητο αλλά ευχάριστο κλίμα.<br /><br />ΑΓΟΡΕΣ<br />Μπορεί το Μιλάνο να έχει το όνομα … αλλά μάλλον η Ρώμη έχει τη χάρη. Οι πιο εμπορικοί δρόμοι της πόλης είναι η Via del Corso, η Via Condotti, η Via Borgognona, η Via Frattina, όλες με αφετηρία την Piazza di Spagna ή κοντινά προς αυτή σημεία. Ειδικότερα η Via Condotti θεωρείται μία από τις πιο «κομψές» και «μοδάτες» οδούς στον κόσμο. Παραδοσιακά είδη, αντίκες και είδη τέχνης θα βρείτε σε πολύ καλές τιμές στις οδούς Via dei Coronari, Via Giulia, Via Margutta, Via del Babuino και Via del Pellegrino. Καλές αγορές λοιπόν!<br /><br />ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ<br />Όταν στην Ελλάδα το ρολόι δείχνει 12 το μεσημέρι, στη Ρώμη είναι ακόμα 11. /// Οι Ιταλοί χρησιμοποιούν σα νόμισμα το Ευρώ. /// Ένας καφές σε ένα από τα πιο τουριστικά μέρη του πλανήτη κοστίζει φθηνότερα από ότι στην παραλία της Θεσσαλονίκης. /// Το ίδιο και μια πίτσα /// Προσοχή στο μετρό της Ρώμης , τα τελευταία χρόνια σημειώνονται τακτικά κλοπές /// Η ρώμη δε συμπαθεί πολύ τους καπνιστές (έπεσε και αυτό το κάστρο) ///<br /><br /><strong>Α. Χ. Ισμέτ</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-6733382834064629780?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-1138960504134746392009-09-07T08:45:00.001-07:002009-09-07T08:45:48.303-07:00ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥ Τόμος 3ος Φύλλο 26 Φεβρουάριος 2009<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-113896050413474639?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-50323597743519794612009-09-07T08:42:00.000-07:002009-09-07T08:44:11.876-07:00- Αν νυχτωθείς στο δάσος, το νου σου, μη σου πάρει η νεράιδα τη μιλιά…<br /><br /> Αλήθεια , αναρωτηθήκατε ποτέ τι απόγιναν εκείνες οι νεράιδες που γυρνούσαν την νύχτα στα δάση και τις ρεματιές και έπερναν τη μιλιά από όποιον διαβάτη είχε την ατυχία να νυχτωθεί στην ερημιά; Φόβος και τρόμος έπιανε όσους νυχτώνονταν στο δάσος, αλλά ακόμη και σε περιοχές κοντά στο χωριό. <br />Πού είναι τα φαντάσματα του νεκροταφείου, οι καλλικάντζαροι του Γενάρη και, πάνω απ’όλα, οι πανέμορφες νεράιδες που μάγευαν το δύστυχο που έπεφτε στο δρόμο τους-άνδρα κατά κανόνα-και τον άφηναν άλαλο και παραζαλισμένο να γυρίσει στον τόπο του; Υπερβολές και ανοησίες θα μου πείτε . Κι όμως, μ’αυτές τις ιστορίες μεγαλώσαμε.. Η έκφραση «του πήρε τη μιλιά», ήταν πολύ οικεία παλιά. Η αλήθεια βέβαια είναι πως κανέναν άφωνο δεν γνωρίσαμε, αλλά οι αφηγήσεις αυτές έδιναν και έπαιρναν.<br />Τα αγόρια έβαζαν στοιχήματα μεταξύ τους για το ποιος θα άντεχε να περάσει κάποιες ώρες μετά τα μεσάνυχτα στο νεκροταφείο. Και για να μη χάσουν το στοίχημα , δημιουργούσαν τις απαραίτητες προϋποθέσεις, που έτρεπαν σε φυγή τον εκάστοτε θαρραλέο. Τα κορίτσια πάλι φοβούνταν να περπατήσουν πέρα από το γήπεδο, μόλις νύχτωνε. Αυτό το γνωρίζω από πρώτ6ο χέρι μιας και αναγκαζόμουνα να περπατήσω ολομόναχη μετά τη βόλτα με φανάρι μόνο το φως του φεγγαριού κι άλλοτε , όταν είχε χάση, μέσα στο απόλυτο σκοτάδι.. Δε αντάμωσα ποτέ νεράιδες , παρά μόνο αγριόσκυλα, που επέμειναν να μου ορμήξουν.<br />Βέβαια, όταν ήμασταν στο Δημοτικό, κάποιες συμμαθήτριες μας που έμεναν στα Ιερισσιώτικα, επέμεναν πως στο φυλάκιο πάνω από τη Βίλλα ζούσε ένας ξεμοναχιασμένος άνθρωπος, που είχε στο μικρό δάχτυλο του χεριού του ένα τεράστιο νύχι. Τόσο μεγάλο και μυτερό, που όποιον είχε το θράσος να περάσει από κει, του έχωνε με το νύχι μια μπηχτή, για να μην ξαναπεράσει!<br /> Αλλά και οι μανάδες είτε για να περιορίσουν την αχαλίνωτη κινητικότητα των παιδιών τους είτε για να φάνε ευκολότερα το φαί τους, αναμόχλευαν συνεχώς τέτοιες ιστορίες. Όταν, για παράδειγμα, πήγε κάποτε η μάνα μου στα χόρτα με την γειτόνισσα, την κυρα – Παναγιώτα, και άργησαν και τους παραπονιόμασταν που δεν μας πήραν μαζί τους, να τι μας είπαν:<br /> -Καλά που δεν ήρθατε, γιατί κοντά στο χωράφι του Μαρκογιαννάκη μας έπιασαν οι Καλλικάντζαροι στο χορό και πού να μας αφήσουν! Κι εμείς χορεύαμε, χορεύαμε, μέχρι που αποκάμαμε… Να, δεν βλέπετε, τα πόδια μας δεν μπορούμε να πάρουμε.<br /> Άντε μετά να θέλεις να πας στα χόρτα μαζί τους!<br /> Σήμερα, τις μόνες ιστορίες που εξακολουθώ να πιστεύω ακόμη, είναι εκείνες με τα αερικά. Πρώτον γιατί τις άκουσα από ανθρώπους που δεν ήταν αλαφροΐσκιωτοι και τους είχα απόλυτη εμπιστοσύνη. Δεύτερον γιατί σε όλες τις περιπτώσεις υπήρχαν άφθονες μάρτυρες και δεν πιστεύω να είχαν πάθει ομαδική παραίσθηση μέρα μεσημέρι. Πολλές από αυτές είχαν διαδραματιστεί στον όμορφο κάμπο – ως και ιστορίες για ιπτάμενα αντικείμενα –καθώς στο βουνό. Άλλωστε μία τέτοια αερική ιστορία είχε λάβει χώρα και στο μπαξέ μας σε πολύ συγγενικό πρόσωπο.<br /> Τι συνέβη, λοιπόν, και οι νεράϊδες και τα αερικά μας εγκατέλειψαν; Μήπως τα έδιωξαν τα πολλά φώτα που λούζουν ολονυχτίς τους δρόμους του χωριού ή οι μηχανές των πολλών αυτοκινήτων τρομάζουν τις ευαίσθητες αυτές υπάρξεις;<br /> Όπως και νάναι, ακόμη και σήμερα ξυπνά στον άνθρωπο που βρίσκεται τη νύχτα στην ερημιά, ο φόβος του πρωτόγονου όντος και διαλύεται μόνο με το πρώτο φως της αυγής. Κάθε παράξενος ήχος, ακόμη κι ένα ξυλάκι που σπάζει, τον τινάζει πάνω.<br /> Κλείνω με το Διονύσιο Σολωμό, που τόσα αλαφροΐσκιωτα στοιχεία εμπεριέχει η υπέροχη στιχουργία του. Σας παραθέτω το όραμα της «Φεγγαροντυμένης», της πανέμορφης δηλαδή κόρης, που αναδύεται μια μαγική νύχτα από τη λίμνη, ντυμένη μόνο με το φως του φεγγαριού:<br /> -Αλαφροΐσκιωτε καλέ, για πες απόψε, τι ` δες;<br /> Νύχτα γιομάτη θαύματα, νύχτα σπαρμένη μάγια!<br /> Χωρίς ποσώς γης, ουρανός και θάλασσα να πνένε,<br /> ουδ’ όσο καν’ η μέλισσα κοντά στο λουλουδάκι,<br /> γύρου σε κάτι ατάραχο π’ ασπρίζει μες στη λίμνη,<br /> γύρου σε κάτι ατάραχο π’ ασπρίζει μες στη λίμνη,<br /> μονάχο ανακατώθηκε το στρογγυλό φεγγάρι,<br /> κι όμορφη βγαίνει κορασιά ντυμένη με το φως του.<br /> (Ελεύθεροι Πολιορκημένοι) <br /><br /> <br /><strong> Η Καρβουνοσκαλίτισσα</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-5032359774351979461?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-67458265822213526842009-09-07T08:36:00.000-07:002009-09-07T08:42:52.558-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/SqUp8O1D8BI/AAAAAAAAAs4/txhwPC6yIXU/s1600-h/DSC00652.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378751444713467922" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 213px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/SqUp8O1D8BI/AAAAAAAAAs4/txhwPC6yIXU/s320/DSC00652.JPG" border="0" /></a><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/SqUpnaNVijI/AAAAAAAAAsw/MQoJjUyrcQ4/s1600-h/DSC00496.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378751086990821938" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 213px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/SqUpnaNVijI/AAAAAAAAAsw/MQoJjUyrcQ4/s320/DSC00496.JPG" border="0" /></a><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/SqUpVY4lRoI/AAAAAAAAAso/8c1y-xtRnks/s1600-h/DSC00626.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378750777397692034" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 213px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/SqUpVY4lRoI/AAAAAAAAAso/8c1y-xtRnks/s320/DSC00626.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/SqUpClaCUTI/AAAAAAAAAsg/EvC7eRxv3-Y/s1600-h/DSC00772.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378750454341718322" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 213px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/SqUpClaCUTI/AAAAAAAAAsg/EvC7eRxv3-Y/s320/DSC00772.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-6745826582221352684?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-22329092221209993062009-09-07T08:34:00.001-07:002009-09-07T08:36:39.934-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/SqUob2xQmsI/AAAAAAAAAsY/kJgYuJ_Ps0k/s1600-h/023.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378749788987628226" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 177px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/SqUob2xQmsI/AAAAAAAAAsY/kJgYuJ_Ps0k/s320/023.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/SqUoSRBUzWI/AAAAAAAAAsQ/du30MGXjOw4/s1600-h/022.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378749624235642210" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 310px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/SqUoSRBUzWI/AAAAAAAAAsQ/du30MGXjOw4/s320/022.JPG" border="0" /></a> Με τρία έργα βιτρώ ( panel) συμμετείχε ο Γαβριήλ Κινικλής στην ομαδική έκθεση που πραγματοποίησε η Αιγυπτιακή Πρεσβεία της Αθήνας στο Μορφωτικό Κέντρο της Πρεσβείας.<br /> Η διάρκεια της έκθεσης ήταν από 12 έως 19 Φεβρουαρίου 2009 . <br />Η έκθεση σημείωσε σημαντική επιτυχία και την επισκέφτηκε αναπάντεχα μεγάλος αριθμός επισκεπτών.<br />Πρόσφατα η δουλειά του Γαβριήλ ταξιδεύει σε αρκετά μέρη εντός Ελλάδας και είναι προγραμματισμένη παρουσία έργων του σε ομαδική έκθεση στην Καλαμάτα.<br />Του ευχόμαστε ολόψυχα καλή επιτυχία και εκτός Ελλάδας.<br />Εν τω μεταξύ συνεχίζει να παραδίδει μαθήματα βιτρώ στο εργαστήριο του Συλλόγου.<br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/SqUoMKf7C-I/AAAAAAAAAsI/k7ISTpIGCP0/s1600-h/011.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378749519405714402" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 205px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/SqUoMKf7C-I/AAAAAAAAAsI/k7ISTpIGCP0/s320/011.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-2232909222120999306?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-77004587697540827402009-09-07T08:13:00.000-07:002009-09-07T08:34:16.661-07:00<div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/SqUnNnd16HI/AAAAAAAAAr4/X8px-yyQt5U/s1600-h/1153560279-a-Scan10098.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378748444849858674" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 235px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/SqUnNnd16HI/AAAAAAAAAr4/X8px-yyQt5U/s320/1153560279-a-Scan10098.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/SqUm56Sc9LI/AAAAAAAAArw/-zPkaMbq5nY/s1600-h/073a.jpg"></a><br /><br /><br /><div>Κωστής Ανδριώτης</div><br /><br /><br /><div></div><br /><br /><br /><div>Απ’ τη Δανία φουλάραμε, βοήθεια για τη Μπιάφρα. Σε πούσι μπλέξαμε Όστρια γύρεψε η πλώρη μας, τη βρήκε, κόλλησε εκεί, πάμε για κάτω. Βδομάδα πέρασε, έμεινε πίσω ο καιρός, νοτιεύαμε. Απ’ τα Κανάρια κάτω καλοκαίριεψε, σορτσάκια βγήκαν, σαγιονάρες και στη κουβέρτα αρχίνησαν τα σουλάτσα – Βρήκε ευκαιρία το πλήρωμα και τ’ όριξε στις βούτες μέσ’ τα ανασφάλιστα τ’ αμπάρια- Κάργα δεύτερο χέρι ρούχα, στοίβες με τσέρκια συρμάτινα, απ’ τα κατάμπαρα ψηλά μέχρι τα μπούνια. Δυο τσέρκια έσπαζες κι η στοίβα τιναζότανε να πιάσει όλο το τόπο- Φούστες, ταγιέρ, πουκάμισα, παλτό, γόβες, παπούτσια, μπότες, κόκκινα, μωβ και κίτρινα, ένα γιουσουρούμ δικό σου-<br />Σε δύο μέρες, ντύθηκε το βαπόρι Αμερική. Προβάρισε πρώτα η μηχανή. Λαδάδες, τρίτοι, πηγαίναν κάτω για δουλειά, λόρδοι ντυμένοι βελούδα και δαμάσκα. Όλοι ύστερα τόριξαν στο σενάριο και ντυνόταν ξεπίτηδες, άλλοι γαμπροί, άλλοι αθλητές ότι έβρισκε ο καθένας. Γελούσαμ’ όλοι – Escraves River είπανε κι όσο σιμώναμε τον καπετάνιο τον ζώνανε τα φίδια – Χάρτες παλιοί κι αδιόρθωτοι, χωρίς μια πορτολάνα, πιλότος ανύπαρκτος, το λιμάνι ψηλά μέσα και τα βραχέα του βουβά δύο βδομάδες τώρα – βρήκα μιαν άκρη. Ρώτησα τους ψαράδες Έλληνες που ψάχνανε γαρίδες πάνω κάτω. Είπανε λίγα δεν μας φώτισαν. Σιμώναμε, άλλαζε χρώμα η θάλασσα, ερχόταν μια θολούρα. Γέμισε κόσμο η γέφυρα, στα κιάλια τρεις να ψάχνουν για τη μπούκα κι οι άλλοι απ’ τις βαρδιόλες έβλεπαν και δείχναν, - Ντόπιες φελούκες μένα σωρό το τσούρμο, δυο τρείς με κάτι μηχανές οι άλλες με κάτι σαν πανιά, τρύπες ολόγιομα, σαν κατσιβέλες μπαίναν και βγαίναν, χωρίς να νοιάζονται για μας. Φουντάραμε και στη στιγμή, προβάλανε από παντού πέντε, έξη, εφτά μικρά μονόξυλα και κάνανε σινιάλα, κι έρχονταν.<br />Το τρίτο, σηκώνει ένα πανί ψηλά σε δυο κοντάρια που έγραφε στα ελληνικά – «του ποταμιού τα δύσκολα, κατέχει μόνο ο ΜΑΚΗΣ» - Φτάσαν απίκο – Ζύγιασ’ ο καπετάνιος τόκλωσε, ρίξαμε ανεμόσκαλα, σαλτάρησε πάνω ο Μάκης και χόρτασε το μάτι μου μαυρίλα. Πριν πούμε λέξη, αράδιασε χαρτιά απ’ άλλους καπεταναίους που τον σύστηναν «Μ’ ανέβασε Γενάρη του 78 αυτός μ’ ένα δικό του τιμονιέρο. Καλός, φτηνός, προσεκτικός» M/V ARGO capt. Νικόλας Μέρτζος. </div><br /><br /><div>Κι οι άλλοι πάνω κάτω, έτσι γράφανε. Παζάρευε ο καπετάνιος τα βρήκε, σφύριξε εκείνος, ανέβηκε κι ο αδερφός. Χάραμα τ’ άλλο πρωί βυράραμε. Ο Μάκης στο κουμάντο, τ’ αδέρφι στο τιμόνι, ο καπετάνιος στη σκουτούρα, πάμε – Κόντρα ανεβαίνουμε κι ο ποταμός πότε στενός, πότε φαρδύς, χωρίς μια τσαμαδούρα. Έλεγε ο Μάκης ότι λίγο πιο πάνω, ήταν φουρκέτα μια στροφή, το ρέμα κατακούτελα, το πλοίο μακρυνάρι, δεν τόπαιρνε να στρίψει, αλλά captn don’t worry, Μάκης very good – Άκουγε ο καπετάνιος κι ανέβαζε ένα σύγκρυο, να τρέμει Attention τσίριξε ο Μάκης.<br />Κι ερχόταν όλο απ’ αριστερά ο ποταμός. Όλο το δρόμο χτυπάει στη μηχανή και κάργα αριστερά διατάζει στο τιμόνι. Άρχισε να παίρνει η πλώρη αριστερά, μ’ ορμή βογάρηζε το ρεύμα τη νικούσε κι έπιασε η λαμαρίνα ένα τρέμουλο να σπάσει και μείς μαζί. Πήγε καμπόσο, τρέξαμε απ’ τα δεξιά, σφίξαμε μάτια, πόδια, πιαστήκαμε, μπάααμ δίνουμε μια βουβή, χώθηκε η πλώρη. Χώμα ήτανε, λασπουριά και βγήκαμε καμπόσο, το κάσαρο το σκέπασαν τα δέντρα. Του καπετάνιου του φύγαν κατρουλιά, μούγρωσε – Ο Μάκης, πήγε ήρθε, ζύγιασε κι έμειν’ ακούνητος. Σε λίγο, άρχισε η πρύμη να παίρνει δεξιά, ήρθε στα σένια χτυπάει στη μηχανή αργά ανάποδα, σε λίγο ξελαμώνουμε κι απάνω εκεί, πρόσω μ’όλη τη δύναμη, έφτασ’ η πλώρη μεσαριά και ναι αυτό ήταν. Πήραμ’ ανάσες, τσιγάρα ανάψαμε και ήρθανε καφέδες.<br />Έβγαλε ο καπετάνιος τρία ούφ κι ο Μάκης έσκασε στα γέλια. Πάμε καμπόσο ακόμα, πιάνει τ’ απόγιομα, είχ’ ένα πλάτεμα, φουντάραμε, γι’ αύριο ότι απόμεινε – Που κρύβονταν; Τριάντα μονόξυλα, πενήντα μικρά και μεγαλύτερα, μονόκουπα, γυναίκες άντρες, τα πιότερα με πιτσιρίκια μια σταλιά μυξιάρικα, ξεφύτρωναν από παντού, μας ζώσαν, και ζητούσαν. Ρίχναμ’ εμείς, σαπούνια, μήλα στην αρχή κι ότι ξέφευγε βουτούσαν στα θολά για να το πιάσουν. Και γέλια και φωνές, παιχνίδι γίνηκε κι αφού σωθήκαν, ρίχναμε ρούχα, ότι απ’ τ’ αμπάρια είχαμε - λίγο πιο κει για να βουτούν πολλοί μαζί. Κάτω χαμός. Πως οι είκοσι όταν στα φώτα βουτούν και πιάνουν τον σταυρό και τον τραβολογούν; Έτσι!!! Γιόμισαν τα μονόξυλα, λαμέ, βελούδα και μοχέρ, ελβιέλες και σκαρπίνια, μέχρι τα μπούνια. Κι’ όλοι, ότι τους γυάλιζε στο μάτι απίκο το φορούσαν, μύριζε ναφθαλίνη ο ποταμός. Έπεσ’ η νύχτα.<br />Στέρεψε η ΟΥΝΡΑ, φύγαν κι αυτοί, χαθήκαν – Στη φέξη ξεκινήσαμε, όλοι πιο ήρεμοι πια, χαζεύαμε τη ζούγκλα <a href="http://1.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/SqUnZAmJ17I/AAAAAAAAAsA/r_zKC-Yr3Go/s1600-h/tz05350.jpg"><span style="color:#000000;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378748640574166962" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 315px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/SqUnZAmJ17I/AAAAAAAAAsA/r_zKC-Yr3Go/s320/tz05350.jpg" border="0" /> απ’ τη βαρδιόλα.<br />Φτάσαμε. Φούντο μπροστά, στη πρύμη η τσαμαδούρα, παρέκει ένας Σπανιόλος και πιο μπροστά, ένας ακόμα Έλληνας – Ρωτήσαμε, είπαν πως ήταν ζόρικα. Όλα τα φώτα ανοιχτά, διπλές σκοπιές και τέτοια. Ήρθε το βράδυ και φυλούσαμε αστακοί. Ο Στάθης βατσιμάνης, Μυτιληνιός πιτσιρικάς, την πρύμη ανάλαβε ζωσμένος δυο μαχαίρια, μια σιδερογροθιά και ας τολμήσουν οι αράπηδες και θα τους πει εκείνος. Έστειλε και δυο ντόπιους ο πράκτορας. Ξερακιανοί, ξυπόλυτοι ήρθανε φάγαν κι’όταν ο ήλιος έπεσε, πιάσαν τα πόστα τους. Ένας μπροστά κι ο άλλος πίσω. Σιάξαν τα τόξα τους. Τέτοια με βέργες, παιδιάστικα και βέλη καλαμένια. Και κει πάνω στο παραπέτο παράταξαν, μπουκάλια της μπύρας νερό γεμάτα, να τα πετούν μ’ ορμή είπαν, σαν έκαναν ντου οι κλέφτες. Είδαμε αυτά κι αποφασίστηκε κι εγώ να μείνω ξυπνητός για να προσέχω. Πήρα ένα σουγιά κι ένα πιστόλι που πετάει φωτοβολίδες. Έτσι αρματώθηκα και βγήκα. Μεσάνυχτα το πλοίο έπεσε για ύπνο. Μείναμε εμείς. Πήρα να κάνω βόλτες, πρύμα πλώρα και πάλι μια το ίδιο. Φώτα ότι είχαμε, που κάναν ένα κύκλο γύρω κι έστελνε ένα θάμπος το ποτάμι. Μέτρο πιο κει, πίσσα βαθειά, μονάχα φόβος – Κυλούσε η νύχτα, πιρούνιαζε ένα αγιάζι, βοούσε η ζούγκλα. Θα’ τανε τρεις. Μπήκα να κάνω ένα καφέ. Να πέρασ’ ένα τέταρτο.<br /> </span></a><span style="color:#000000;"> Βγήκα για πρύμα, κόκαλο, μου πέφτει η τσάσκα. Τον Στάθη είχε αρπαγμένο ένας αράπακας, τούχε μία μαχαίρα στο λαιμό, του πήρε τ’ άρματα μαζί και το ρολόι κι η Μυτιλήνη είχε τα χέρια του ψηλά, τα μάτια γουρλωμένα κι ούτε άχνα. Βγάζω σουγιά δεν άνοιγε, δείχνω πιστόλι σηκώνω μπόι, βγάζω φωνή τάχα να φοβερίσω, τίποτα αυτός ατάραχος, τα πράγματα θαρρώ, χειρότερα πως πήγαν. Πισωπατώ σπάω τ’ alarm πατώ, τρυπούν τ’ αυτιά, τσιρίζουν οι σειρήνες. Τρέμουλο μ’ έπιασε, τρέχω ξανά τ’ άρματα στον αέρα και φωνές. Όσο εγώ φοβέριζα, τόσο ο αράπακας τζούλωνε τη μαχαίρα στον λάρυγγα του Μυτιληνιού. Χώνεψε εκείνος, ν’ αφήσει πόδια χέρια – Μεσ’ τις σειρήνες ακούστηκε μια σφυριξιά δίνει μια ο αράπακας, σαβούρντισε μπροστά πέντε μέτρα ο Στάθης κι έτσι απόμεινε. Πρύμα τρέχει ο αράπακας ξωπίσω εγώ με το πιστόλι, σαλτάρει στο νερό, σηκώνω να του ανάψω μια στη κεφαλή, μα μετανιώνω στη στιγμή. Πιο κει ξανοίγει ένα κανό, τρεις ήταν πού’χανε καλουμάρει έναν κάβο και τον πήγαιναν.<br /> Ξύπνησαν κι οι δικοί μας κατέβηκαν. Τους είπα, είδαν κι όσα προλάβαν. Στη βάρκα διατάζει ο καπετάνιος και μπαίνουμε αυτός κατάπλωρα, τα σκέλια ανοιχτά, στα χέρια ένα πιστόλι, πιο πίσω ο αδερφός του ο ηλεκτρολόγος, μέσα τρείς ναύτες με τσεκούρια πυρκαγιάς και γω για το τιμόνι, βάζω μπροστά και πάμε. Πάμε που; Μόλις βγήκαμε απ’ τη φωτηνειά μπήκαμε κόλαση Πήγαμε λίγο, πέσαμε στα ρηχά, έφυγε ο αδερφός μ’ένα φακό, κάτι σα να γινόταν εκεινά, χωριό, καλύβες, δέντρα κι ύστερα πενήντα νάταν εκατό, πούχαν στον ώμο τους τον κάβο και τον φευγάτιζαν ίσια στη ζούγκλα. Τους πιάσαμε φωνάζει ο Καπετάνιος, πως ο Κολόμβος.<br />Λαμώνει η βάρκα, στη μέση ήρθαν τα βούρλα κι η μηχανή να σβήσει. Κι άρχισε τ’ άλλο μισό χωριό να μας περικυκλώνει και να πετά από στεριά και ποταμό ότι έβρισκε. Πετούσαν κι όλο στένευαν. Τι να πρωτοφέξει ο φακός και μείς από πια μεριά να φυλαχτούμε. Τραβούσε βούρκο η μηχανή κι ήτανε να τα φτύσει, κι αυτοί σίμωναν, στο μέτρο φτάσανε, στο τσάκ να μας κουρσέψουν. Βάζω ανάποδα, βογκά κάνει να πάρει πίσω, τότε βγαίνει ένας χάρος, δίνει μια του αδερφού με μια μαχαίρα, ακούσαμ’ ένα ώωωχ πάει κι ο φακός. Σκύβουν δυο ναύτες αρπάζουν τον αράπακα τον ρίχνουν μεσ’ τη βάρκα. Βογκούσε ο αδερφός, βογκούσε η μηχανή κι έπαιρνε πόντο – πόντο. Στο πόντο φτάσανε κι οι αράπακες κι άρχισε το Αρτεμήσιο, τυφλά μέσα στη πίσσα. Αργά ξελάμωσε, μακρύναμε καμπόσο, σα να σωθήκαμε θαρρώ. Ζυγώσαμε στη φωτεινιά κι είδαμε εκεί τον αδερφό στα αίματα, τα χέρια του στα μπούτια να ζουπάει, σήκωσε, εκεί τον πήρε η μαχαιριά, πέρασε κι έκοψε, θα δούμε πάνω τη ζημιά.<br />Τον χάρο τον είχαν ρίξει στα πανιόλα οι ναύτες και τον ποδοπατούσαν. Φτάσαμε, ανεβήκαμε, σύραν και κείνον. Τον δέσανε πισθάγκωνα μ’ ένα σχοινί στο ρέλι, κι ήταν αυγή και μαζώχτηκαν οι δικοί μας κι άρχισαν με βαριές κλωτσιές να τον λιντσάρουν.<br />Έσκουζε εκείνος, χώνεψε, έκρυψε το κεφάλι μέσ’ τα πόδια σαν τον σκαντζόχοιρο και καρτερούσε. Οι δικοί μας το χόντρυναν και τόκαναν πιο άγρια κι απ’ τους άγριους, αλλοίμονο. – Δεν τ’ άντεξα. Μπήκα ανάμεσα. Ζόρικη η στιγμή, ακροβατούσε – Είπαν, είπανε, έκατσε η μπόρα κάνανε κύκλο μοναχά και έβριζαν λόγια. Έγινε μέρα. Ήρθαν οι αρχές, μας είπαν μοναχά γιατί δεν τους σκοτώνατε, πήραν τον χάρο κι έφυγαν. Βδομάδα πέρασε και τ’ αδερφού μερώσαν οι πληγές. Βγήκαμε, πήγαμε σ’ένα μαγαζί, βρήκαμε τον ίδιο κάβο να πουλούν. Λίγα παζάρια κι ήρθε ξανά στη πρύμη μας ο κάβος. Την άλλη μέρα, μας έβγαλε έξω ο Μάκης.- Πήραμε τον ανήφορο, πάμε για αλλού. Ο αδερφός επιμένει πως αν είχε φώς θα του’ παιρνε με τη μία το λαρύγγι. Η Μυτιλήνη πως άλλη φορά εδώ χάμω δεν μπαίνει Βατσιμάνης. Εγώ, πως για ένα κολόσχοινο πήγαμε να χαθούμε και ο καπετάνιος έλεγε το κολοπίστολο τι τόχω;<br />Κι ανηφορίζαμε - </span></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-7700458769754082740?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-79436818719175019172009-09-07T08:01:00.000-07:002009-09-07T08:13:33.785-07:00<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378743516644255922" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/SqUiuweEKLI/AAAAAAAAAro/McPgfeZ3dfA/s320/balet+001.jpg" border="0" /><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/SqUiuweEKLI/AAAAAAAAAro/McPgfeZ3dfA/s1600-h/balet+001.jpg">Το νέο εργαστήριο χορού άρχισε να λειτουργεί στις αρχές Οκτώβριο του 2008. Στο εργαστήριο φοιτούν 18 παιδιά από την Α τάξη του Δημοτικού έως και την Β τάξη του Γυμνασίου . Δασκάλα τους είναι η κ. Σάρλοτ Νέιλ η οποία έχει σπουδάσει στη Θεσσαλονίκη και έχει κάνει μεταπτυχιακά στην Αγγλία και Ιταλία. Το σύστημα διδασκαλίας της είναι το αγγλικό RAD.<br />Στην ερώτησή μας για το πώς εξελίσσεται η εξάσκηση των παιδιών η δασκάλα τους μας απάντησε ότι μετά από 6μηνο τα παιδιά όλων των τάξεων έχουν μπει πλέον σε πρόγραμμα με </a><a href="http://1.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/SqUikdcI0XI/AAAAAAAAArg/uffperfaWuo/s1600-h/balet+011.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378743339737207154" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/SqUikdcI0XI/AAAAAAAAArg/uffperfaWuo/s320/balet+011.jpg" border="0" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/SqUiuweEKLI/AAAAAAAAAro/McPgfeZ3dfA/s1600-h/balet+001.jpg">αρκετά ικανοποιητικά αποτελέσματα. Τελειώνοντας την ρωτήσαμε γιατί κλασσικό χορό και όχι δημοτικούς χορούς και η απάντησή της ήταν «Τέλειοι οι δημοτικοί χοροί όμως με τον κλασσικό χορό ο μαθητής μαθαίνει να πειθαρχεί και να ελέγχει όλα τα σημεία του σώματος και άρα του ανοίγεται ο δρόμος για κάθε είδος χορού που επιθυμεί»<br />Ο Σύλλογος αξιοποιώντας την δυνατότητα παροχής στέγασης του εργαστηρίου σε κατάλληλα διαμορφωμένη αίθουσα για χορό , στους χώρους του, μερικώς χρηματοδοτεί τα δίδακτρα κάθε παιδιού . </a><br /><div><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/SqUiZ7qNH7I/AAAAAAAAArY/2wPSNSOwkfc/s1600-h/balet+010.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378743158870712242" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/SqUiZ7qNH7I/AAAAAAAAArY/2wPSNSOwkfc/s320/balet+010.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/SqUiN4zkyII/AAAAAAAAArQ/MfVm3UEHd_w/s1600-h/balet+008.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378742951946274946" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/SqUiN4zkyII/AAAAAAAAArQ/MfVm3UEHd_w/s320/balet+008.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div><strong>Πόλα Γκαδρή - Μανώλης Γαλατάς</strong></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-7943681871917501917?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-43134204388367083522009-09-07T07:58:00.000-07:002009-09-07T08:00:58.079-07:00<strong>Ο Αίσωπος και οι μύθοι του</strong><br /><br />Αγαπητά μου παιδιά, μικρά και μεγάλα, κλείσαμε πάνω από ένα χρόνο με ελληνικά λαϊκά παραμύθια, ακούσματα της μάνας και νανουρίσματα της γιαγιάς. Τώρα λέμε να αρχίσουμε ένα νέο κύκλο αρχαίων παραμυθιών, με αρχή τον Αίσωπο. Ο Αίσωπος έγινε γνωστός σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο της αρχαίας και της νεότερης εποχής και οι μύθοι του έχουν μεταφραστεί σε όλες σχεδόν τις γλώσσες του κόσμου. Στην αρχαιότητα ήταν τόσο περίφημος , ώστε όταν ήθελαν να πουν για κάποιον πως είναι όλως διόλου αμαθής, έλεγαν:<br />-Ούτε τον Αίσωπο δεν ξέρει!<br /> Το όνομα Αίσωπος, σημαίνει μαύρος, αράπης. Η παράδοση μάλιστα λέει πως δεν ήταν μόνο μαύρος αλλά και πολύ άσχημος. Και σα να μην έφτανε αυτό, ήταν και στραβοπόδης, βραδύγλωσσος και τραυλός.<br /><br /> <strong>Λίγα λόγια για τη ζωή του.</strong><br /> Ο Αίσωπος γεννήθηκε στα 600 π.χ. στο Αμόριο, μία πόλη της Φρυγίας (περιοχή της Μικράς Ασίας). Πέθανε το 564 π.χ. Η φύση, που τόσο τον αδίκησε στη σωματική του διάπλαση, τον προίκισε πλουσιοπάροχα στο μυαλό. Η εξυπνάδα του και η φρόνηση του υπήρξε παροιμιώδης. Νέο τον πούλησαν σαν δούλο στο φιλόσοφο Ιάδμονα από τη Σάμο, που τόσο θαύμασε την ευφυΐα, που τον απελευθέρωσε. Τότε ο Αίσωπος άρχισε μακρινά ταξίδια για να μελετήσει τα ήθη κάθε τόπου. Έφτασε μέχρι το βασιλιά Κροίσο και το Λυκήριο, βασιλιά της Βαβυλώνας. Ο Λυκήρος τον κράτησε αρκετό χρόνο κοντά του και τον συμβουλευόταν για τις υποθέσεις του.<br /> Ύστερα από πολλές περιπέτειες, ήρθε στην Ελλάδα. Σύμφωνα με μία παράδοση ο βασιλιάς της Λυδίας Κροίσος τον έστειλε με πολλά δώρα και χρήματα στους Δελφούς, για να τα προσφέρει στο ιερό και να κάνει θυσία στον Απόλλωνα. Εκείνος όμως από αντίδραση σε όσα είδε, δεν τα έδωσε και άσκησε δριμύ έλεγχο στους ιερείς του μαντείου και τους κατηγόρησε πως ήταν τεμπέληδες, που περιμένουν να ζήσουν από της προσφορές προς το θεό Απόλλωνα.<br />Τότε εκείνοι θύμωσαν και για να τον εκδικηθούν του έβαλαν μία χρυσή φιάλη του μαντείου στις αποσκευές του και τον κατηγόρησαν για κλέφτη. Τον καταδίκασαν ως ιερόσυλο και τον γκρέμισαν από τις Φαιδρυάδες πέτρες. Ο Απόλλων όμως θύμωσε για την αδικία και για να τους τιμωρήσει έστειλε στους Δελφούς μεγάλη πείνα και πέθαναν πολλοί. Τότε εκείνοι για να εξιλεωθούν έστησαν μια μαρμάρινη στήλη προς τιμήν του.<br /> Όταν ο Αίσωπος ήθελε να διδάξει ή να δώσει μια συμβουλή, δεν συνήθιζε να τα λέει απευθείας ή να μεταχειρίζεται σαν παραδείγματα από την ιστορία, αλλά τα παρουσίαζε σαν παραμύθια βάζοντας τα ζώα να μιλούν αναμεταξύ τους ή με τους ανθρώπους. Για παράδειγμα…<br /><br /><strong>Οι μύγες</strong><br /> Μέσα σε ένα κελάρι χύθηκε μέλι και αρκετές μύγες έπεσαν πάνω του και το έτρωγαν. Τόσο τους άρεσε, που δεν έλεγαν να σταματήσουν. Αλλά τα πόδια τους κόλλησαν στο μέλι και μη μπορώντας να πετάξουν, πνίγονταν και έλεγαν:<br /> -Δυστυχία μας, που πεθαίνουμε από λαιμαργία…<br /> <strong> Επιμύθιο</strong>: Ο μύθος αυτός μας διδάσκει πως η λαιμαργία μπορεί να προκαλέσει δεινά.<br /><br />Οι αρχαίοι το έλεγαν: ΛΙΧΝΕΙΑ (λαιμαργία) ΠΟΛΛΩΝ ΑΙΤΙΑ ΚΑΚΩΝ ΓΙΓΝΕΤΑΙ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-4313420438836708352?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-480010510156822882009-09-07T07:56:00.000-07:002009-09-07T07:58:26.190-07:00Του Ιατρού Βαϊνά Ανδρέα - Νεφρολόγου<br /><br />Η χρόνια νεφρική ανεπάρκεια ή χρόνια νεφρική νόσος όπως σωστότερα σαν ορισμός χρησιμοποιείται σήμερα, αποτελεί ένα σημαντικό τόσο σε σοβαρότητα όσο και σε συχνότητα πρόβλημα υγείας στις σύγχρονες κοινωνίες, αναπτυσσόμενες και αναπτυγμένες. Υπολογίζεται ότι περίπου 1 στους 1000 θα χρειαστεί υποστήριξη με κάποια μέθοδο εξωνεφρικής κάθαρσης. Η συχνότητα αυτή φαίνεται να αυξάνει καθώς πολλοί παράγοντες συμμετέχουν, όπως η αύξηση του μέσου όρου ζωής, η βελτίωση των υπηρεσιών υγείας με αποτέλεσμα να γίνονται περισσότερες διαγνώσεις και περισσότερες θεραπευτικές παρεμβάσεις (χειρουργεία, στεφανιογραφίες, αγγειοπλαστικές κλπ), αλλά και η αλλαγή του τρόπου ζωής και διατροφής με συνέπεια την συχνότερη εμφάνιση της αρτηριακής υπέρτασης και του σακχαρώδη διαβήτη.<br />Για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε τη σημασία της χρονιάς νεφρικής νόσου θα πρέπει να γνωρίζουμε την φυσιολογική λειτουργία, το έργο που επιτελούν οι νεφροί για να εξασφαλίσουν την ομαλή λειτουργία του ανθρώπινου οργανισμού. Κατ’ αρχήν λοιπόν φιλτράρουν το αίμα που κυκλοφορεί μέσα στα αγγεία πολλές φορές την ημέρα και το «καθαρίζουν» από όλες τις άχρηστες ουσίες-τοξικές που παράγονται από τον μεταβολισμό ή προσλαμβάνονται εξωγενώς (πχ φάρμακα), αποβάλλοντας ταυτόχρονα και την απαιτούμενη ποσότητα νερού. Ταυτόχρονα παράγουν κάποιες σημαντικές ορμόνες που είναι απαραίτητες για την παραγωγή των ερυθρών αιμοσφαιρίων και για το μεταβολισμό των οστών. Είναι κατανοητό λοιπόν, ότι όταν οι νεφροί μας δεν λειτουργούν φυσιολογικά, δεν μπορούν να επιτελέσουν τις παραπάνω λειτουργίες, άλλοτε σε άλλο βαθμό, ανάλογα με την βαρύτητα και την διάρκεια της νεφρικής νόσου.<br /> Η παραπάνω κατάσταση όταν παραμένει για μεγάλο χρονικό διάστημα χαρακτηρίζεται ως χρόνια νεφρική ανεπάρκεια και όταν οι νεφροί δεν λειτουργούν<br />πλέον καθόλου και είναι απαραίτητη κάποια μέθοδος αιμοκάθαρσης, χαρακτηρίζεται ως χρόνια νεφρική ανεπάρκεια τελικού σταδίου.<br />Οι μέθοδοι που σήμερα εφαρμόζονται τόσο παγκοσμίως όσο και στη χώρα μας ως θεραπείες υποκατάστασης της νεφρικής λειτουργίας, είναι η αιμοκάθαρση με τεχνητό νεφρό με<br />παραλλαγές της, η περιτοναϊκή κάθαρση με τις παραλλαγές της, η μεταμόσχευση νεφρού από ζώντα ή πτωματικό δότη και κάποιες νεώτερες μέθοδοι βασισμένες στη νανοτεχνολογία και στα βλαστοκύτταρα που τελούν όμως ακόμη υπό εξέλιξη και επιστημονική έρευνα σηματοδοτώντας όμως το μέλλον.<br /><br />ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ ΝΕΦΡΙΚΗΣ ΝΟΣΟΥ<br />Τα αιτία της χρονιάς νεφρικής νόσου είναι πολλά και κάποια από αυτά ενδεχομένως δυσνόητα. Επίσης θα πρέπει να επισημανθεί και η έννοια της οξείας νεφρικής ανεπάρκειας, κατάσταση που χαρακτηρίζεται από προσωρινή ή καλύτερα, από μη μόνιμη απώλεια της νεφρικής λειτουργίας, παρόλο που κάποιες περιπτώσεις είναι δυνατό να αντιμετωπισθούν με κάποια μέθοδο αιμοκάθαρσης. Η αιτιολογία μπορεί να συμπίπτει ή να διαφέρει μεταξύ της οξείας και χρονιάς νεφρικής νόσου, σε κάθε περίπτωση όμως η τελική διάγνωση και η αντιμετώπιση πρέπει να γίνεται από τον ειδικό νεφρολόγο ιατρό.<br /> Σε γενικές γραμμές αν προσπαθήσει κανείς να αναφέρει τα σημαντικότερα αίτια ή ακόμα καλύτερα να ομαδοποιήσει καταστάσεις που προδιαθέτουν σε νεφρική ανεπάρκεια θα ανέφερε τα εξής:<br /> Σακχαρώδης διαβήτης<br /> Αρτηριακή υπέρταση<br /> Χρονιές σπειραματοπάθειες<br /> Κληρονομικά νοσήματα (όπως π.χ. η πολυκυστική νόσος)<br /> Ουρολοιμώξεις, λιθιάσεις του ουροποιητικού, υπερτροφία προστάτη<br />Κατάχρηση φαρμάκων (όπως π.χ. τα αναλγητικά), πρόσληψη σκιαγραφικών ουσιών για εξετάσεις όπως πυελογραφίες, στεφανογραφίες, αξονικές τομογραφίες<br />Άγνωστα και αλλά σπανιότερα αίτια<br /><br />ΠΡΟΛΗΨΗ-ΔΙΑΓΝΩΣΗ<br /> Ανεξάρτητα από τις παραπάνω αναφερόμενες αιτίες, ειδικά σε νέους ανθρώπους η συμπτωματολογία της νεφρικής νόσου μπορεί να είναι υποκλινική, δηλαδή να μην εκδηλώνεται με έντονα ή συνηθισμένα συμπτώματα όπως για παράδειγμα πόνος, πυρετός που οδηγούν στο γιατρό. <br />Ένα σχετικά πρώιμο σύμπτωμα, χωρίς όμως να είναι απόλυτο είναι η λεγόμενη νυκτουρία, η ούρηση δηλαδή κατά τη διάρκεια της νύχτας λόγω αδυναμίας συμπύκνωσης των ουρών, σύμπτωμα στο οποίο συνήθως δεν δίδεται ιδιαίτερη σημασία όταν συμβαίνει. <br /> Τελικά και για να μην δημιουργείται σύγχυση, είτε κάποιος ανήκει σε κάποια από τις παραπάνω κατηγόριες, είτε όχι, αρκούν απλές και καθημερινές εξετάσεις για να διαπιστωθεί αν υπάρχει δυσλειτουργία των νεφρών. Η μέτρηση της ουρίας και της κρεάτινης του αίματος και μια απλή γενική ουρών, στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων θα μας δείξει αν υπάρχει κάποιο πρόβλημα και αν χρειάζεται να επισκεφθούμε ειδικό νεφρολόγο για περαιτέρω έλεγχο και αντιμετώπιση.<br /> Η πρόληψη αφορά όλα τα μέτρα αυτά που απαιτούνται για να έχει κάποιος καλή υγεία, δηλαδή σωστή διατροφή, άσκηση, διακοπή καπνίσματος, επίσκεψη σε ιατρό σε περίπτωση κάποιου προβλήματος χωρίς καθυστέρηση, μέτρηση της αρτηριακής πίεσης περιστασιακά και διενέργεια εξετάσεων αίματος ρουτίνας μία φορά ετησίως. Σε περίπτωση βέβαια που συντρέχουν επιβαρυντικοί παράγοντες όπως αυτοί που αναφέρονται παραπάνω, θα πρέπει κανείς να είναι πιο προσεκτικός και να συμβουλευτεί κάποιο νεφρολόγο.<br /><br /><strong>Επιμέλεια : Λέλα Φρειδερίκου Κατσαβαβάκη</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-48001051015682288?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-85376599586781954312009-09-07T07:55:00.000-07:002009-09-07T07:56:18.935-07:00Ο Σαλίφ Κεϊτά (Salif Keita) είναι τραγουδιστής και τραγουδοποιός από το <a title="Μάλι" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%AC%CE%BB%CE%B9">Μάλι</a>, που έχει συνδυάσει παραδοσιακούς ρυθμούς και φωνητικά με ηλεκτρονικά όργανα, κάτι που τον έκανε δημοφιλή στη Δύση την δεκαετία του <a title="1980" href="http://el.wikipedia.org/wiki/1980">1980</a>. Από το <a title="1973" href="http://el.wikipedia.org/wiki/1973">1973</a> ως το <a title="1983" href="http://el.wikipedia.org/wiki/1983">1983</a> δούλεψε με ένα συγκρότημα τους Les Ambassadeurs στο <a title="Μάλι" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%AC%CE%BB%CE%B9">Μάλι</a>, και έγινε σταρ στην Δυτική <a title="Αφρική" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%86%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AE">Αφρική</a> πριν μετακομίσει στην <a title="Γαλλία" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%AF%CE%B1">Γαλλία</a> το <a title="1984" href="http://el.wikipedia.org/wiki/1984">1984</a>.<br />To CD-album με τίτλο “The Lost Album” σε συνεργασία με τον συμπατριώτη του Kante Manfila, ηχογραφήθηκε το 2006 στο Αμπιτζάν της Ακτής Ελεφαντοστού. Μια εξολοκλήρου Αφρικανική παραγωγή. Ακουστική μουσική (στο μεγαλύτερο μέρος), εκκεντρικοί ήχοι, συνδυασμοί διπλών κιθαρών με παραδοσιακά αφρικανικά όργανα. Αληθινά απροσδόκητος θησαυρός.<br />Σε επόμενο τεύχος, θα υπάρξει και αφιέρωμα στο Διεθνές (πλέον) Φεστιβάλ του Bamako (Μπαμακό) στο Μάλι, που εξελίσσεται σε ένα από τα μεγαλύτερα music e events παγκοσμίως. vents παγκοσμίως<br /><br /><strong>Α. Χ. Ισμέτ</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-8537659958678195431?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-2041543443466721532009-09-07T07:53:00.000-07:002009-09-07T07:54:55.404-07:006. HPV ( Ο ιός των ανθρώπινων θηλωμάτων )<br />Συνηθέστερα συμπτώματα<br />Πιθανά συμπτώματα περιλαμβάνουν κνησμό, μικρά εξογκώματα στα γεννητικά όργανα, τον πρωκτό ή την ουρήθρα.<br />Θεραπεία/ Αντιμετώπιση<br />Τα συμπτώματα θεραπεύονται αλλά ο ιός παραμένει. Οι φουσκάλες στα γεννητικά όργανα επανεμφανίζονται στο 30% τουλάχιστον των περιπτώσεων. Η αντιμετώπιση ποικίλλει από αλοιφές για τοπική χρήση, σε κρυοπληξία και laser.<br />Συνέπειες αν δεν θεραπευτεί<br />Μπορεί να οδηγήσει στην εμφάνιση καρκίνου του τραχήλου, της μήτρας, του πέους ή του πρωκτού, όταν παραμένει χωρίς αντιμετώπιση. Ευθύνεται για το 98% όλων των περιπτώσεων καρκίνου της μήτρας.<br />Τρόποι μετάδοσης<br />Με το κολπικό, πρωκτικό και στοματικό sex αν δεν υπάρχει προφύλαξη.<br /><br />7. ΚΟΝΔΥΛΩΜΑΤΑ<br />Κάποια είδη HPV οδηγούν σε κονδυλώματα, που είναι ογκίδια που προκαλούνται από τον HPV πάνω ή γύρω από τα γεννητικά όργανα ή την περιπρωκτική περιοχή.<br />Συνηθέστερα συμπτώματα<br />Τα συμπτώματα είναι συνήθως ανώδυνα, αλλά περιστασιακά εμφανίζουν κνησμό, έκκριμα ή αιμορραγία, ειδικά όταν ερεθιστούν.<br />Θεραπεία/ Αντιμετώπιση<br />Η θεραπεία κονδυλωμάτων μειώνει τον κίνδυνο μετάδοσης στους άλλους. Ο γιατρός μπορεί να εφαρμόσει τοπική θεραπεία απ’ ευθείας πάνω στα κονδυλώματα ή να δώσει φάρμακα για να τα χρησιμοποιήσεις μόνος/ μόνη σου. Ακόμα και αν θεραπευτούν, τα κονδυλώματα συχνά υποτροπιάζουν.<br />Τρόποι μετάδοσης<br />Κυρίως με το πρωκτικό sex και λιγότερο με το κολπικό χωρίς την απαραίτητη προφύλαξη.<br /><br />8. ΛΟΙΜΩΞΕΙΣ ΤΡΙΧΟΜΟΝΑΔΩΝ/ ΒΑΚΤΗΡΙΑΚΗ ΚΟΛΠΙΤΙΔΑ<br />Συνηθέστερα συμπτώματα<br />Πιθανά συμπτώματα περιλαμβάνουν αφρώδεις εκκρίσεις, καύση κατά την ούρηση, πόνο και πρήξιμο στην βουβωνική χώρα.<br />Θεραπεία/ Αντιμετώπιση<br />Η αντιβίωση αρκεί για να απομακρυνθεί το βακτήριο από τον οργανισμό.<br />Συνέπειες αν δεν θεραπευτεί<br /><br />Όταν η βακτηριακή κολπίτιδα δεν αντιμετωπιστεί, μπορεί να οδηγήσει σε φλεγμονή της πυέλου ( μόλυνση των οργάνων αναπαραγωγής και πιθανά προβλήματα αναπαραγωγής ). Και στην περίπτωση που η γυναίκα εγκυμονεί υπάρχει η πιθανότητα μετάδοσης τριχομονάδων ή βακτηριακής κολπίτιδας<br />στο έμβρυο.<br /><br />9. HIV (AIDS)<br />O ΗΙV ( ιός της ανοσοανεπάρκειας του ανθρώπου ) είναι ιός που προκαλεί το AIDS (σύνδρομο επίκτητης ανοσολογικής ανεπάρκειας). Ο ιός επιτίθεται στο ανοσοποιητικό σύστημα του ανθρώπου, το οποίο είναι η άμυνά μας εναντίον των λοιμώξεων.<br />Τρόποι μετάδοσης<br />Ο HIV μπορεί να μεταδοθεί μέσω των σωματικών υγρών όπως είναι το σπέρμα, τα κολπικά υγρά, το αίμα και το μητρικό γάλα. Για να μολυνθείς με τον HIV, ο ιός θα πρέπει να βρει τρόπο να εισέλθει στο σώμα σου, κάτι που μπορεί να γίνει κατά την διάρκεια του sex ( στοματικό, κολπικό, πρωκτικό ), χωρίς προφύλαξη ή όταν μοιράζεσαι βελόνες ή άλλου είδους ενέσιμο υλικό. Μπορεί επίσης να μεταδοθεί από τον έναν σύντροφο στον άλλο με τα ερωτικά βοηθήματα. Μεταφέρεται επίσης από μία HIV θετική μητέρα στο μωρό της κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης, του τοκετού ή αργότερα του θηλασμού. Προσωπικά αντικείμενα όπως οδοντόβουρτσες, ξυράφια ίσως να έχουν μικρές ποσότητες αίματος.<br />Θεραπεία/ Αντιμετώπιση<br />Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει θεραπεία. Αν μολυνθείς, θα έχεις HIV για όλη την ζωή σου. Διάφορες θεραπείες έχουν χρησιμοποιηθεί που ίσως επιβραδύνουν την εξέλιξη του HIV, αλλά δεν υπάρχει θεραπεία.<br /> ΟΛΟΙ έχουμε δικαίωμα στη ενημέρωση και ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να προστατεύσουμε τον εαυτό μας αλλά και τον σύντροφό μας από τα ΣΜΝ. Γι’ αυτό πριν οποιαδήποτε σεξουαλική<br /><br /><strong>Τάνια Μπιζιργιάννη</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-204154344346672153?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-73980027106155868372009-09-07T07:43:00.000-07:002009-09-07T07:53:16.755-07:00<div><strong><span style="font-size:130%;">ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΠΑΝΟΥΔΑΚΗΣ</span></strong></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/SqUdZsFQAdI/AAAAAAAAArA/wocov-2DHmQ/s1600-h/IMG_9306.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378737657131041234" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/SqUdZsFQAdI/AAAAAAAAArA/wocov-2DHmQ/s320/IMG_9306.JPG" border="0" /></a><br /><br /><div>Ο Γιώργος Σπανουδάκης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου και διαμένει. Είναι παντρεμένος και πατέρας δύο παιδιών, Σπούδασε στο Μαθηματικό Τμήμα του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης<br />Εργάζεται ως καθηγητής στη Μέση Εκπαίδευση τοποθετημένος στο Γυμνάσιου του Στρατωνίου<br /><br /><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><div></div><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/SqUdSEmIMnI/AAAAAAAAAq4/iZrZy1rLlnA/s1600-h/IMG_9307.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378737526272438898" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/SqUdSEmIMnI/AAAAAAAAAq4/iZrZy1rLlnA/s320/IMG_9307.JPG" border="0" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/SqUdKYGBUHI/AAAAAAAAAqw/SdK9dzGHuHA/s1600-h/IMG_9308.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378737394067525746" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/SqUdKYGBUHI/AAAAAAAAAqw/SdK9dzGHuHA/s320/IMG_9308.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/SqUc_GaB8II/AAAAAAAAAqo/Jdy32ehbr90/s1600-h/IMG_9299.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378737200341053570" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/SqUc_GaB8II/AAAAAAAAAqo/Jdy32ehbr90/s320/IMG_9299.JPG" border="0" /></a> Α.Τ.Από πότε ζωγραφίζεις;<br />Από μικρός, ωστόσο επειδή το ταλέντο είναι κάτι που εξαντλείται πολύ γρήγορα, συστηματικά τα τελευταία δέκα πέντε χρόνια.<br />Α.Τ. Εκ του φυσικού ή από φαντασία;<br />Και τα δύο. Στην πρώτη περίπτωση είσαι αντιμέτωπος με το αντικείμενο, στην άλλη με το εγώ σου. Δύσκολος ο αγώνας και στις δύο περιπτώσεις…<br />Α.Τ. Με ποια υλικά δουλε’υεις Ακουαρέλα, λάδι, ακρυλικό;</div><div>… παστέλ, κάρβουνο, μολύβι. Κάθε τι έχει την τεχνική του, τη χάρη του. Εξαρτάται από την αρχική σύλληψη του έργου, πάντα το <a href="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/SqUd4tq0xTI/AAAAAAAAArI/9-0kNQC7Glw/s1600-h/IMG_9239.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378738190133019954" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/SqUd4tq0xTI/AAAAAAAAArI/9-0kNQC7Glw/s320/IMG_9239.JPG" border="0" /></a>φαντάζεσαι με τη χρήση ενός συγκεκριμένου μέσου. Α.Τ. Έχεις εκθέσει κάπου και πού;<br />Καθότι αυτοδίδακτος δεν βρέθηκα σε κάποιο περιβάλλον καλλιτεχνικό όπου θα είχα πρόσβαση σε εκθεσιακούς χώρους.<br />Α.Τ. Ασχιλείσε και με το Ψηφιακό κολλάζ, πές μας για αυτό.</div><div>Τεχνικά, επειδή γίνεται στο κομπιούτερ, καταργεί το ψαλιδάκι και την κόλλα. Οι αυξημένες δυνατότητες του όμως ενέχουν και τον κίνδυνο του εκτροχιασμού, βλέπε της υπερβολής.<br />Α.Τ. Θα δούμε κάποια έργα που θα δούμε σύντομα;<br />Έκθεση ψηφιακού κολλάζ σε συνεργασία με τους μαθητές του γυμνασίου Στρατωνίου. Το θέμα: «Ξυπνώντας το χτες»! </div><div> </div><div><br /><br /><br /><br /><strong>Α. Τσανανάς<br /></strong></div><div><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div><span style="font-family:arial;"><strong></strong></span></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-7398002710615586837?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-47319882594189510472009-09-07T07:42:00.000-07:002009-09-07T07:43:48.288-07:00ΤΕΛΙΚΑ ΤΙ ΕΧΕΙ ΑΞΙΑ ;<br /><br />«Οι χαρταετοί ανεβαίνουν ψηλότερα<br />κόντρα στον άνεμο, όχι μαζί του»Winston Churchill<br /><br />Τελικά τι έχει αξία;<br /> Αν δεν ασχοληθείς σε σχολιάζουν αρνητικά, αν πάλι ασχοληθείς κάτι κακό θα βρουν να σου προσάψουν. Πόση όρεξη να σου μείνει όταν τα μυαλά μένουν ίδια εδώ και χρόνια και οι ιδέες θάβονται για το εύκολο;<br /> Πόση όρεξη να σου μείνει όταν τα μυαλά γίνονται ένα, μόνο και μόνο γιατί έτσι μας είπε κάποιος, που στην τελική το κάνει για το γόητρο;<br /> Απογοητεύομαι να βλέπω ανθρώπους να θάβουν τις ιδέες του, γιατί απλά φοβούνται να διαφοροποιήσουν την άποψή τους, μόνο και μόνο για να μην τους διώξουν από τη μάζα. Η μάζα ενώνει, αλλά και αποχαυνώνει και είναι αποδεδειγμένο.<br /> Δείτε στον εαυτό σας και σκεφτείτε πότε είπατε κάτι και έγινε, χωρίς πρώτα να περάσει από την «κριτική επιτροπή» κάποιου «αξιώματος»…<br /> Θάβοντας τις ιδέες μας, θάβουμε την προσωπικότητά μας και τη δημιουργική μας διάθεση.<br /> Ζούμε για να δημιουργούμε και να ικανοποιούμε τα συναισθήματά μας – τα καλά συναισθήματά μας – αυτά που μας γεμίζουν και μας κάνουν να είμαστε ζωντανοί μπροστά στη βαρεμάρα και τη μιζέρια που περιβάλει τη ζωή μας.<br /> Άλλο συναίσθημα, κι άλλο σκοπός.<br /> Τι; Να φανώ καλύτερος από τον άλλο; Αυτό είναι για μυαλά με βλέψεις και με φιλοδοξίες, μακριά από την αγάπη για το όμορφο και το δημιουργικό. Αν νομίζεις ότι είσαι καλύτερος από τον άλλο κάνεις λάθος.<br /> Όταν τοποθετούμε τον εαυτό μας σε θέση σπουδαιότητας, αναπόφευκτα προετοιμαζόμαστε για πτώση.<br /> Όλοι για έναν κι ένας για όλους, δε λέμε (;)<br /><br /><strong>Βασιλογιαννάκη Ευγενία</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-4731988259418951047?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-25913526035331908262009-09-07T07:33:00.000-07:002009-09-07T07:42:19.651-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/SqUagmnrT4I/AAAAAAAAAqI/EC1h9_cykKM/s1600-h/σάρωση0001.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378734477389025154" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 224px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/SqUagmnrT4I/AAAAAAAAAqI/EC1h9_cykKM/s320/%CF%83%CE%AC%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B70001.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><div>Τίτλος : Αναζητώντας τις ρίζες μας<br />Ποιητής : Αργύρης Μπαρής<br />Έκδοση : Πολιτιστικός Σύλλογος Παλαιοκάστρου «Τα Αηδόνια»<br />Τηλ: 6978770672<br /><br />Η ποίηση του Αργύρη Μπαρή, όπως λέει και η Ασπασία Καρρά -Μαραβέα είναι βιωματική και σίγουρα προσιτή , κατανοητή, λαγαρή σαν τα νερά της Χαλκιδικής, με γλώσσα καθημερινή, αφτιασίδωτη. Ο στίχος, η λέξη, η εικόνα γλιστράει αθόρυβα ,…αγγίζει την ψυχή…<br />Ο Αργύρης Μπαρής από το Παλαιόκαστρο τίμησε τον τόπο του, και ο τόπος του τον τίμησε με την εξαιρετική πρωτοβουλία του Πολιτιστικού Συλλόγου Παλαιοκάστρου να εκδόσει την τελευταία του ποιητική συλλογή .<br />Ο Αργυρης Μπαρής έχει γράψει πολλά ποιήματα στα οποία καθρεπτίζεται η αγάπη του για τις ρίζες του, το χωριό του το Παλαιόκαστρο. Το καθρέπτισμα αυτό άνθρωπος-γη , γη-άνθρωπος έχει αρχίσει να γίνεται σπάνιο στις μέρες μας και είναι αυτό που ο Α. Μπαρής με ευαισθησία πλησιάζει.<br />Μπράβο στον Πολιτιστικό Σύλλογο Παλαιοκάστρου «Τα Αηδόνια» για την πρωτοβουλία </div><br /><br /><br /><br /><p></p><a href="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/SqUaucA9vZI/AAAAAAAAAqQ/Qmi_jhDF700/s1600-h/σάρωση0002.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378734715060469138" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 227px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/SqUaucA9vZI/AAAAAAAAAqQ/Qmi_jhDF700/s320/%CF%83%CE%AC%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B70002.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><p></p><p><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /> </p><p><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/SqUbHw0jptI/AAAAAAAAAqY/EF1A_T9MWa0/s1600-h/kabad0001.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378735150142301906" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 426px; CURSOR: hand; HEIGHT: 478px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/SqUbHw0jptI/AAAAAAAAAqY/EF1A_T9MWa0/s320/kabad0001.jpg" border="0" /></a><br /></p><br /><br /><br /><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p> </p><p> </p><p> </p><p> </p><p> </p><p> </p><p> </p><p> </p><p> </p><p> </p><p> </p><p>Στρατώνι Αύγουστος 2010 – (Εκατό χρόνια από την γέννηση του Ν. Καββαδία) .<br />Σε αποκαλυπτήρια ανδριάντα του Ν. Καββαδία και ονομασία του ανοιχτού γηπέδου μπάσκετ, «Ν. Καββαδίας» με αφορμή την αποπεράτωση της περίφραξης σε νότες της FATA ΜORGANA (γνωστού ποιήματος του ποιητή για το Στρατώνι), προχώρησε η Τοπική Αρχή.<br />Την κοπή της κορδέλας των εγκαινίων έκανε η γνωστή ερμηνεύτρια , Μαρίζα Κωχ. Ακολούθησε πανηγυρική συναυλία όπου η Μ. Κωχ ερμήνευσε τραγούδια σε ποίηση Καββαδία με συνοδεία της χορωδίας του Δήμου.<br />…ΩΡΑΙΑ ΔΕΝ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-2591352603533190826?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-85663798322859346032009-07-13T06:37:00.000-07:002009-07-13T06:39:34.957-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/Sls456MRvsI/AAAAAAAAApo/K1SAN9xPb74/s1600-h/ecolo0001.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5357938749211786946" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 360px; CURSOR: hand; HEIGHT: 425px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CLFdH-ZRU8g/Sls456MRvsI/AAAAAAAAApo/K1SAN9xPb74/s320/ecolo0001.jpg" border="0" /></a><br /><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-8566379832285934603?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>H Εφημερίδα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΩΝΙΟΥhttp://www.blogger.com/profile/03239972185711772337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1569651192916559585.post-49568176985798666212009-07-13T06:36:00.000-07:002009-07-13T06:37:24.849-07:00<strong>ΤΕΛΙΚΑ ΤΙ ΕΧΕΙ ΑΞΙΑ ;</strong><br /><br />«Οι χαρταετοί ανεβαίνουν ψηλότερα<br />κόντρα στον άνεμο, όχι μαζί του»<br />Winston Churchill<br />Τελικά τι έχει αξία;<br /> Αν δεν ασχοληθείς σε σχολιάζουν αρνητικά, αν πάλι ασχοληθείς κάτι κακό θα βρουν να σου προσάψουν. Πόση όρεξη να σου μείνει όταν τα μυαλά μένουν ίδια εδώ και χρόνια και οι ιδέες θάβονται για το εύκολο;<br /> Πόση όρεξη να σου μείνει όταν τα μυαλά γίνονται ένα, μόνο και μόνο γιατί έτσι μας είπε κάποιος, που στην τελική το κάνει για το γόητρο;<br /> Απογοητεύομαι να βλέπω ανθρώπους να θάβουν τις ιδέες του, γιατί απλά φοβούνται να διαφοροποιήσουν την άποψή τους, μόνο και μόνο για να μην τους διώξουν από τη μάζα. Η μάζα ενώνει, αλλά και αποχαυνώνει και είναι αποδεδειγμένο.<br /> Δείτε στον εαυτό σας και σκεφτείτε πότε είπατε κάτι και έγινε, χωρίς πρώτα να περάσει από την «κριτική επιτροπή» κάποιου «αξιώματος»…<br /> Θάβοντας τις ιδέες μας, θάβουμε την προσωπικότητά μας και τη δημιουργική μας διάθεση.<br /> Ζούμε για να δημιουργούμε και να ικανοποιούμε τα συναισθήματά μας – τα καλά συναισθήματά μας – αυτά που μας γεμίζουν και μας κάνουν να είμαστε ζωντανοί μπροστά στη βαρεμάρα και τη μιζέρια που περιβάλει τη ζωή μας.<br /> Άλλο συναίσθημα, κι άλλο σκοπός.<br /> Τι; Να φανώ καλύτερος από τον άλλο; Αυτό είναι για μυαλά με βλέψεις και με φιλοδοξίες, μακριά από την αγάπη για το όμορφο και το δημιουργικό. Αν νομίζεις ότι είσαι καλύτερος από τον άλλο κάνεις λάθος.<br /> Όταν τοποθετούμε τον εαυτό μας σε θέση σπουδαιότητας, αναπόφευκτα προετοιμαζόμαστε για πτώση.<br /> Όλοι για έναν κι ένας για όλους, δε λέμε (;)<br /><br /><strong>Βασιλογιαννάκη Ευγενία</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1569651192916559585-4956817698579866621?l=neikoptelema.blogspot.com' alt='' /></div>